Jeden dla Ciebie...

…a jeden dla mnie. Wirtualnie i na żywo, bo czym są dzielące nas kilometry?

Siedzę na parapecie, spoglądam w okno, wspominam, tęsknię.

W ręku trzymam kubek kakao z przepisu Marty Gessler*.

W kuchennej szafie stoją trzy słoiczki marmolady z pomarańczy i dwa słoiczki pysznej konfitury**.

Na oknie wisi Henryk***,a w przedpokoju leży nierozpakowana torba...

Dobrze, że mamy wspomnienia, które magazynujemy i które umiemy przywołać kiedy chcemy.

Dobrze, że wokół nas jest tyle wspaniałych ludzi, którzy są blisko, choć tak daleko.

I chociaż w prawdziwej przyjaźni, koleżeństwie czy miłości nie liczą się kilometry, dobrze że możemy wsiąść w pociąg, autokar czy samolot i odwiedzać się nawzajem.

Bo liczą się chwile spędzone razem.

Te z minionego weekendu, te sprzed dwóch tygodni i wszystkie inne zostaną mi w pamięci na długo.

W piątek przytargałam do pracy walizkę – była lekka chociaż wypchana po brzegi. W walizce kołdra (rozmiar King Size), cztery małe kwadratowe poduszki, komplet pachnącej wiosną pościeli, słoiczek marmolady, słoiczek konfitury, puszka cynamonowej czekolady do picia oraz kuchenne ściereczki. Walizkę zabrałam ze sobą do Londynu, gdzie przez cały weekend oswajałam się z nowym mieszkaniem, w którym od kwietnia przyjdzie mi mieszkać przez kolejne 9 miesięcy. Zrobiliśmy listę zakupów i po kolei odhaczamy kolejne pozycje: kupić dużą lodówkę z zamrażalnikiem, nowy odkurzacz, półki do łazienki, przypilnować naprawy piekarnika...

W międzyczasie polecieć do Szczecina, Wrocławia i Zamościa.

Dużo tego!

Ale damy radę.

A później ... a później wracamy już do domu.

Z Londynu przywiozłam butelkę sake ze sklepu Japan Centre oraz dwie oliwy z mojego ulubionego sklepu Oliviers & Co Niestety przywiozłam też smutną nowinę, bo sklep ten na dniach zostanie zamknięty. Jeszcze jeden dowód na to, że to czego nie można kupić w Sainsbury’s, Tesco czy Waitrose jest ‘fe’ i nie warto się tym zainteresować. A szkoda. Oliwy z tego sklepu są wspaniałe, a np. w Paryżu firma prężnie się rozwija. Wychodzi na to, że wakacje trzeba będzie zaplanować właśnie tam lub Szwajcarii :)

Tęsknię... Poprzedni weekend był nasz. Ten, który właśnie się skończył również. Drugi kubek kakao, słoik marmolady i słoik konfitury dostał Połówek..

Mówił, że pyszne.

I ja się z Nim zgadzam.

A jeśli macie konfiturowy niedosyt, zapraszam Was na wirtualną wycieczkę do bloga wspaniałej, pełnej radości i optymizmu Basi, która, jak się okazało, zrobiła swoją konfiturę dokładnie w ten sam dzień, w który ja zrobiłam swoją. Basiu to chyba jakaś telepatia co? :) Dodam tylko, że Basię było mi dane mi było poznać ‘na żywo’ i pozostaje mi mieć nadzieję, że takich spotkań będzie więcej i więcej!
Ach i najważniejsze! Marmolada nie powstałaby, gdyby nie prezent od przekochanej Felli! Fella dziękuję :*

Marmolada z pomarańczy z whisky i z imbirem

Przepis na marmoladę pochodzi z lutowego wydania magazynu BBC GoodFood i lekko go zmodyfikowałam. W oryginale zabrakło imbiru i whisky, a podana porcja cukru to aż (!) 2 kg. I o ile w przypadku pomarańczy sewilskich, które są gorzkie 2 kg cukru brzmi w miarę sensownie (chociaż dla mnie to i tak zbyt dużo), to przy innych pomarańczach 1kg cukru to zdecydowanie wystarczająca porcja, a nawet pokuszę się o stwierdzenie, że można ją jeszcze zmniejszyć do 700g. Whisky wlałam ‘na oko’ :) Na pewno dodałam 100ml, ale radzę Wam zacząć od porcji mniejszej, spróbować i ewentualnie dolać więcej. Ja smak whisky w takiej marmoladzie lubię i jeśli już alkohol dodaję, to ma być go czuć i kropka.

1 kg pomarańczy (najlepiej sewilskich bo mają dużą zawartość pektyn, mało pestek i są soczyste - ja użyłam Nevado)

1 cytryna (niewoskowana)

1kg cukru

1 kawałek świeżego korzenia imbiru

100-150 ml whisky dobrej jakości

muślin

zester

sznurek

duży garnek z grubym dnem

Pomarańcze porządnie szorujemy pod ciepłą bieżącą wodą i przekrajamy na połówki.

