Around the kitchen table | lekko pikantnie ze szczyptą humoru i odpowiednią dawką rozsądku

Pomarańcz lubi dynię. Zupa dyniowa na mleku kokosowym.

2012-02-02T13:35:00.014+01:00

Gdyby ściany umiały mówić, z wielką chęcią wysłuchałabym historii przedwojennej Warszawy.

O Damach i kapeluszach z szerokim rondem, koronkowych rękawiczkach i małych koktajlowych torebkach. O rozmowach prawdziwych Dżentelmenów w oparach dobrego tytoniu i wyszukanego alkoholu. O starych tramwajach, ulicach i kamienicach. Kawiarniach, restauracjach i cukierniach.

Tymczasem od prawie roku nie mogę się zdecydować czy Warszawę lubię, czy nie. Warszawa poniedziałkowo-piątkowa to ścisk tłumu i wrzask samochodów. Warszawa weekendowa to urok kamienic na Starym Żoliborzu i zieleń drzew na Saskiej Kępie. Dziwna jest ta Warszawa. Intrygująca i zarazem męcząca. Kiedy tylko mogę uciekam od niej i zostaję w domu z książką na parapecie, miękkim Futrem na kolanach i talerzem parującej zupy na stole.

Warszawa taka jaka jest, taka jest...*

PS Wszystkie opinie na temat Warszawy to moje subiektywne odczucia i zastrzegam sobie prawo do ich swobodnego wyrażania i przetwarzania.

ZUPA Z DYNIOWO- POMARAŃCZOWA NA MLEKU KOKOSOWYM

/przepis własny/

500g ulubionej dyni

1 marchewka

2 szalotki

garam masala (około 1 łyżeczki)

kurkuma (duża szczypta)

2 ząbki czosnku

1 puszka mleka kokosowego (400ml)

2 puszki wody (800ml)

1 źdźbło trawy cytrynowej*

1 duży kawałek korzenia imbiru

1 pomarańcza (miąższ + skórka)

płatki chilli lub szczypta ostrej papryki

sól wędzona (lub zwykła)

ocet balsamiczny

Do podania - uprażone na oleju ziarna dyni i słonecznika.

Dynię i marchewkę kroimy w duże kawałki, układamy na blasze do pieczenia, skrapiamy odrobiną oliwy i pieczemy w piekarniku nagrzanym do 170C, aż zmiękną.

W garnku na łyżce oliwy i odrobinie masła podsmażamy pokrojone w cienkie piórka (lub drobną kostkę) szalotki oraz posiekany czosnek.

Dodajemy kurkumę i garam masala i smażymy całość, aż wszystko nabierze przyjemnie intensywnego zapachu i aromatu.

Dodajemy mleko kokosowe i 2 puszki wody (odmierzamy wodę puszką po mleku).

Wrzucamy lekko rozgniecione źdźbło trawy cytrynowej oraz korzeń imbiru pokrojony w plasterki. Gotujemy całość 10 minut.

Dodajemy upieczoną dynię i marchewkę i gotujemy około 5 minut.

Na tarce do jarzyn ścieramy skórkę z pomarańczy i dodajemy do garnka. Nożem usuwamy białą część skórki, a cząstki miąższu również dodajemy do garnka.

Zupę miksujemy w blenderze, przelewamy z powrotem do garnka i podgrzewamy.

Dodajemy ocet balsamicznym sól i doprawiamy wedle uznania.

Podajemy z uprażonymi ziarnami.

Smacznego!

*chodzi o jeden kawałek, jak tutaj

3.15 dla...

2012-01-30T10:10:00.000+01:00

... lekko zgarbionej, ale chyba dosyć wyraźnie mówiącej? :)

Nie masz czasu? Czas na zupę! Z soczewicą, ciecierzycą, wędzoną solą i szczyptą chilli

2012-01-27T18:20:00.006+01:00

Zimą lubię...

śnieg, który skrzypi pod nogami
mróz, który różowi policzki
chłód, którzy przenika do najmniejszej kości
dłonie i stopy, które marzną od zimna
powietrze, które jest chłodne, czyste i ostre
katar, który zamarza w nosie

Lubię zimę. Może dlatego, że wychowałam się na wschodzie Polski, gdzie minusowa temperatura jest wizytówką każdej kolejno nadchodzącej. Zima to dobra okazja, by o każdej porze dnia i nocy zjeść talerz ciepłej, parującej jeszcze zupy.
poniższą zupę robię niezmiennie od prawie dwóch lat, a dokładnie od marca 2010 roku, kiedy przepis na nią znalazłam w fantastycznym magazynie kulinarnym (za którym tęsknię całym sercem) BBC GoodFood Magazine. Dlaczego, och dlaczego nie ma tak dobrych czasopism kulinarnych w Polsce?

Nasiona soczewicy to potężny ładunek korzystnej wartości odżywczej, który - w odróżnieniu od innych nasion - nie zawiera tłuszczu. Nasiona soczewicy zawierają dużo białka, skrobię, składniki mineralne (wapń, fosfor, żelazo), a także karoten i witaminy. Wysoka zawartość kwasu foliowego wspomaga powstawanie krwinek czerwonych i reguluje funkcjonowanie układu nerwowego. Nasiona soczewicy mają niski indeks glikemiczny (30) co oznacza nic innego jak to, że są sprzymierzeńcem każdej diety (także cukrzycowej).

Zupa jest najlepsza na świecie. Gęsta, pożywna i bardzo sycąca. Lubi być noszona do pracy i świetnie uzupełnia zapas energii na kilka godzin. Jej przygotowanie to naprawdę nic trudnego, a składniki są ogólnodostępne. Jeśli mogę coś doradzić, to proponuję kupić dobre pomidory w puszce albo dobrą passatę, bo to głównie od nich zależy smak zupy. Zdecydowanie odradzam dodawanie koncentratu pomidorowego ze słoika lub z tej małej, brzydkiej puszki, bo to nie o ten smak chodzi. Ja swoją zupę gotowałam na eko bulionie warzywnym, ale użyjcie po prostu swojego ulubionego (ważne tylko, by jego smak nie dominował). Lepsza będzie również ciecierzyca gotowna niż ta z puszki. I wcale nie trzeba jej namaczać wcześniej (chociaż ten proces ułatwia jej późniejsze trawienie) - ja z powodzeniem stosuję sposób podpatrzony u Basi o tutaj (podpowiem, że chodzi o dodanie sody). Zasada jest prosta jak budowa cepa - im mniej wody, tym bardziej nasza zupa będzie przypominać gulasz. No i co? Jacyś chętni? :)

Macie jakieś fajne plany na weekend? My dzisiaj 'idziemy w gości' i przez cały weekend mamy w gości (zapowiada się wielkie pieczenie chleba na zakwasie), więc do zobaczenia w poniedziałek.
Udanego i smacznego weekendu Wam życzę!

ZUPA Z SOCZEWICĄ, CIECIERZYCĄ, WĘDZONĄ SOLĄ I SZCZYPTĄ CHILLI
/na podstawie przepisu z BBC GoodFood Magazine, March 2010/

2 łyżeczki ziaren kuminu (kminu rzymskiego, nie kminku)
szczypta suszonych płatków chilli lub ostrej papryki w proszku
1 łyżka oliwy
1 biała słodka cebula
3-4 ząbki czosnku
1 litr ulubionego bulionu
1 puszka pomidorów lub passaty pomidorowej (400g)
200g ziaren suszonej ciecierzycy
150g czerwonej soczewicy
sól wędzona (Ptasiu jeszcze raz dziękuję ;*)
świeżo mielony pieprz
szczypta ostrej przyprawy curry
natka pietruszki (opcjonalnie, ale polecam czego nie widać na zdjęciach)

Ciecierzycę opłucz i ugotuj na pół twardo w dużej ilości wody z dodatkiem sody (1 łyżeczka sody na 1 litr wody).
Na patelni rozgrzej oliwę i dodaj ziarna kuminu. Smaż tak długo, aż poczujesz ich intensywny aromat.
Dodaj cebulę pokrojoną w cienkie piórka i drobno posiekane ząbki czosnku.
Przełóż zawartość patelni do garnka i zalej litrem wody.
Dodaj pomidory w puszce (lub passatę), ciecierzycę, soczewicę, dopraw solą, pieprzem i curry. Gotuj tak długo, aż soczewica będzie miękka, ale nie będzie się rozpadać.
Jeśli zupa jest zbyt płynna, dodaj odrobinę więcej soczewicy. Jeśli jest za gęsta, dodaj trochę wody (pamiętaj, że zupa pozostawiona w lodówce na drugi dzień zgęstnieje).
Opcjonalnie na talerzu posyp natką pietruszki.

O uczciwości internetowej (od Antyweb)

2012-01-25T15:58:00.000+01:00

Przeczytałam właśnie artykuł na portalu Antyweb ('Znaczna część internautów nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji swojej działalności w Internecie') i coś mi się przypomniało. Kiedyś miałam tą wątpliwość przyjemność bycia uczestnikiem opisanej sytuacji i (nie wchodząc w szczegóły) nie było to nic uroczego. Konsekwencje konsekwencjami, wiadomo człowiek nie pelikan nie wszystko łyknie i swój rozum ma, ale może jednak zastanówmy się dwa razy zanim naciśniemy Enter (tudzież Publikuj post). Każdy kij ma dwa końce, a ocena sytuacji zależy od punktu widzenia (siedzenia) i czasem nie warto pod wpływem emocji robić zamieszania. A jeśli już coś nas gniecie, i 'musimy bo się udusimy' to może lepiej napiszmy mejla, spotkajmy się, wyjaśnijmy w cztery oczy i nie leczmy publicznie swoich kompleksów. Później zostaje tylko brzydki zapach, a niektórzy z nas są baaaaaaardzo pamiętliwi.

