Ku pamięci...

Z obrzydzeniem patrzę na tą całą medialną szopkę. Na miliony zdjęć Marty czy Jarosława Kaczyńskich, którzy stali się głównymi obiektami zainteresowania fotografów. Nie wiem, nie rozumiem. Że niby na każdym zdjęciu płaczą inaczej? Ładniej? Brzydziej? Po co te wszystkie 'sesje zdjęciowe'? Po co się pytam?? Ludzie trochę empatii a świat byłby o wiele lepszy...
Smutne jak szybko ludzka tragedia staję się pożywką dla mediów i dla nas.
Poprzez miejsce, czas i okoliczności tej katastrofy dla mnie to było coś więcej niż śmierć 96 osób. Nie, nie zaczęłam nagle GO lubić. To nie był mój kandydat, to nie była moja partia. Poprzez to zdarzenie nie doznałam olśnienia czy objawienia. Nie zmieniłam swoich poglądów religijnych. Ale ONI byli ludźmi, a żaden człowiek nie zasługuje na taką śmierć. W sobotę mój strach przed lataniem nabrał zupełnie innego znaczenia. Boję się jeszcze bardziej.

Nie wiem czy zauważyliście, ale mało mnie ostatnio w blogosferze. Głowę mam zaprzątniętą innymi sprawami, dlatego tym postem żegnam się z Wami na jakiś czas. Na pewno będą to trzy tygodnie, w praktyce może okazać się, że wrócę później. W weekend czeka mnie przeprowadzka do Londynu (tak wracam na stare śmieci), później małe 'turne' po Polsce, a później wracam do Londynu, wracam na siłownię  i do blogowania. W międzyczasie muszę wszystko spakować i znaleźć nową pracę. Brzmi szalenie, prawda? Dlatego do Was nie zaglądam - nic się samo nie zrobi, a siedzenie w internecie na pewno w tym nie pomoże. Jeśli będziecie mieli jakiekolwiek pytania lub będziecie chcieli napisać mi kilka miłych słów, piszcie - postaram się odpowiedzieć z jak najmniejszym opóźnieniem.

Czy będę tęsknić? Będę. Za miastem, za jego skalą, za możliwością chodzenia do pracy pieszo, ale przede wszystkim za ludźmi. Nie spotkacie w Londynie wielu tak życzliwych i otwartych ludzi jakich możecie spotkać tutaj na północy. Będę tęsknić za ich akcentem, za tym jak fajnie wymawiają niektóre wyrazy. Za tym, że nigdy się nie spieszą i nie mają ciśnienia na pieniądze i karierę. Za tym, że dają się ponieść kolejnym dniom bez zbędnego stresu. Jest coś za czym nie będę tęsknić - nie będę tęsknić za deszczową pogodą. Kiedy prawie trzy lata temu wyprowadzaliśmy się z Londynu do Manczesteru, ludzie z pracy ostrzegali mnie, że tu ciągle pada. Nie wierzyłam im. Uwierzyłam dopiero, jak tu zamieszkałam. W zeszłym roku nie mieliśmy lata. W tym roku liczę, że Londyn mi zadośćuczyni i że lato będzie słoneczne i upalne. Zobaczymy...

Zostawiam Was z wpisem, który na oko wydaje się być długi i skomplikowany. Ale taki nie jest. Pomijając wyrabianie i wyrastanie ciasta jest przepisem łatwym i szybkim, a przede wszystkim bardzo smacznym. Skąd pomysł? Jest w Londynie miejsce, gdzie można zjeść bardzo dobrą pizzę i gdzie można napić się bardzo dobrego piwa, warzonego tradycyjnymi metodami w mini browarach. Miejsce to nazywa się ZERODEGREES i w Londynie możecie je znaleźć w Blackheath, 10-15 minut pieszo od obserwatorium Greenwich (Royal Observatory Greenwich). Spragnionym przebywającym w Londynie polecam wstąpić tam na chociażby na małe piwo (half pint), a głodnych kieruję tam na pyszny obiad. Oprócz pizzy możecie zamówić tam muszle, makarony czy pyszne desery. Możecie usiąść przy lampce wina czy dobrej kawie. Nie lubię pizzy, w której dominuje przerost treści nad formą. Moją ulubioną pozostanie ta najprostsza, ale muszę powiedzieć że TA pizza, którą dzielę się z Wami dzisiaj i na którą próbuję odtworzyć przepis z pamięci, to pizza z klasą. Prawdziwa dama.