Nad miską wyciskamy z nich sok i zachowujemy go na później.

Metalową łyżeczką wyskrobujemy pestki, błonki i cały miąższ. Zachowujemy.

Kawałek muślinu (30x30cm) wkładamy do oddzielnej miski. Umieszczamy w nim całe ‘wnętrzności’ pomarańczy razem z pestkami.

Umytą cytrynę przekrajamy na pół, wyciskamy z niej sok, który dodajemy do soku wyciśniętego z pomarańczy, a cała resztę przekładamy do muślinu.

Muślin zawiązujemy ciasno sznurkiem.

Skórki z pomarańczy obieramy za pomocą zestera lub dzielimy na trzy kawałki i kroimy ostrym nożem na cienkie paski uprzednio pozbywając się białych skórek.

Do dużego garnka (koniecznie z grubym dnem) umieszczamy muślin z całą zawartością, sok z pomarańczy i cytryny, pokrojone skórki z pomarańczy i 2 litry zimnej wody.

Przykrywamy pokrywką, wstawiamy do lodówki i zostawiamy na całą noc.

Na drugi dzień rondel wraz z całą zawartością stawiamy na palniku i doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy na małym ogniu przez około godzinę, aż skórki pomarańczy będą przeźroczyste,a ilość płynu zmniejszy się o 1/3.

Zestawiamy z palnika i zostawiamy do ostygnięcia.

W tym czasie przygotowujemy słoiki – myjemy je w ciepłej wodzie i suszymy w gorącym piekarniku. Trzymamy w cieple.

Muślin wyjmujemy z garnka i (trzymając go nad garnkiem) bardzo dokładnie wyciskamy całą jego zawartość. Nie oszukujemy – właśnie w skórkach, błonkach i pestkach znajdują się naturalne pektyny, bez których marmolada nam się nie zsiądzie. Gdy dobrze wszystko wyciśniemy, muślin opróżniamy, myjemy, suszymy i zostawiamy na przyszłe użycia :)

Do garnka dodajemy cukier oraz starty imbir.

Powoli doprowadzamy do wrzenia, ciągle mieszając, aż cały cukier rozpuści się.

Do zamrażalnika wstawiamy mały talerzyk.

Marmoladę gotujemy na silnym ogniu przez 15 minut (na tym etapie marmolady nie mieszamy) i robimy test na talerzyku (jak na zdjęciu poniżej).Jeśli ktoś ma termometr, marmolada powinna być gotowa przy temperaturze 105C.

Jeśli po 15 minutach nasza marmolada nie jest gotowa, gotujemy ją dalej. Może to zająć nawet do 45 minut.

Gdy marmolada jest już gotowa dodajemy whisky i gotujemy jeszcze przez chwilę.

Gorącą marmoladę przekładamy do ciepłych słoików, zakręcamy, dokręcamy i ustawiamy na zakrętkach do całkowitego ostygnięcia.

Kakao kokosowe

Przepis przeze mnie zmodyfikowany pochodzi z Wysokich obcasów sprzed dwóch tygodni i jest autorstwa Marty Gessler. I ten przepis zmodyfikowałam, bo cztery łyżki cukru to zdecydowanie za dużo na taką porcję mleka. Dałam dwie łyżki i kakao było lekko słodkie – takie w sam raz. Druga moja uwaga, to taka, że rozmieszanie 4 łyżek kakao i 2 łyżek cukru w 100ml wody graniczy z cudem – na wstępie proponuję dodać co najmniej 150ml płynu.

150 ml mleka koziego
400ml mleka kokosowego (1 puszka)
2 łyżki cukru
4 łyżki kakao
ziarnka z jednej laski wanilii

W zimnym mleku kozim rozprowadzamy kakao i cukier.
Mleko kokosowe podgrzewamy powoli w rondlu o grubym dnie.
Dodajemy ziarnka wanilii i mleko kozie z kakao i cukrem.
Podgrzewamy i gotujemy na małym ogniu przez 5 minut.
Przed podaniem lekko spieniamy.
Na zimno smakuje tak samo pysznie jak na ciepło, a nawet lepiej!

Smacznego!

*Wpis powinnam opublikować w sobotę razem z całym Babińcem, ale nie zdążyłam z wpisem przed weekendową wyprawą do Londynu. Dziewczyny mam nadzieję, że mi głowy nie urwiecie :)

** O konfiturze powiem słów kilka w czwartek

***Henryk to prezent od Tili, który niestety nie załapał się na sesję zdjęciową, ale na pewno nadrobi to w najbliższy weekend, bo rwie się do zdjęcia że ho, ho!