To tyle :)

A dziś wieczorem zapraszam na zupę z ...

Kakao(terapia)

2012-01-22T21:40:00.008+01:00

Gdybym miała częstować Was poniższym kakao w takim tempie, w jakim pokazuję je na blogu, niechybnie pilibyście zimnego gluta z kożuchem na jego powierzchni. Ale co zrobić? Warszawa zmienia swoją aurę jak rękawiczki. Jeszcze dziś, bardzo wczesnym ranem była ośnieżona i uprzejma. Gdy przemierzaliśmy pieszo Dolny Mokotów, stopy zapadały nam się w białym puchu, a włosy nieprzyzwoicie oblepiały nam duże i ciężkie płatki śniegu. Od południa miasto jest ochlapane i aroganckie, a po twarzy spływają strugi zimnego deszczu. Nie lubię takiej Warszawy, bo w deszczu widać jak się puszy i pręży.

A ja zaczynam pisać kolejny post mając nadzieję, że chociaż jeden skończę pisać do końca. Macie tak czasami? Słowotok myśli tuż przed snem, a nad ranem kompletną pustkę w głowie. Przez ostatnie 2 tygodnie nie wydarzyło się nic szczególnie interesującego, o czym mogłabym Wam napisać. Wróciłam do treningów, a przez znienawidzoną przez mnie piłkę nożną (od zawsze powtarzam, że football sucks!), o mały włos nie udusiłam się własnymi nerwami.

W takich chwilach przydaje się dobrze skomponowany dopalacz. Mój bezwględnie musi zawierać dobre ciemne kakao, dobrą gorzką czekoladę i odrobinę dobrego alkoholu.

Udanego poniedziałku Wam życzę.

PS Wszystkie spostrzeżenia dotyczące Warszawy są moją subiektywną opinią i zastrzegam sobie prawo do swobodnego jej wyrażania i przetwarzania.

ENERGETYZUJĄCE KAKAO

/1 porcja/

1 szklanka mleka sojowego* (może być krowie, ale wtedy kakao będzie miało zupełnie inny smak)

2 czubate łyżeczki dobrego, ciemnego kakao

2 kostki ciemnej czekolady o zawartości minimum 70% kakao (może być z dodatkami – ja użyłam czekolady z siekanymi migdałami)

2 łyżki ulubionego alkoholu (ja użyłam swojej wódki korzennej)

szczypta mielonego imbiru

szczypta cynamonu

2-3 ziarenka różowego pieprzu

*jeśli użyjemy mleka sojowego niesłodzonego lub mleka krowiego dodajemy 1 – 2 łyżeczki ciemnego miodu lub syropu z agawy (może być cukier)

Do rondla wlewam mleko i podgrzewam na małym ogniu.

Do kubka wsypuję kakao, mielony imbir, szczyptę cynamonu i ziarenka pieprzu.

Gdy mleko będzie gorące wlewam jedną pełną dużą łyżkę wazową do kubka z kakao i dokładnie mieszam, by pozbyć się grudek.

Gdy mleko w garnku zacznie się podnosić, wlewam do niego zawartość kubka.

Dodaję kostki czekolady, miód (lub syrop z agawy lub cukier) i gotuję 2 minuty na bardzo małym ogniu ciągle mieszając.

Zdejmuję garnek z palnika i dodaję alkohol.

Całość mieszam i przelewam do kubka.

Dekoruję siekaną czekoladą i podaję gorące.

Smacznego!

the art of making bread

2012-01-15T11:24:00.000+01:00

Ostatnie dni uświadomiły mi kruchość naszego życia i ulotność chwil.

Dlatego dziś, życząc Wam miłej niedzieli (Warszawa dziś jest biała i puszysta!), umieszczam krótki film (Arku wielkie dzięki za podzielenie się nim z nami).
Wiem, wiem niektórzy powiedzą, że 'komercja na maksa'. Dla mnie czysta magia.

Pozdrawiam Was serdecznie,

Ewelina (Polka)

Grahamki z semoliną. Pokochaj fotografię.

2012-01-09T19:30:00.002+01:00

Z komentarzy Czytelników można dowiedzieć się wielu ciekawy rzeczy. Zdarzają się perełki (które są przeze mnie usuwane i nie pojawiają się na blogu), które skrzętnie sobie zapisuję i wracam do nich, gdy nachodzi mnie potrzeba poprawy nastroju. Dotychczas otrzymane komentarze pozwoliły mi na wyodrębnienie pięciu kategorii komentujących. I tak:

Smakosze

Smakosze znają się na kuchni najlepiej na świecie (oczywiście kuchni z całego świata) i nie wahają się napisać, że Ty tak naprawdę na kuchni nie znasz się wcale. Źle obierasz ziemniaki, źle sklejasz pierogi, sos kurkowy jest na pewno niesmaczny, a Twój rosół nadaje się tylko i wyłącznie do wylania do sedesu. Smakosze chętnie podpowiedzą, jak smacznie gotować, jednocześnie uzmysławiając Tobie, że jesteś kulinarnym debilem.

Znawcy

Znawcy wiedzą, że to nie Ty gotujesz potrawy, które pokazujesz na blogu. A gdzie tam! Ty w ogóle nie umiesz gotować! Co więcej, oni wiedzą, że ani Twoja Mama, ani Babcia nie potrafią gotować! Pewnie zajadasz się jedzeniem typu fast food i nie wiesz jak obsługiwać elektryczny czajnik. I na pewno nie masz w domu ani jednej ciekawej książki kulinarnej.

Znawcy również z największą precyzją ocenią Twoje zdjęcia, które są tak beznadziejne i nijakie, że w ogóle nie powinieneś patrzeć w stronę aparatu fotograficznego. Znawcy zazwyczaj ukrywają się pod niejasnymi pseudonimami i są właścicielami blogów-duchów (na przykład o wdzięcznej nazwie Doopa), na którym nie ma ani jednego wpisu i/lub zdjęcia.

Życzliwi

Życzliwi niejednokrotnie uzmysławiają Tobie, że nigdy, przenigdy Twój blog nie będzie znajdował się w ścisłej czołówce (nawet jeśli tego nie chcesz) i lepiej od razu go skasuj, bo jego prowadzenie nie ma najmniejszego sensu. Dodają, że ciągle kopiujesz i naśladujesz najlepszych i że Twoje blogowanie to jedno, wielkie nieporozumienie. Życzliwi od czasu do czasu podeślą Tobie link do innego bloga, tak byś z łatwością mógł uzmysłowić sobie swoją nieudolność.

Interesanci

Interesanci zostawiają u Ciebie bardzo krótki komentarz wraz z linkiem do swojej strony internetowej, pisząc, że skoro byli na tyle łaskawi by do Ciebie zajrzeć, liczą na rewanż. Często nie doczytają nawet przepisu i Twoje brioszki z semoliny nazywają bananowymi chlebkami.

Anonimowi

Moi ulubieńcy. Nie szczędzą przekleństw, złośliwych uwag i rad prosto z serca. Nienawidzą Ciebie, Twojego bloga i wszystkich Twoich czytelników. Brak im cywilnej odwagi, by co najmniej podać swoje imię. Zdarza się, że są zabawni w swojej anonimowości.

Drodzy Komentujący! Na szczęście blogspot oferuje przeróżne funkcje, które pozwalają nam na usuwanie śmieci. Dobrą opcją jest włączenie moderacji komentarzy, zablokowanie możliwości pozostawiania komentarzy anonimowych czy też ręcznego usuwania wszelkiego rodzaju SPAMu. Więc jak widzicie, szkoda Waszego czasu. Nasze sokole oczy i sprawne dłonie wychwycą i usuną wszystko, czego nie chcemy mieć na blogu.

Mój blog to moje miejsce w sieci i nie pozwolę nikomu wejść do niego w butach, nabrudzić czy obrażać mnie i moich czytelników. Konstruktywna krytyka rozwija, ale nie każda jest do przyjęcia. Jeśli ktoś zwróci mi uwagę, że w przepisie brakuje jednego lub dwóch składników, abym mogła nazwać go tajskim, włoskim czy francuskim to taki komentarz przeczytam z rozwagą i za niego podziękuję. Ale jeśli ktoś nazywa mnie debilem, bo zamiast mąki użyłam w przepisie mielonych migdałów, to nie mam takiej osobie nic do powiedzenia. Więcej dystansu do siebie i do wirtualnego świata niektórym życzę, a całą resztę zapraszam na pyszne bułki.

Te bułki to moja wersja grahamek, które z grahamkami sklepowymi mają co najwyżej wspólną nazwę :) Smakują bardziej jak bułki drożdżowe, ale są od nich zdrowsze i pełniejsze w smaku. Grahamki robiłam na tak zwane oko, dosypując po trochu obu rodzajów mąk i wody. Na szczęście ostateczne proporcje składników zanotowałam. Ciasto wyszło idealne – bułki formowały się łatwo, ładnie rosły i utrzymały swój pierwotny kształt. Jedyną uwagę jaką mam to ilość wody i drożdży – następnym razem wody dodam odrobinę więcej (o około 50ml), a drożdży odrobinę mniej (-5g).

