Ewelina! Śmiej się często, kochaj mocno i żyj pełnią życia - to moje motto od dawna, choć nie zawsze łatwo go realizować.
Podziwiam Osobę, o której piszesz - od dawna jest dla mnie wzorem.
Uściski:*

Szkoda tylko,ze najczesciej musi dojsc do tragedii,zeby zaczac doceniac to co mamy...A na dodatek nie umiemy uczyc sie na cudzych bledach(rzadko).
Hurrra,tylko 32 dni!!!

Piękne zdjęcia!
A uwaga o 32 dniach wlała ciepło w moje serce, faktycznie wychodzimy z mroku :-)

Ewelina, mam wrażenie, że dużo osób nie lubi Walentynek, bo tak wypada. Serio.
Ktoś mówi :"nie lubię walentynek, są kiczowate", powtarza to kolejna i kolejna osoba, więc każda następna,żeby nie być inną mówi to samo. A potem... potem sama biegnie do sklepu po pluszowego misia trzymającego serduszko,po czekoladki itp...

Ja się przyznaję otwarcie - lubię to święto. Dlaczego nie lubić? Kochamy się na co dzień i o tym wiemy, ale w ten dzień można sobie poświętować, mile, radośnie. Tak mało mamy takich miłych świąt. Duzo poważnych rocznic, a uśmiechniętych świąt, na luzie - malo.
A potrzebny nam luz, troszkę wolnego czasu, miły uśmiech, całus, kwiatek. Przeciez to jest to, co nas cieszy. Nie uwierzę,że żadna z tych osób, które nie lubią walentynek nie ucieszy się z całusa i miłych słów, takich specjalnych na ten dzień.
Jak zwykle się rozpisuję, ale wiem, że mogę. I to mnie cieszy.:)

Jasne,że narzekam na zimno, bo zimy nie lubię, ale perspektywa wiosny bardzo mnie cieszy,, bo przecież w naszym życiu wszystko kręci się wokół pór roku i słońca. Uśmiechniemy się na jego widok i jakoś ładniej wtedy na świecie. Twoje zdjecia ze spaceru są piękne i cieszą :). Cieszę się,że Ci dobrze ,układasz sobie swiat i tak trzymaj!:)

Wiem, o Kim piszesz, Kim jest Osoba, która napisała Ci te słowa. Uwielbiam ją, mocno trzymam kciuki za tego Młodego Człowieka i wiem , że wyzdrowieje. Mądre słowa powiedziała. Jest mądra, jest życiowa, jest kochana. Młody Człowiek ma koło siebie Kogoś o wielkim Sercu.

Pozdrawiam Ewelinka, dziekuje za możliwość wypowiedzi :*

Dla mnie walentynki też przez dłuższy czas były kiczowate. Potem zatsanowiłam się, dlaczego wlaściwie tak myslę i w sumie nie znalazłam żadnego powodu. Więc zaczęłam na nowo lubić walentykni i bardzo mi z tym dobrze. I kwiaty, i romantyczną kolację i walentynkę wreszcie. Wiadomo, że kocha sie cały rok, a walentynki są tylko uczczeniem tego kochania całorocznego. Tak jak Dzień Kobiet, Dzień Mamy, Dzień Taty, Dzień Dziecka i milion innych świąt. Idea ta sama. Ja ją lubię.

Pamiętasz, jak się na początku nie zgadzałyśmy? To zadziwiające, ale teraz idziemy podobnym torem myśli. Popatrz, jak kilka lat potrafi ludzi zmienić. Ostatnio gotuję po domowemu, porzuciłam Internet, bo pełno w nim złej energii i dużo czasu spędzam na cieszeniu się chwilą...
A Walentynki... niech sobie będą - to równie dobry dzień do kochania, jak każdy inny.
Pozdrawiam!

Czas uczy pokory. A pokora dla mnie jest miarą dojrzałości. Z wiekiem więcej widzimy i słyszymy. Są takie chwile kiedy myślę, że prowadzenie bloga kulinarnego to pikuś, ale nie dlatego, że jest nieważny ( bo uwielbiam i w nim się spełniam), ale są sprawy miliard razy ważniejsze.
Jeśli mogę Ci polecić co nieco to "Langusta na Palmie". Dział Pomarańczarnia do "powąchania". Cykl wykładów/konferencji o związkach, o małżeństwach, o związkopragnących na podstawie "Pieśni nad pieśniami". Prowadzi dominikanin o.Adam Szustak. W sezonie trzecim jest konferencja o fascynujących ludziach. Nie negująca przesłania całej Pomarańczarni czyli "jak się zakochać, żeby zwariować", ale mówiący to jest ważne, ale nie najważniejsze. Najważniejsze jest bycie z drugim człowiekiem i poznawanie drugiego. http://www.langustanapalmie.pl/sezon-iii
Taki mój wtręt dominikański, po walentynkowy , ale i w temacie ważności i priorytetów.
Pozdrawiam Cię serdecznie
Ania

mądre słowa, pięknie ubrałaś w słowa także moje myśli :) Przekonać ludzi, żeby przestali marudzić jest prawie nie możliwe, ale czuję że cały czas muszę próbować :)

Bardzo pozytywny i piękny wpis!
Chciałabym żeby ludzie przestali narzekać, nie tylko na walentynki.
No bo komu przeszkadza walentynkowa poczta w szkole, czekoladki albo bukiet kwiatów od ukochanej osoby. Nie potrzeba walentynek żeby powiedzieć komuś, że się kocha albo lubi... ale jeśli jest jeszcze jedna okazja to czemu tego nie zrobić?