Moje ulubione ciasto na pizzę
Źródło: Antony Worrall Thompson (zmniejszyłam ilość drożdży)

Z podanych proporcji otrzymamy dwa spody na pizzę o średnicy 30cm

150g ciepłej wody
1 łyżeczka suszonych drożdży (lub 3/4 łyżeczki drożdży instant)
275g mąki pszennej typu '00' lub pszennej chlebowej (można użyć zwykłej mąki pszennej)
pół łyżeczki soli
ćwierć łyżeczki świeżo mielonego czarnego pieprzu
1 łyżeczka miodu
1 łyżka oliwy z oliwek extra virgin

Drożdże rozpuszczamy w 100g ciepłej wody (drożdże instant możemy dodać od razu do mąki nie trzeba ich uprzednio aktywować) i zostawić na 30 minut, aż zaczną pracować.
Mąkę przesiać do miski, dodać sól i pieprz.
Do aktywnych drożdży dodać pozostałe 50g wody, miód i oliwę, wymieszać.
Składniki płynne połączyć z mąką i zagnieść elastyczne i miękkie ciasto (ja wyrabiałam około 15 minut).
Ciasto uformować w kulę, włożyć do miski lekko wysmarowanej oliwą, przykryć folią i odstawić do wyrośnięcia na 1-1,5 godziny (ciasto powinno co najmniej podwoić objętość).
Po tym czasie ciasto przebijamy pięścią i dzielimy na dwie części.
Każdą z części rozciągamy za pomocą dłoni (lub za pomocą wałka) na dwa koła o średnicy 30cm.

Aromatyczny sos pomidorowy
Pomysł na ten sos przyszedł mi do głowy, gdy przypomniałam sobie smak ćwikły z pieczonych buraków

4 szalotki
6 dużych ząbków czosnku
400g dojrzałych pomidorów
kilka gałązek świeżego tymianku
4 łyżki oliwy z oliwek
dwie szczypty cukru (użyłam brązowego)
mały karton (lub jedna puszka) pomidorów w zalewie (najlepsze są San Marzano)
sól
świeżo mielony czarny pieprz
szczypta płatków chilli
szczypta pieprzu cayenne

Na blasze ułożyć umyte pomidory, obrane szalotki, nieobrane ząbki czosnku oraz gałązki tymianku.
Całość skropić oliwą z oliwek, posypać odrobiną cukru i upiec w piekarniku, aż skórka na pomidorach popęka i da się zdjąć palcami.
Upieczone warzywa studzimy.
Czosnek obieramy z łupinek, pozbywamy się gałązek tymianku (zostawiając listki) i całość rozdrabniamy w blenderze na purée.
Przekładamy do rondla o grubym dnie, dodajemy pomidory z kartonu (puszki) i gotujemy na małym ogniu, aż sos zmniejszy objętość o połowę.
Doprawiamy solą, pieprzem, pieprzem cayenne i płatkami chilli.

Mój ulubiony sos czosnkowy

mały kubeczek jogurtu greckiego
4 duże ząbki czosnku
szczypta suszonej kolendry
szczypta uprażonych i rozdrobnionych w moździerzu ziaren kuminu
sól
pieprz
odrobina soku z cytryny
1 łyżeczka oliwy z oliwek extra virgin

Czosnek przepuszczamy przez praskę.
Jogurt łączymy z czosnkiem, sokiem z cytryny, kolendrą, kuminem i oliwą z oliwek.
Doprawiamy sokiem z cytryny, solą i pieprzem.

Karmelizowane gruszki

2 gruszki
pół szklanki cukru

Gruszki kroimy w plasterki i pozbywamy się gniazd nasiennych.
Każdy plasterek obtaczamy w cukrze i układamy w szerokim rondlu z grubym dnem.
Gotujemy przez 5 minut na średnim ogniu po czym ogień zmniejszamy i dodajemy cukier.
Gdy cukier rozpuści się zwiększamy delikatnie ogień pod rondlem i karmelizujemy gruszki przez 10-15 minut.
Delikatnie (uwaga gorące!) nabijamy je na patyczki do szaszłyków i studzimy.

Pizza na cienkim spodzie z orzechami, trzema serami i karmelizowanymi gruszkami

1 spód do pizzy (j/w)
6 łyżek sosu pomidorowego (j/w)
dwie kulki sera Mozzarella pokrojone w cienkie plasterki
pół opakowania niebieskiego sera pleśniowego, pokruszonego
dwie garście startego sera Pecorino
jedna garść startego żółtego sera Cheddar
karmelizowane gruszki (j/w)
dwie garści połówek orzechów włoskich lub pekanów
dwie garści świeżej rukoli
sos czosnkowy (j/w)

Piekarnik rozgrzewamy do 180stC.
Spód pizzy układamy na blasze do pieczenia (najlepsza jest taka z dziurkami) posmarowanej oliwą z oliwek lub olejem.
Na cieście rozsmarowujemy sos pomidorowy, zostawiając czyste brzegi (około 1 cm), które smarujemy oliwą z oliwek lub olejem i podpiekamy spód przez około 10 minut, aż zacznie lekko się rumienić.
Podpieczony spód wyjmujemy i układamy na nim kolejno mozzarellę, niebieski ser, karmelizowane gruszki i orzechy.
Całość posypujemy startymi serami Pecorino i Cheddar i wkładamy do pieca.
Pieczemy przez około 15-20 minut, w zależności od piekarnika - brzegi mają być rumiane, a sery rozpuszczone.
Po wyjęciu pizzy z pieca układamy na niej rukolę.
Podajemy z sosem czosnkowym (i kieliszkiem białego wina lub kuflem dobrego piwa).

Smacznego!

***
Przepraszam za brak opcji do wydruku, ale naprawdę nie mam na to czasu
Wpis jest długi, za długi, ale musiałam się wygadać...