GRAHAMKI Z SEMOLINĄ

Tworzą zgraną parę z miodem, dojrzałym kozim serem, wędliną czy masłem orzechowym. Pyszne z kwaśnym dżemem oraz dżemem korzennym, na przykład takim z żurawiny, jabłek i pomarańczy, na który przepis znajdziecie na stronie 50tej w najnowszym wydaniu magazynu Pokochaj Fotografię :)

400g mąki pszennej graham (typ 1850)

300g drobnej semoliny

375ml ciepłego mleka

25g świeżych drożdży (lub 7g drożdży suszonych)

3 łyżki miodu

1 łyżeczka soli

1 jajko
50g roztopionego masła

Glazura

1 jajko

2 łyżki mleka

2 łyżki miodu pitnego (lub wódki)

niełuskane ziarna sezamu do posypania

W ciepłym mleku rozpuszczamy drożdże i zostawiamy na 10 minut, aż zaczną 'pracować'.
Dodajemy obie mąki, miód, sól i lekko rozbite jajko i wyrabiamy całość ręką (lub mikserem) przez około 10 minut.
Dodajemy stopione masło i wyrabiamy kolejne 10 minut. Ciasto powinno być gładkie, lśniące i powinno odchodzić od dłoni.
Z ciasta formujemy kulę, wkładamy ją do lekko natłuszczonej miski, przykrywamy ścierką i odstawiamy w ciepłe miejsce, aż podwoi objętość.
Przebijamy je ręką i dzielimy na 12 jednakowych kawałków o wadze około 100g.
Z każdego kawałka formujemy okrągłą bułkę i układamy w odstępach na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Przykrywamy ścierką i zostawiamy na 30 minut, aż podrosną (powinny podwoić swoją objętość).
Jajko lekko ubijamy z mlekiem i miodem (wódką) i otrzymaną glazurą smarujemy każdą bułkę.
Pieczemy przez 10 minut w piekarniku nagrzanym do 180C, po czym smarujemy ponownie glazurą, posypujemy sezamem i pieczemy kolejne 10-15 minut.
Studzimy na kratce.

Smacznego!

2012-01-03T19:40:00.002+01:00

I co?
I nic.
Nowy przyszedł bezszelestnie, a ostatnie dni Starego niczym się nie popisały. Jedyna rzecz, jaka utknęła mi w pamięci to pomarszczona i zmęczona twarz mojej Babci i Jej jedno zdanie: Dziecko, takich świąt to ja nie pamiętam. Co to za zima?
To był prawie dobry rok.

Nie mam listy postanowień. Nie spędziłam kilku dni z ołówkiem w ręku i nie zrobiłam żadnych planów na przyszłość.

Nigdy więcej frustracji ponoworocznych.

Nigdzie nie jest napisane, że muszę spełniać oczekiwania innych. Nie muszę być przyjacielem całego świata. Nie muszę mieć figury Anji Rubik. Nie muszę, nie muszę, nie muszę!

Będę dbać o siebie i bliskich i nie będę odmawiać sobie ani odrobiny przyjemności.

Nie będę analizować i poczekam co przyniosą kolejne dni. Może w końcu śnieg i marznące od zimna policzki? Może wymarzoną pracę i drugiego kota? Może pełnoklatkowy aparat i zestaw nowych obiektywów? A może morze?

Powiesiłam kolejne marzenia na długiej nitce życzeń i będę czekać, aż się spełnią. Będę je powoli smakować i delektować się nimi bez końca.

Kolejna godzina spędzona za biurkiem i brak mi energii. Mam wrażenie, że przez ostatni tydzień zjadłam worek mąki, chociaż jadłam niewiele.

Czas na noworoczny detox.

Detox i mięso? Niejeden pokiwa głową i wymamrocze pod nosem głupi komentarz.

Detox to nie głodówka.
Detox to kulinarny orgazm i kulinarne haiku.

Pierogi z kapustą i grzybami. Na odchodne.

2011-12-23T14:39:00.001+01:00

Kochani! Chciałam, żeby nie było banalnie więc życzę Wam pięknych dni świątecznych, śniegu skrzypiącego pod nogami, mrozu na szybie i rumieńców na policzkach.
Dziękuję Wam za ten rok. Za komentarze, konstruktywną krytykę i uśmiech.
Za to, że mogłam być dla tak wielu z Was inspiracją i że Wy byliście inspiracją dla mnie.
Mam mocne postanowienie poprawy w przyszłym roku i mam nadzieję, że uda mi się odnowić lekko przykurzone znajomości.

Pysznego czasu świątecznego i do przeczytania w styczniu!

Ewelina

Poniżej podaję ostatni świąteczny przepis, bo wiele osób mnie o niego prosiło. Sekretem tych pierogów jest idealne pierogowe ciasto. Ciasto jest bardzo elastyczne i można je rozwałkować bardzo cienko, a przy tym nie rwie się i bardzo dobrze się skleja. Ilość wody jaką musimy dodać zależy od mąki, dlatego lepiej dodać jej mniej i uzupełnić jej ilość w razie potrzeby.

PIEROGI Z KAPUSTĄ I GRZYBAMI

Ciasto

1 szklanka mąki pszennej

10-15 łyżek gorącej wody

szczypta soli

Przesiej mąkę, dodaj sól, zrób mące niewielkie wgłębienie i wlej gorącą wodę.

Zarób rękami ciasto i odstaw, aż ostygnie.

Wyrób ciasto rękami, aż będzie miękkie, gładkie i lśniące.

Owiń w folię spożywczą i zostaw na około godzinę, aby odpoczęło.

Nadzienie

500g kapusty kiszonej

50g suszonych grzybów

1 cebula

2 łyżki masła

1 jajko

sól

świeżo mielony czarny pieprz

szczypta gałki muszkatołowej

2 ziarnka ziela angielskiego

szczypta suszonego tymianku

Kapustę opłucz, odciśnij i lekko posiekaj.

Grzyby opłucz i namocz na 2 godziny w gorącej wodzie. Następnie odciśnij, pokrój w paski i drobno posiekaj.

Cebulę obierz i pokrój w drobną kostkę.

Na patelni rozpuść masło, dodaj liść laurowy, ziele, cebulę i zeszklij ją.
Dodaj grzyby i kapustę i podsmaż całość przez około 10 minut na małym ogniu.

Dopraw solą, pieprzem i kminkiem, gałką i tymiankiem.

Ostudź, dodaj jajko i porządnie wymieszaj.

Ciasto cienko rozwałkuj i szklanką lub okrągłą foremką wykrawaj kółka.

Każde kółko ułóż kolejno na dłoni, napełnij łyżką farszu i dokładnie zlep brzegi.

Gotowe pierogi wkładaj partiami do posolonego wrzątku z 1 łyżką oleju i gotuj 2-3 minuty od momentu wypłynięcia na powierzchnię.

Wyjmuj łyżką cedzakową, ułóż pojedynczą warstwą na dużym talerzu i ostudź.

Podaj podsmażone na oleju lub maśle lub gotowane prosto z wody polane masłem lub cebulą zeszkloną na oleju.

Smacznego!

Porcja nowych przepisów świątecznych

2011-12-16T21:19:00.003+01:00

Moi Drodzy :)

Czujecie ten świąteczny zapach, który unosi się w powietrzu? (ja nie czuję, bo mam katar)
Pozostaję w oczekiwaniu na urlop oraz możliwość spotkania się z najbliższymi mi osobami.
I nagminnie wypróbowuję nowe świąteczne przepisy, bo dobrego jedzenia nigdy za wiele.
Nie lubię obficie zastawionego stołu. Stawiam na kilka ulubionych pozycji, gdzie nowe spotyka się z tradycją, w której zostałam wychowana.

Razem z Anią miałyśmy okazję przygotować dużą porcję przepisów świątecznych dla portalu WP. Pomyślałam, że podlinkuję tutaj moje świąteczne propozycje, bo dublowanie ich ba blogu nie ma sensu.

Większość przepisów (na potrawy, które są w naszej rodzinie już od bardzo dawna) opracowałam z pomocą Mamy, a niektóre pisałam w formie pomysłów i testowałam po raz pierwszy (wódka korzenna, sałatka jarzynowa z batatami). Zaskoczeniem była dla mnie korzenna wódka - polecam Wam zlanie jej do małych buteleczek i podarowanie bliskim.

Serdecznie Was zapraszam i życzę udanego weekendu!

PS niech już spadnie śnieg...

Gotowałam z Tomaszem Jakubiakiem i piłam wina z Alzacji

2011-12-11T17:15:00.003+01:00

Co się stanie, jeśli zaprosimy kilka kulinarek w jedno miejsce, postawimy na stole kilkanaście butelek alzackiego wina, a szefem kuchni będzie Tomasz Jakubiak? Na pewno kilka z nich będzie miało na drugi dzień pełny brzuch i solidnego kaca :)

W czwartek późnym wieczorem, w salonie firmowym MIELE na ulicy Gotarda 9 (róg Rzymowskiego) w Warszawie, odbyły się warsztaty kulinarne (dla mnie drugie) w których miałam okazję wziąć udział. Tych pierwszych nie wspominam dobrze, chociaż innym blogerkom się podobały. Jestem raczej typem kuchennego samotnika - nie lubię gotować w grupie i nie lubię gdy zbyt duża liczba osób kręci się po jednej kuchni. W grupie lubię usiąść przy stole i konsumować.

Kiedy dostałam mailowe zaproszenie od Agnieszki Lasoty-Wojnickiej z Czasu Wina oraz Pani Anny Ziółkowskiej z Sopexa S.A, przez chwilę się zawahałam. Nie byłam do końca przekonana, czy aby na pewno warto tam być. Tłum ludzi, piątek za pasem (co dla ludzi pracujących zawodowo oznacza kolejny dzień w pracy) i gotowanie na akord. Brrr. Dodatkowo miałam w planach spotkanie i plotkowanie z Moniką przy dobrej kawie. Ale właściwie dlaczego nie spotkać się przy dobrym (darmowym) winie i jedzeniu w otoczeniu znajomych kulinarek? Pojechałyśmy i muszę powiedzieć, że kurczę naprawdę było warto. Miałam niemały problem z napisaniem recenzji. Nie wiem jakie są oczekiwania ludzi, gdy takowe czytają!