Piękne te zimowe zdjęcia...i twoje profilowe też piękne, poważne i trochę tajemnicze.
Pozdrowienia ciepłe!

Muszę się przyznać, że sama często marudzę i narzekam, jednak od Nowego Roku czuję jakąś taką pozytywną energię i optymizm i każdemu z nas również jej życzę - w końcu teraz każdy dzień jest dłuższy a przed nami wiosna, Wielkanoc....
To prawda, że nie doceniamy tego co mamy, wydaje mi się, że człowiek ma taka naturę że jak już nawet dostanie to o czym marzył, przechodzi nad tym do porządku dziennego i chce więcej i więcej. Moim zdaniem za bardzo się też skupiamy na rzeczach materialnych. Czasem jak widzę ludzi takich strasznie bogatych i tak obnoszących się z tym, to zastanawiam się czy oni w ogóle są szczęśliwi?
Powiem Wam, że ja chyba wcale nie potrzebuję ani "domu z ogródkiem", ani "wakacji w tropikach". Jedyne czego pragnę to zdrowia dla siebie i bliskich oraz aby te ukochane osoby na zawsze pozostały przy mnie....
A walentynki, cóż ani je obchodzę, ani nie obchodzę, ale zawsze jest miło coś dostać :) Choćby jeden dodatkowy całus od męża!

Najciężej jest dostrzec te malutkie, zwyczajne powody do szczęścia. A przecież to one dają go najwięcej.
Piękne zdjęcia cudnej zimy, pozdrawiam Cię ciepło:)

Ja nie obchodziła przez dłuższy czas, bo trudno obchodzić coś, co nie obchodzi drugiej osoby, nie?
A teraz okazuje się, że niby walentynek nie obchodzimy, ale... R. zabiera mnie we wtorek do opery - walentynkowo ;)
W kwestii samych walentynek? Chyba są mi one obojętne. Jako nastolatka bardzo chciałam dostać walentynkę, potem mi przeszło. A teraz? Nie czekam na ten dzień, ale jak mimo to, coś z niego będzie - to miło :)

This comment has been removed by the author.

Lubię zimę w zimie. I cieszę się, że ja z kolei nie muszę już codziennie latać do szpitala, dlatego trzymam kciuki za tych co muszą (ani nikt z kolei nie musi latać do mnie). Mała H. też lubi zimę w zimie, błogo zasypia w dużo za dużym kombinezonie.

łapmy chwilę,nie pozwólmy,aby coś ze zwykłej z pozoru codzienności umknęło Naszym oczom.nie zatracajmy się w bezsensownym tkwieniu w przeszłości,czy też nagminnie planowanej przyszłości.tu i teraz wszystko zalezy ode Nas:)/taka refleksja po Twoich niesamowitych słowach tutaj.

pozdrawiam!
m.

Ewelinka, pięknie to co ważne ,,ubrałaś" w słowa i jeszcze piękniej sfotografowałaś
buziaki *

Kusiło mnie, żeby napisac coś podobnego, kiedy po raz kolejny słyszałam niezbyt miłe komentarze na temat Walentynek. A w tym święcie jest przecież dużo piękna i to od nas zależy, jak będziemy je obchodzić. Przeszkadza nam kicz? A kto każe nam kupować czekoladki w kształcie czerwonego serca? Przeciez to nie jest jedyny sposób na pokazanie, że kochamy. Ale okazję wykorzystać warto, bo świat staje się dzięki temu lepszy.

Podpisuję się pod tym obiema rękami :)
Cudne zdjęcia, ale to nic nowego u Ciebie :)

Łabędzi kuperek to najnajnajpiękniejsze zdjęcia, a pozostałe "tylko" piękne.
A Walentynki są dla nas, chcemy to obchodzi, nie chcemy to nie obchodzimy, zatem po co inni psują frajdę z Walentynek? Ja dostałam kartkę, różyczkę i porwano mnie na kolację. W zwykłe dni to się nie zdarza, zatem mnie tam się podoba to święto.
A motto "Laugh often, love much and live well. I nie narzekaj." staram się wprowadzać na co dzień, ale niestety to nie jest takie proste :).
Post niekulinarny jak zwykle na 6+!

Poza tym patrząc na takie zdjęcia, uważam, że zima nie jest taka zła!

Tak trzymać Pola, tak trzymać :)))

O tak, priorytety :)

czesto z przyjaciolmi tutaj (z PL oczywiscie) rozmawiamy o tym jak bardzo narzekactwo jest w naszej krwi... mam wrazenie, ze wyjazd, zycie z dala od PL i mozliwosci podejrzenia ludzi, ktorzy nie robia tego na kazdym kroku jest jedyna metoda na zwalczenie tej cechy... ucze sie caly czas! :-)) a od internetu (i niestety lub stety?) od bloga uwielbiam uciec co jakis czas. dzis wrocilam po kilku dniach, zbyt zajeta zyciem w realu, i kurcze, mam wrazenie, ze czasem te powroty sa na sile, ze wcale nie warto... pozyjemy zobaczymy ;-)) te blogowe byc czy nie byc, nasz odwieczny dylemat, nie? hahahahaha