Zazwyczaj nie mam problemów z podzielnością uwagi, ale umówmy się co do jednej rzeczy. Albo człowiek degustuje, albo skrzętnie notuje ściskając w dłoni kartkę papieru i ołówek, albo robi zdjęcia, albo gotuje. Gotowanie skreśliłam od razu z listy, (patrz wyżej), degustowanie nie podlega jakiejkolwiek dyskusji i, o dziwo, szło w parze z robieniem zdjęć, a z notowania wyszło jedno wielkie nic. Skończyło się na pierwszej degustowanej pozycji Muscat Grand Cru Pfingstberg 2005, Bernard Haegelin gdzie postawiłam duży znaczek '+'. I to by było na tyle. Górę wzięła moja hedonistyczna natura, a kolejne porcje wina pojawiały się zdecydowanie za szybko w moich kieliszkach. Nie zanotowałam więcej ani słowa. Wiem tylko jakie wino mi nie smakuje, bo dostałam je w prezencie (Gewurztraminer Vieilles Vignes 2009, Maurice Schueller) i właśnie je piję. Mocno słodkie i mdłe w smaku, ale wypić się da. Drugie wino, które powędrowało ze mną do domu to Riesling Bonheur Convival 2010, Domaine Riefle i coś czuję, że to będzie jedno z moich ulubionych. W materiałach, które dostaliśmy odnalazłam pełną listę win, jakie miałyśmy okazję degustować. Niestety zupełnie nie pamiętam, które z nich mi smakowały bardziej, a które mniej. I to by było na tyle mojej winiarskiej (nie)nabytej wiedzy, ale muszę przyznać, że jeden wieczór i krótka prezentacja to za mało, żeby wiedzę winiarską zdobyć.
Ale żeby nie wyjść na totalnego głupka, przejrzałam sobie materiały w domu i z radością zapraszam do przestudiowania poniższej listy, obejmującej alzackie odmiany winorośli:

Sylvaner - orzeźwiające i lekkie, z dyskretnym smakiem świeżych owoców. Pasuje do owoców morza, ryb, wędlin, bigosu, galarety mięsnej i śledzi.
Pinot Blanc - delikatne i subtelne, łączy w sobie świeżość i wykwintność. Pasuje do większości potraw: szwedzki stół, wędliny, gotowane i duszone ryby, sery kozie, fondue.
Riesling (mój faworyt No 2!) - wytrawne, szlachetne, o delikatny smaku świeżych owoców. Ma subtelny aromat. Jest to wino gastronomiczne i idealnie pasuje do ryb, skorupiaków, owoców morza, białego mięsa, bigosu czy pierogów z kapustą i grzybami.
Muscat d'Alsace (mój faworyt No 1!) - ma niezwykły zapach świeżych owoców i (tu niespodzianka) jest wytrawne w smaku, co daje wrażenie chrupania świeżych winogron. Może być podawane jako aperitif i pasuje do szparagów i wędzonego łososia.
Tokay Pinot Gris - bogate, o dobrze skomponowanym, treściwym smaku, który pozostaje na długo w ustach. Cechuje się złożonymi aromatami. Doskonałe z wątróbką, dziczyzną, białym mięsem, pieczeniami, podrobami czy pierogami i pasztecikami z grzybami.
Pinot Noir - jedyny szczep w Alzacji dający czerwone lub różowe wino, o smaku świeżych owoców przypominających wiśnie. Idealne do czerwonych mięs, dziczyzny, wędlin, koziego sera lub sera gruyere czy szaszłyków.
Gewurztraminer (mi smakowało najmniej, jest ciężkie, nudnawe i bardzo słodkie) - mocne i wykwintne w smaku, o charakterystycznym aromacie owocowym, kwiatowym lub korzennym. Idealny jako aperitif oraz jako dodatek do dań egzotycznych, pikantnych serów, deserów i ciast owocowych.

Na warsztatach miałam okazję poznać Tomasza Jakubiaka. Świetny facet, któremu uśmiech nie schodzi z twarzy. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz śmiałam się do łez przez cały wieczór. Tomasz jest maksymalnie wyluzowany, o czym miałam okazję się przekonać, gdy wraz z kilkoma Dziewczynami (M, M, M i E - dzięki!) do kuchni przeniosłyśmy kawałek imprezy i razem z Tomaszem wyjadałyśmy palcami krewetki prosto z woka (nie wiem czy powinnam pisać o kiełbasie, owocach, tortilli, giczy-bitchy?). Ale spróbujcie być u przysłowiowego żłoba i nie pchać palców do garów. W ramach zadośćuczynienia mogę napisać co jedliśmy, a jeśli ktoś chciałby konkretny przepis to proszę o wiadomość. Mi najbardziej smakowały właśnie krewetki (niestety nie pamiętam kto je przygotował), cielęca gicz-bitch przygotowana przez Monikę W. i Ewelinę W., kogel-mogel ukręcony przez Małgosię M. oraz sos winegret zrobiony przez Monikę L.
Oprócz wymienionych Dziewczyn w warsztatach uczestniczyli: Kasia (CillieBite), Marta (Restaurantica), Joanna, Zuzka z Mężem, Ola z Mężem, Gosia (Oczko), Agata z koleżanką Sylwią, Magdalena, Barbara i Piotr Adamczewscy

A teraz w skrócie, co gotowaliśmy (a raczej Oni wszyscy gotowali) i jedliśmy:

Grillowane muszle św. Jakuba podane na musie winno-jabłkowym z selerową solą (muszle - fuj, mus z jabłek i sól - rewelacja!, dodam, że za radą Tomasza najlepsze jabłka do tego musu to Ligol i Lobo i żeby ładnie się rozpadły należy cukier dodać od razu). Sugerowane wino - Sylvaner alzacki
Krewetki duszone w białym winie i pomidorach z domową tortillą kukurydzianą (niebo w gębie!, najlepiej smakuje wyjadane palcami prosto z woka). Sugerowane wino - Riesling alzacki
Muszle duszone w białym winie z kiełbasą chorizo, pikantną papryka i serem Manchiego (szkoda wina i sera, nie cierpię muszli!). Sugerowane wino - Pinot Gris alzackie
Gicze cielęce duszone z gruszką, szalotką w białym winie i demiglas cielęcym podane z sałatką polane winegretem z orzechów laskowych i pomidorów (pycha!). Sugerowane wino - Pinot Noir alzackie.
A na deser owoce zapiekane pod koglem-moglem z winem i wanilią (przy tym deserze odleciałam w kulinarną rozkosz). Sugerowane wino - Gewurztraminer Vendanges Tardives.

Na koniec dodam, że znalazłam parę minut by pomacać przepiękny sprzęt kuchenny marki Miele. Drodzy Właściciele Salonu jeśli chcecie komuś zrobić świąteczny prezent w postaci wyposażenia kuchni to ja jestem pierwsza w kolejce!

Organizatorom serdecznie dziękuję za zaproszenie, Tomkowi J. za pyszne jedzenie, a Uczestnikom za fantastycznie spędzony czas! Jeśli tak będą wyglądały wszystkie warsztaty, to ja poproszę o kolejne zaproszenia :)

Lady Business Club, Teresa Rosati oraz Malibu w tle

2011-12-04T22:15:00.003+01:00

W zeszłą środę długo myślałam, czy wybrać się na czwartkowe spotkanie Lady Business Club. Po wyjściu z siłowni zrobiłam szybką rundę po sklepach w celu kupienia schludnej i eleganckiej kiecki, po czym (jak zwykle) nie znajdując nic dla siebie i przysypiając w autobusie w drodze do domu miałam plan by odwołać swój udział. W czwartek rano wstąpiła we mnie nowa energia. Zapakowałam aparat, dwa obiektywy, wbiłam się w swoją ulubioną białą spódnicę, zrobiłam mocniejszy niż zazwyczaj makijaż i po pracy jak na skrzydłach pobiegłam do Lounge Cafe Ro-Ro. Skusiła mnie osoba samej organizatorki – Emilii Bartosiewicz, zaproszeni goście (Pani Teresa Rosati oraz Pani Katarzyna Selwant) oraz darmowe drinki z moim ukochanym Malibu. Ale przede wszystkim zaciekawiła myśl przewodnia czwartkowego spotkania – pasja jako motor i podstawa biznesowego sukcesu.

Szminiki Oriflame, za którymi osobiście nie przepadam

Jestem bardzo mile zaskoczona przebiegiem całego spotkania. Pani Teresa jest bardzo ciepłą osobą, pozytywnie nastawioną do życia. Bez deka zadęcia opowiedziała nam o sobie, swoim talencie oraz pasji, bez której nie byłaby dzisiaj tym kim jest. Nie wahała podzielić się z nami trudnościami, jakie spotkały ją na samym początku jej przygody z projektowaniem oraz niewątpliwie wzmocniła w nas wiarę w siebie i w to co robimy. Drugi z gości, pani Katarzyna Selwant, na co dzień psycholog sportowy, podkreślała wielokrotnie, że porażka to motor napędzający nas do działania i nigdy nie powinniśmy się poddawać.

Kuferek na kosmetyki Oriflame

Mój konkurent z aparatem konkurencyjnej marki (pełnoklatkowym!)

    Nie mogłam się powstrzymać i zadałam obu Paniom pytanie dotyczące krytyki – czy powinniśmy ją brać bardzo do serca i zejść z drogi, którą podążamy, czy raczej traktować ją jako czynnik motywujący nas do dalszego rozwoju i pracy nad sobą. Swoją odpowiedzią Pani Teresa utwierdziła mnie tylko w tym, co zrozumiałam już dawno temu. Konstruktywna krytyka jest potrzebna, bo daje nam szansę na poprawę i bycie jeszcze lepszym, ale krytyka anonimowa i wyrażona przez wszystkich tylko nie znawców tematu nie służy niczemu i nie powinniśmy w ogóle się nią przejmować, po czym dodała, że w pewnych środowiskach zarówno rywalizacja jak i krytykowanie osiągają poziom absurdu i, mówiąc prostym językiem, należy to olać.
    Po gorącej dyskusji piłyśmy fantastyczne drinki na bazie Malibu. Dowiedziałyśmy się wielu ciekawostek o samym trunku (ja bardziej skupiłam się na swoich kubkach smakowych niż na słuchaniu całkiem przystojnego Pana), ale zapamiętałam, że Malibu samo w sobie jest ponoć mało kaloryczne. I piłam najlepszy drink na świecie z dodatkiem kolendry, trawy cytrynowej i pestek papryczki chili. Pycha! /przepis poniżej/
    Podczas całego spotkania mrugała do mnie przepiękna suknia projektu Pani Teresy, którą pożądam myślami do dnia dzisiejszego. Dodam jeszcze, że żadna z nas nie wyszła ze spotkania z pustymi rękami dzięki mikołajkowej loterii merlina oraz loterii wizytówkowej.

Na zakończenie dodam, że nie jestem w ciemię bita i zdaję sobie sprawę, że Pani Rosati miała zapewne dużo łatwiej i koszty rozwoju swojej pasji znaczyły dla niej tyle co nic, ale chcę wierzyć, że każdy z nas będzie miał swoją szansę. Obyśmy tylko nie przestali wierzyć w siebie i nie zapominali, że życie jest tylko jedno i od nas zależy jak je przeżyjemy.

Drink Caribben Spices

CARIBBEN SPICES
Źródło: Drinkimalibu.pl

50ml Malibu
15ml świeżego soku z limonki
5ml syropu cukrowego
1 gałązka kolendry
1 trawa cytrynowa
pół małej papryki chilli

Rozgnieć kolendrę, trawę cytrynową i chilli w wysokiej szklance, a następnie dodaj pozostałe składniki. Wyszejkuj i dwukrotnie przecedź do schłodzonej szklanki.
Udekoruj chilli lub listkami kolendry.
Ciekawostka: Caribbean Spices to karaibska odmiana „wściekłego psa”.

Zdjęcia fragmentu wnętrza Rounge Cafe Ro-Ro, Warszawa

Bezmączny sos koperkowy z pieczonym czosnkiem

2011-11-30T14:25:00.001+01:00

Mam wrażenie, że wariuję. Coraz więcej rzeczy robić nam nie wypada, a to co wypada zupełnie mija się z moim światopoglądem.

Nie wypada pisać o Świętach, bo jest na to za wcześnie.

Nie wypada z uwielbieniem wtulać się w miękkie swetry z zimowym wzorem, bo pachną tandetą.
Nie wypada spędzić weekendu w domu, bo koniecznie trzeba obskoczyć wszystkich znajomych i odwiedzić najbardziej fajne miejsca w Warszawie.

Nie wypada nie odbierać telefonu kiedy nie ma się na to ochoty, bo trzeba być cały czas w zasięgu.

Nie wypada przyznawać się, że ma się pasję i że tą pasją na pewno nie jest pięcie się po szczeblach kariery, bo to takie niepoważne.

Wypada za to siedzieć w pracy po godzinach i zabierać ze sobą służbowego laptopa na weekendy.

Wypada mieć samochód, bo jak można jeździć do pracy autobusem lub WKD?
Wypada odpisywać na wszystkie przychodzące maile, bo nieodpisywanie jest takie niekulturalne.

Wypada wyrzucać z siebie nowe posty jak maszyna, tryskać weną i fantastycznym humorem.

Kociokwik.

Bezcelowa presja i umiejętność wpasowania się w tłum by być jednym z wielu.

Nie, to nie dla mnie.
Czasem czytam piękne wpisy jak cudownie jest rzucić wszystko i zacząć robić to, co się kocha. Szkoda tylko, że nikt nie daje nam worka pełnego pieniędzy i gotowego przepisu na życie.
Życie w zgodzie ze sobą to trudna sztuka, ale jeśli nie jesteśmy sobą to kim jesteśmy? Jeśli nie bronimy swojej pasji, to co nam pozostaje? Mam wrażenie, że nieustannie balansujemy na niewidzialnej granicy pomiędzy życiem dla siebie i dla innych. Oddać siebie innym to piękna rzecz, ale dla nas zostają już tylko skrawki i okruchy.

A w mojej kuchni od dwóch tygodni pachnie świętami. W całym domu unosi się kojący zapach cynamonu, goździków i suszonych podgrzybków. Na blacie leży plastyczna, korzenna masa z której za chwilę powycinam ulubione kształty. Nadgryziona cierpka skórka otarta z pomarańczy i szczypta piekącej, świeżo utartej gałki muszkatołowej na języku. Kulinarne haiku.

Czekam na pierwsze płatki śniegu, które będę łapać w ciepłe dłonie.

I zrobiłam już listę postanowień na przyszły rok oraz pierwsze świąteczne zakupy.

A gdy zamykam oczy, czuję zapach dziadkowych, obranych mandarynek i wyłuskanych orzechów włoskich.

Chwilo trwaj.

WINNY SOS KOPERKOWY Z PIECZONYM CZOSNKIEM (BEZ MĄKI)

1 główka czosnku
2 łyżki masła
1 łyżka delikatnego oleju (np. z pestek winogron)
2 małe szalotki
pół kieliszka białego wina
mały kubek śmietany 22%
mały kubek ciepłego, delikatnego bulionu (mięsnego lub warzywnego)
sok z cytryny (do smaku)
2-3 liście laurowe
kilka kulek jałowca
kilka kulek ziela angielskiego
kilka kulek zielonego pieprzu
sól
2 pęczki koperku

Główkę czosnku piekę w piekarniku, aż jego ząbki będą miękkie i aromatyczne (pieczenie czosnku łagodzi jego ostry smak, który nie każdy z nas lubi).
Na rozgrzanej patelni stapiam masło, dodaję olej i wrzucam szalotki pokrojone w cienkie piórka.
Smażę chwilę, a gdy cebula zaczyna się ładnie rumienić wlewam wino i dokładnie mieszam.
Gotuję chwilę, aż wino delikatnie odparuje.
Śmietanę mieszam dokładnie z bulionem i dodaję odrobinę soku z cytryny. Dodaję ją do patelni i dokładnie mieszam z winem.
Dodaję przyprawy (ziarna pieprzu dodaję w całości – są pyszne i delikatne w smaku i można je rozgryzać), posiekany koperek i upieczone ząbki czosnku, rozgniecione widelcem.
Na końcu doprawiam solą i sokiem z cytryny.
Bardzo lubię ten sos w towarzystwie ugotowanych warzyw oraz gotowanego lub pieczonego mięsa.

Smacznego.

Dzień Pluszowego Misia. Odkurz swojego Misia!

2011-11-14T22:24:00.001+01:00

Wielkimi krokami zbliża się Dzień Pluszowego Misia. Do pluszowego święta pozostało kilka dni. Bajeczna Fabryka trzeci rok z rzędu zaprasza wszystkich do zabawy [2009 i 2010].

Gdzie jest Twój miś?

Może leży na dnie szafy przyciśnięty stertą ubrań?

Może wpadł kilka lat temu za łóżko?

Może siedzi od miesięcy zakurzony na regale obok równego rzędu książek?

Nie pozwól, by w tak magicznym dniu Twój Miś stał zapomniany w kącie.

Przyłącz się do pluszowej akcji!

Stwórzmy wspólnie wielką galerię Misiów!

To proste!!!

Odkurz swojego misia,

zrób mu zdjęcie

i wyślij je na adres:

BAJECZNAFABRYKA@GMAIL.COM

Zdjęcie należy przesłać do końca dnia 24 listopada, by 25 listopada na ścianach Bajecznej Fabryki pojawiły się kolorowe zdjęcia radosnych Misiów!

Warszawa o poranku...

2011-11-12T23:00:00.000+01:00

I trochę poziomych kadrów, bo ponoć mam same pionowe :)

NIE dla Anonimów i ostatnie 2 dni głosowania na Mazury. Nasze. Polskie.

2011-11-09T16:30:00.003+01:00

Serdecznie inforumję, że od dnia dzisiejszego osoba Anonimowa nie ma możliwości pozostawienia komentarza na moim blogu. Nie mam czasu ani ochoty na wdawanie się w duskusje z osobami, które są niekulturalne i/lub nie mają odwagi się przedstawić. Jeśli ktoś chciałby wyrazić opinię na tematy związane (lub nie) z treścią bloga (zarówno te przychylne jak i nieprzychylne) zawsze może napisać do mnie lub zajrzeć na stronę Fanów mojego bloga i tam swobodnie wyrazić swoje zdanie.

Tyle w temacie ogłoszeń :)

Chciałabym poprosić Was o oddanie głosu na nasze polskie Mazury. Kto był ten wie, że warto zagłosować. Nie poniesiecie żadnych kosztów (tak samo jak mnie nie kosztowało napisanie tego posta), a tych kilka głosów na pewno się przyda.
Zagłosować można na stronie Mazury Cud Natury lub na stronie New 7 Wonders of Nature.
A jeśli nie jesteście do końca przekonani, to zajrzyjcie tutaj (pozwoliłam podlinkowac sobie streaming Segritty).
Czy Mazury mogą na Was liczyć?

Pozdrawiam i do przeczytania!

Ewelina (Polka)

Nieznośna ciężkość bytu i bruschetta dla wymagających

2011-11-06T01:20:00.013+01:00

Aromat kawy roztaczający kojący aromat, kot na kolanach i wełniane kapcie z pomponem zrobione przez Babcię.

Rękawiczki długie aż po same łokcie, wełniana czapka z opasłymi guzikami i płaszcz do kolan.

Dywan z liści szeleści pod nogami jak szalony!

Odpowiednia dawka leku i nagle nieznośna ciężkość bytu ulatuje wraz z ciepłym powietrzem.

Listopad to dobry czas na jesienne porządki. Porządki w życiu i na blogu, tak by wszystko stało się czyste, lekkie i przejrzyste.

Dopóki nie odzyskam tego, co stracone będzie mnie tutaj ciut mniej. Ale będę.

Nie ma nic piękniejszego niż kontakt z drugim człowiekiem, a to od ponad roku nie wychodzi mi zbyt dobrze.
Muszę uporać się z zaległymi mailami i komentarzami i powrócić do regularnych treningów, czekając na powrót samoakceptacji.

Od kilku tygodni zastanawiam się nad istotą prowadzenia przeze mnie bloga. Po gdańskim forum mam pewną obawę czy pisanie ma sens. Czuję się niekomfortowo, bo mam mnóstwo pomysłów, ale kompletny brak czasu na to co lubię najbardziej - fotografowanie. Wstawianie przepisów bez zdjęć słabo działa na ludzką wyobraźnię.

Ale wiem, że usunięcie bloga to jak wydarcie kawałka z siebie. Jednego z najbardziej potrzebnych mi do wirtualnej egzystencji.

Czekam zatem na lepsze myśli odgryzając kolejny kawałek chrupkiego chleba obłożonego obficie pachnącymi pomidorami. To ostatni dzwonek by zjeść (w miarę) smaczne pomidory.

Pomidory, świeża bazylia, odrobina czosnku i dobra oliwa. Połączenie idealne. Idealne comfort food na sobotnie śniadanie.

Sok cieknący po brodzie, bezwstydne oblizywanie palców i okruchy chleba spadające na talerz.

Chleb namoczony w oliwie do granic nieprzyzwoitości.

Odrobina wędzonej soli i świeżo utłuczonego czarnego pieprzu.

Czas zatrzymany w miejscu.

Chwilo trwaj!

Z poradnika fotoamatora. Słowem wstępu o fotografii cyfrowej i analogowej.

2011-11-04T10:45:00.036+01:00

fotografia analogowa

W połowie września zaczęłam pisać poniższy post. Próbowałam zebrać setki myśli, które lewitują w mojej głowie. Doszło do tego, że wszędzie zapisywałam różne zdania – w gazecie, w kalendarzu, na dłoni, na sklepowych paragonach… oraz na nie recepcie :) Głęboko w mojej głowie zakorzeniła się świadomość bycia pokornym i pochylenia głowy nad pracami mistrzów fotografii. Ale ponieważ zbiera mi się coraz więcej pytań o moje zdjęcia nadszedł czas by coś o nich napisać. Mam nadzieję, że ten wpis to dopiero początek i że wystarczy mi zapału by pojawiły się kolejne.

fotografia cyfrowa

Nigdy nie sądziłam, że fotografia stanie się jedną z najważniejszych części mojego życia i że z nieukrywaną radością będę nawiązywać rozmowę z aparatem, fotografowanym obiektem, ale przede wszystkim z samym sobą. Pamiętam migawki z dzieciństwa - zakradam się do tajemnej szafki w dużym pokoju i z wielką ostrożnością i skupieniem biorę do ręki Zenita mojego Taty. Czułam do tego aparatu szacunek. Szacunek do jego surowej konstrukcji i do zapachu skórzanego pokrowca. Mój Tato to prawdziwy pasjonat. Dawno, dawno temu w swojej w pełni wyposażonej domowej ciemni wywoływał i retuszował przepiękne zdjęcia. Niestety przegapiłam moment, w którym mogłam się od Niego wszystkiego nauczyć. Nie ma ciemni, nie ma aparatu, a Tato poszedł wraz z duchem czasu i robi zdjęcia aparatem cyfrowym.

fotografia analogowa

Swoją przygodę z fotografią zaczęłam od cyfrowej lustrzanki (Canon 450D). Ponad miesiąc oswajałam ten aparat, bo bałam się, że go zepsuję. Możecie się śmiać, ale można powiedzieć, że właśnie wtedy po raz pierwszy miałam prawdziwy aparat w swoich rękach. Używania tandetnego, plastikowego aparatu analogowego (prezent komunijny) w ogóle nie pamiętam. Zresztą popsuł się dosyć szybko. Mam wrażenie, że teraz nadrabiam stracony czas (o ile to możliwe). Chwil, które przeminęły i które już nie wrócą nie dam rady sfotografować. Ile pięknych kadrów zostało utraconych na zawsze! Obecnie staram się mieć jeden z aparatów zawsze przy sobie. Częściej noszę ten analogowy. Dlaczego? Nie, nie dlatego, że pragnę być modna za wszelką cenę, ale dlatego, że najczęściej fotografuję dla siebie. I tu wypadałoby napisać odrobinę więcej zachowując myśl przewodnią, że fotograf-zawodowiec pracuje dla innych, a fotograf-amator dla siebie*.

fotografia analogowa

Kiedyś Ewa napisała mi, że kawa nie wyklucza herbaty. Tak właśnie jest z fotografią – cyfrowa nie wyklucza analogowej i na odwrót. Obie wspaniale się dopełniają i mogą swobodnie żyć obok siebie. Odpowiedzmy sobie zatem na proste pytanie: jaki efekt chcemy osiągnąć? Co fotografie mogą nam dać? I na używanie której jesteśmy gotowi? Dla mnie obie fotografie są tak samo potrzebne i pokuszę się o stwierdzenie, że fotografia cyfrowa jest o wiele trudniejsza niż fotografia analogowa, ale ta druga z kolei jest bardziej hedonistyczna i rozważna. Obie natomiast uczą pokory. Cyfrowa przed swoim technologicznym zaawansowaniem, a analogowa przed ascetycznym podejściem do procesu fotografowania. Mimo, że lubię je obie, wyraźnie oddzielam jedną od drugiej. Nie ma co ukrywać – zawodowi fotografowie używają w swojej pracy aparatów cyfrowych. Zależy im na efekcie, który można zobaczyć tu i teraz. Jeśli uzyskane zdjęcie ich nie zadowala, mogą w ułamek sekundy je usunąć i zrobić kolejne. I nie ma się czego wstydzić. Każdy zawodowiec przed naciśnięciem spustu migawki wie, jakie zdjęcie uzyska, ale przecież każdy z nas dąży do osiągnięcia pełnej satysfakcji i uzyskania perfekcyjnego ideału. Krąży powszechna opinia, że dobry fotograf nie robi dużej ilości ujęć. Nie zgadzam się z nią i jestem zdania, że nie jest zbrodnią przyznanie się do tego, że z 20-tu zrobionych zdjęć wybierzemy właśnie TO jedyne. Najlepsze. Dlatego też fotografia cyfrowa towarzyszy mi, gdy fotografuję jedzenie. Staram się by zdjęcie było żywe (soczyste, nasycone i świeże), by każdy z Was miał ochotę wyciągnąć rękę i sięgnąć po sfotografowany przedmiot przez szklany monitor. Tą samą zasadę stosuję przy wykonywaniu zdjęć na zlecenie – im bardziej doskonałe zdjęcie prześlę do zleceniodawcy, tym większą mam szansę na kolejne zlecenia. I w takich momentach staram się z amatorszczyzny przejść na zawodowstwo, co oczywiście jest lekko bzdurnym pojęciem w moim przypadku. Dla mnie zawodowiec to ktoś, kto ma bardzo dobre podstawy teoretyczne i praktyczne w danej dziedzinie. Ja fotografii uczyłam się (i nadal uczę) sama właśnie poprzez fotografowanie, ale także poprzez podglądanie i czytanie najlepszych. Cieszę się z kolejnego kroku do przodu i mam zamiar zrobić kolejne. Co daje mi fotografia cyfrowa? Niesamowite rozeznanie się w jej temacie, dogłębne poznanie mojej cyfrowej lustrzanki i wiedzę, jak zastosować przeróżne ustawienia w celu osiągnięcia zamierzonego efektu.

fotografa cyfrowa

fotografia cyfrowa

Fotografia analogowa to dla mnie istna magia, ale wiem że na chwilę obecną jakby niepełna. Zapełnioną kliszę oddaję do zaufanego foto-studia i chociaż z niecierpliwością czekam na jej wywołanie to mam wrażenie, że właśnie tracę sens używania analoga. Samodzielne wywołanie kliszy to dla mnie idealne dopełnienie całości. Ale wszystko przede mną. Na chwilę obecną uczę się rozwagi i oddaję hołd tradycyjnej fotografii. Fotografia analogowa to kwintesencja sama w sobie. 36 klatek (lub mniej), które należy wykorzystać najlepiej jak potrafimy. Nie ma możliwości natychmiastowego zobaczenia efektu, a powtórka ujęcia to jedna klatka mniej na całej kliszy. Ta fotografia wymaga od nas przemyślenia, skupienia i rozważnego naciskania spustu migawki. Aparat nie ma ustawień Auto i tylko od nas zależy, jaki otrzymamy efekt końcowy. Mamy pełną kontrolę nad aparatem, ale jednocześnie wymusza on na nas pewną dyscyplinę. Co daje mi analog? Pomógł mi uwolnić się od używania funkcji auto focus, od której byłam uzależniona, ale przede wszystkim sprawił, że stałam się bardziej wrażliwa i uważna.

fotografia analogowa

fotografia analogowa (zdjęcie przekonwertowane na b&w)

Nie będę podejmować kwestii wyższości jednej fotografii nad drugą. Dla mnie obie są tak samo ważne. Zresztą nie potrafię powiedzieć, która z nich jest lepsza. Obie prezentują zupełnie inną jakość, inny poziom zaawansowania i inny cel ich używania. Ciągle się ich uczę, cały czas na nowo. Uczę się kadrowania, naświetlania, używania głębi ostrości.

Kończąc dodam, że chyba się rozkręciłam i to dopiero początek. Co mogę na wstępie polecić? Przeczytanie instrukcji dołączonej do Twojego aparatu. Od deski do deski. Warto również poczytać dobre książki o fotografii (niech zapadnie Wam w pamięć Pan Michael Freeman), dobre artykuły które bardzo łatwo znaleźć w sieci (np. ten pochodzący z blogu Zawsze kwadrat) oraz gorąco zachęcam do zaglądania na fora internetowe.
A jeśli dotrwaliście do końca to koniecznie zapoznajcie się ze złotymi zasadami fotografii (idealnie pasują one również do fotografii cyfrowej). Służę chęcią przetłumaczenia całości lub fragmentów.
Moja ulubiona zasada? To nieprzestrzeganie żadnych zasad (Rule #10).
Pod wpisem ze zdjęciami zazwyczaj nie udostępniam możliwości pozostawienia komentarza, ale dzisiaj jest to możliwe. Mam nadzieję, ze będziecie mieli ochotę dodać coś od siebie.

Poniżej wkleiłam kilka wakacyjnych zdjęć. Podczas tegorocznego pobytu w Wenecji i Veneto zrobiłam sobie przerwę od cyfry (przejął ją Dawid) i używałam wyłącznie analoga. Obiecaliśmy sobie, że nie będziemy powtarzać ujęć. A jednak. Podczas weekendowego przeglądania zdjęć znalazłam kilka pasujących do siebie. Zestawiłam je w kolaże. Te po lewej (lub powyżej) to cyfrowe zdjęcia Dawida, te drugie to zdjęcia moje, analogowe. Celowo poprosiłam Dawida, by nie polepszał swoich w żadnym programie. Nasuwa mi się pewna myśl, ciekawe czy Wam również?

Udanego piątku Wam życzę i do przeczytania!

Subiektywnie o Blog Forum Gdańsk 2011.

2011-10-18T22:31:00.009+02:00

Na dwa dni przed wyjazdem do Gdańska chciałam z niego zrezygnować. Ale pojechałam. Z nastawieniem na dobrą zabawę i z radością dzielenia pokoju z Dorotą. Było warto! Nie ukrywam, że czuję się trochę obnażona. Tak jak cukierek wyjęty z papierka, który staje się zwykłą landrynką. I wcale nie mówię, że landrynki od cukierków są gorsze. Są po prostu 'gołe' i nie mają w sobie ani krzty tajemniczości. Ale facebook i tagowanie robią swoje. Czasem z lekką przesadą.
Mam głowę pełną myśli i wspomnień i doprawdy nie wiem, o czym Wam opowiedzieć!
Moja przygoda z Blog Forum miała wyglądać trochę inaczej. Miałam prowadzić warsztaty fotograficzne (kulinarne), ale organizatorom zależało na wykorzystaniu lamp studyjnych i sztucznego światła. Ja się na tym nie znam, studio nie posiadam i uczciwie z prowadzenia warsztatów zrezygnowałam. Czy zrobiłam źle? Na pewno nie, bo nie sądzę, by uczestnicy chcieli by ktoś mówił im jak mają naświetlać talerz sztucznym snopem światła, kierując się tylko i wyłącznie własną intuicją. Tak więc zostałam prelegentem (panelistą?). Fajnie było, chociaż wolałabym dostać inny zestaw pytań.

O samym Forum? Było bardzo fajnie. Bo nie jest dla mnie rzeczą ważną, czy catering był udany, czy do d..., czy prezentacje były długie, czy krótkie i w jakim klubie obyła się impreza integracyjna. NIE ma możliwości zorganizowania dużego wydarzenia (było nas więcej niż 150 osób!) tak, by każdy był w 100% zadowolony. Nie ma i kropka. Zawsze znajdzie się jakiś malkontent niezadowolony z życia, dla którego dzień bez marudzenia to dzień stracony. W tym miejscu pragnę również przypomnieć, że naszą narodową cechą jest (niestety) brak zadowolenia z czegokolwiek.
Mam ochotę wyściskać organizatorów za możliwość spędzenia czasu z fantastycznymi ludźmi, wyrażając po cichu nadzieję, że zaproszą mnie do Gdańska w przyszłym roku.
I niech żałują Ci, co nie załapali się na afterparty w hotelowym lobby. Ja odpadłam wcześniej, czego sobie nie wybaczę do końca życia.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak dobrze się bawiłam. Poznałam wiele wspaniałych ludzi, o których istnieniu nie wiedziałam, ludzi, których znałam tylko blogowo oraz po raz kolejny miałam okazję spotkać się z Dziewczynami (One już wiedzą o kogo mi hodzi!). Dzięki Pawłowi zjadłam (dwa razy!) najlepszy na świecie rosół z kołdunami Pani Tatiany, dzięki Ewie miałam okazję wziąć do rąk najpiękniejszy na świecie (i przeze mnie pożądany) aparat fotograficzny i dostałam kanapkę od samego Kominka. Oł je! I mogłabym wymieniać bez końca, ale uwierzcie mi, że takich chwil nie da się opisać żadnymi słowami. W ostatniej chwili zmieniłam zdanie (Anulka dzięki!) i poszłam na świetne warsztaty dziennikarskie, prowadzone przez Anię Luboń z magazynu Elle. Mam nadzieję, że pióro mi się poprawi i od dzisiaj będzie mnie łatwiej czytać.

A jednak dopadło mnie nieodparte wrażenie, że blogowicze spoza sfery kulinarnej nie mieli pojęcia co my, blogerki kulinarne, mamy na myśli mówiąc, że pisanie bloga o takiej właśnie tematyce to nasz pasja. Widocznie pojęcie pasja ma dla nas trochę inny wymiar, niż dla blogerów zupełnie niekulinarnych. I o ile jestem w stanie zrozumieć, że pisanie o kotlecie nie musi być dla wszystkich zrozumiałe, tak samo jak przeżywanie kulinarnego orgazmu podczas jedzenia chrupiącej, czosnkowej bagietki obłożonej bruschettą z dojrzałych pomidorów, o tyle jestem odrobinę zawiedziona, że nie miałyśmy okazji o tym opowiedzieć. Z drugiej strony mam świadomość, że to nie był zlot stricte kulinarny i nie my byłyśmy głównymi bohaterkami. Tak, ja też musiałam to sobie uświadomić i jest mi lepiej. Pozostaje mieć nadzieję, że nasza obecność i aktywne uczestnictwo w dyskusjach zwróci uwagę na kulinarną część blogosfery. W tym miejscu pragnę podziękować Mirkowi za sympatyczną wzmiankę o kucharkach!
Aha i ominęła mnie dyskusja o blogach i blogaskach... I dzięki ci losie! Słowo blogasek wywołuje u mnie te same odruchy co kawusia i kakałko.

Czego żałuję? Żałuję, że nie było z nami żadnego kulinarnie blogującego faceta. Żałuję, że Forum nie trwało dłużej, bo nie z każdym udało się zamienić chociaż kilka słów. Żałuję, ze nie miałam czasu na fotograficzny spacer po Gdańsku z Ewą, szczególnie gdy patrzę na piękne zdjęcia Moniki. Aż mnie ściska. Ale nic straconego! Do Gdańska wrócę na pewno i to nie jeden raz. Piękne to miasto.

Absolutnie nie żałuję decyzji o przyjeździe i uczestnictwie w Forum. Nie wiem, czy byłam dobrym prelegentem. Wy mi powiedzcie. Ale przede wszystkim nie żałuję, że nasz lot powrotny do Warszawy był opóźniony, bo na ten sam lot czekała śmietanka uczestników Forum, którzy przygarnęli moją skromną osobę do swojego stolika.
Nie wiem, czy ta relacja jest Wam przydatna. Chciałam tylko powiedzieć, że to fajne przeżycie i na pewno zapadnie ono na bardzo długo w moim sercu.
W tym miejscu chciałam podziękować wszystkim tym, dzięki którym mogłam TAM być i tym, którzy wytrzymali w moim towarzystwie dłużej niż 5 minut. Jako wisienka na torcie wspaniała wiadomość - Ania i Jej Truskawkowy blog wygrały w konkursie Blog of Gdańsk (głosowanie internautów). Wspaniale!
Podsumowując zapraszam do obejrzenia Mediafunowego filmu. To tylko 20 minut, a zapewniam, że warto! A na sam koniec zapraszam Was na oficjalna stronę Blog Forum Gdańsk 2011, gdzie znajdziecie materiały z całego spotkania oraz linki do innych jego recenzji.

Hotelowy korytarz i Dorota

Tak, uwielbiam fotografować (przez) firanki


Zdjęcie zrobione przez firankę w hotelowym pokoju

dwie wieże

Zdjęcie autorstwa Agnieszki Piegowatej

Soy bean and linseed loaf from Bourke Street Bakery. World Bread Day 2011.

2011-10-16T01:00:00.004+02:00

I am very happy to participate another World Bread Day hosting by Zorra. It is quite important day bearing in mind that some people are not able to have a fresh bread fort their everyday breakfeast.
Enjoy my recipe and have a wonderfull Sunday!

Baking is a part science, part stoneground milling and part river-running romance. But it's not the romance that will keep you baking consistently good, it's the science(...)
Creating something from scratch is a beautiful thing. Being able to share your creation is a double pleasure. Baking at home for yourself or your beloved ones is always going to be well received. No matter what the outcome you can be sure that anything you make is going to be much fresher than what you can purchase in a supermarket(...)
Patience in baking is not a virtue: it is a necessity. A good baker can control the dough if they can control the environment where the dough is created. However, sometimes with baking, as with life, things don't go to plan and you might have to follow the dough instead of leading it(...)
Bread baking is half science and half wild creation, which is its beauty. If you think a loaf of bread is ready to go in the oven from the techniques you have learned, but the recipe says hold it back another 10 minutes, throw the little bugger in the oven: trust yourself. The worst can happen is that you learn a little more from the experience(...)
Sourdough is the heart and soul of baking. Once people get a taste for sourdough, it's hard to turn back. If you are looking for a wholesome, natural bread that has a low GI, without preservatives or additives than sourdough is the bread for you. Making sourdough bread will take time, but the labour is well worth the effort. Paull Allam & David McGuinness 'Bourke Street Bakery'

SOY BEAN AND LINSEED SOURDOUGH LOAF*

Sourdough bread base

/makes 1.5kg - you need 890g for further recipe/

405g fresh rye starter

765g organic light rye flour

400ml water

20g sea salt

Put the starter in a large bowl with the flour and water. Mix together with a large spoon until it comes together to form a dough. Turn out onto a clean work surface and knead into a ball with your hands, for about 10 minutes. Cover with plastic wrap and set aside to rest for 20 minutes. Sprinkle the salt over the dough and knead it for a further 20 minutes or until smooth and elastic.

To check the dough has the required structure, roll up a little piece of dough and stretch it out to create a 'window'. If the dough tears at the slightest touch, it is under-mixed. What you want is to be able to strech out the dough to transparency.

At this stage the dough temperature should be 25-27C (77-81F).

Lightly grease a container with oil spray and sit dough inside. Cover with plastic wrap and set aside at ambient room temperature for 1 hour to improve.

To knock back the dough, turn it out onto a lightly floured surface and press out onto rectangle, about 2.5cm thick. Use your hand to fold one-third back onto itself, then repeat with the remaining third. Turn the dough 90 degrees and fold it over again onto thirds. Place the dough back into the container and continue to bulk prove for a further 1 hour.

Main loaf

100g cooked soy beans

500ml water

890g sourdough bread base (as above)

50g linseeds (flax seeds)

30g soy flour

After the second bulk prove turn the dough out onto a lightly floured surface and press out onto rectangle as before. Slowly sprinkle the linseeds over it and lightly mix in the cooked soy beans and soy flour. Gently knead the dough to make sure everything is well incorporated into a it.

Use a blunt knife or divider to divide the dough into two even-sized portion, about 500g each. Working with one portion at a time, continue to shape the loaves. Line two baskets with a tea towel, lightly dust both with flour and place a loaf inside each, seam side up. Place both baskets in the refrigerator loosely covered with a plastic bag for 8-12 hours.

Preheat the oven to its highest temperature.

Remove the covered loaves from the refrigerator and let them rest in a humid place until each loaf has grown in size by by two-thirds (this could take anything between 1 and 4 hours). If the loaves push back steadily and quickly when you push lightly into them with a finger then they are ready. Score the loaves and place in the oven.

Spray the oven with water and bake the loaves for 20 minutes.. then turn the loaves around, and bake for further 10 minutes, watching carefully to make sure that the loaves do not burn. Check the base of each loaf with a tap of your finger - if it sounds hollow. it is ready.

Baking should take no longer than 40 minutes in total.

Enjoy!

*Please note that I have slightly changed the original recipe from the book.. The original one is as follow:
Sourdough bread base
405g fresh white starter
765g organic white bread flour
400ml water
20g sea salt
Main loaf
30g soy beans (in the original recipe soy beans are soaked overnight and added to the dough uncooked)
300ml water
890g sourdough bread base (as above)
20g linseeds (flax seeds)
30g soy flour

Do zobaczenia w Gdańsku! Zpiosenką w tle.

2011-10-14T18:20:00.000+02:00

Gulaszowa trochę odchudzona. Z pieczoną papryką i pieczonymi pomidorami.

2011-10-13T11:20:00.002+02:00

Wełniany sweter do kostek, ciepłe skarpety i kubek herbaty z miodem, sokiem z cytryny i świeżym imbirem. Gdybym miała kominek zwinęłabym się w kulkę, przytuliła do Loli i chłonęła Jej ciepło i ciepło kominka w każdy wieczór.

Tymczasem do szczęścia musi wystarczyć mi rozgrzany piekarnik i zapach pieczonej papryki i pomidorów.

Pieczona papryka to prawdziwa arystokratka. Ma lekko orzechowy smak i fantastyczny aromat. Jest deliaktna, ale charakterna. A w dodatku mam dobrą wiadomość - jeśli ktoś tak jak ja musi ograniczać setki produktów (w tym surową paprykę), pieczona papryka jest dużo bardziej dla niego korzystna.

Jeśli do pieczonej papryki dodamy miąższ z pieczonych pomidorów, podsmażone krótko chrupkie cząstki pieczarek, a całość doprawimy wolno smażonym czosnkiem i cebulą oraz słodką papryką w proszku, jesteśmy na dobrej drodze do raju. Kulinarnego.

Gotowanie gulaszowej to moje kulinarne haiku.

Palcami ściągam skórkę z jeszcze ciepłych upieczonych pomidorów i papryki, lekko się przy tym parząc. Kroję paprykę w cienkie, równe paski, a mięso w równą kostkę. Moderuję ilość dodanych przypraw i uzupełniam szczyptą brązowego cukru.

Zostawiam w lodówce na całą noc, by na drugi dzień otulić rękami pełną miskę niezwykle esencjonalnej zupy gulaszowej. Gulaszowej odchudzonej, bo bez ziemniaków i marchewki. Za to z pieczarkami.

Może się skusicie?

PS Nie chcę, żeby to co napiszę stało się głównym tematem tego wpisu, ale jeśli czujecie, że nie czujecie się tak samo dobrze jak kiedyś i wiecie, że COŚ jest nie tak jak być powinno, drążcie temat do samego końca. I nawet jeśli niekompetentny lekarz powie Wam, że to na pewno wynik wyścigu szczurów, w którm bierzecie udział (sic!), powiedzcie Mu żeby się stuknął palcem w czoło i idzicie do innego lekarza. Spokojnie nie jestem obłożnie chora! Ale w końcu wzięłam sprawy w swoje ręce.

GULASZOWA ODCHUDZONA Z PIECZONĄ PAPRYKĄ I PIECZONYMI POMIDORAMI

1.5 litra ulubionego bulionu

kilka łyżek oliwy do smażenia

700g wołowiny (np. antrykot)

pieprz czarny młotkowany lub grubo mielony

pół łyżeczki kminku

kilka kulek ziela angielskiego

kilka kulek jałowca

2 listki laurowe

2 duże czerwone papryki

500g dojrzałych i mięsistych pomidorów

2 małe cebule

3 duże ząbki czosnku

300g pieczarek

3 łyżki słodkiej papryki w proszku

1 łyżeczka papryki w proszku ostrej

sól, pieprz, szczypta cukru

Bulion wlewamy do garnka, podgrzewamy i trzymamy na najmniejszej mocy palnika.

Mięso myjemy, suszymy, kroimy w 2cm kostkę i posypujemy obficie czarnym pieprzem.

Na patelni rozgrzewamy oliwę, dodajemy przyprawy (pół łyżeczki kminku, kilka kulek ziela angielskiego, kilka kulek jałowca, 2 listki laurowe) i smażymy, aż zaczną wydzielać aromat.

Zwiększamy moc palnika, dodajemy pokrojone mięso i obsmażamy do zrumienienia.

Zawartość patelni przekładamy do garnka z bulionem i gotujemy na wolnym ogniu przez około godzinę (kawałki mięsa muszą być miękkie).

W międzyczasie pomidory układamy w szerokim naczyniu żaroodpornym i polewamy niewielką ilością oliwy.

Papryki kroimy wzdłuż na pół, usuwany gniazda nasienne i układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia przeciętą stroną do dołu.

Piekarnik nagrzewamy do 200C i pieczemy pomidory i paprykę, aż skórka na papryce będzie miejscami czarna, a skórka na pomidorach popęka i zacznie sama odchodzić od miąższu (około 20-30 minut). Gdy warzywa są jeszcze ciepłe zdejmujemy z nich palcami skórkę.

Upieczony miąższ papryki kroimy w paski, a całe pomidory wraz z oliwą i sokiem, jaki powstał przy ich pieczeniu miksujemy w blenderze.

Czosnek drobno siekamy, a cebulę kroimy w cienkie piórka. Pieczarki kroimy w ćwiartki.

Na patelni ponownie rozgrzewamy olej, dodajemy cebulę i czosnek i smażymy na małej mocy palnika, aż cebula się zeszkli i zacznie nabierać złotego koloru.Dodajemy pieczarki i smażymy przez kolejne 5 minut. Zawartość patelni dodajemy do zupy.

Odmierzamy 500ml zmiksowanych pomidorów i dodajemy do garnka wraz z paskami upieczonej papryki.

Całość mieszamy, doprawiamy solą, pieprzem, cukrem i papryką i gotujemy na wolnym ogniu przez maksymalnie 5 minut.
Zupa najlepiej smakuje ponownie odgrzana na drugi dzień. Na noc należy ją schować do lodówki.

Smacznego!

Panna Lola (6 msc)

2011-10-10T12:21:00.002+02:00

Do pokonania pewien dystans.
Punkt startowy – półka na pościel pod kanapą w dużym pokoju i różne punkty końcowe.

Blat kuchenny – 4 susy w 1 sekundę

Otwarta lodówka (może wypadnie kawałek szynki?) – 2 susy w pół sekundy

Wanna (najlepsze miejsce do pogoni za ogonem i taplania się w wodzie) – 4 susy w 1 sekundę

Moje plecy, gdy myję włosy pochylona nad wanną – 2 susy w pół sekundy

Drzwi wyjściowe – nanosekunda :)

A jak zasypia, to wtula się całą sobą (popołudniami w Dawida, nad ranem we mnie) i pięknie mruczy.

Słodziak.

O serniku bardzo subiektywnie. Korzenny sernik dyniowy (z puree z dyni).

2011-10-07T21:30:00.003+02:00

Przyznaję bez bicia. Ostatnie ciasto jadłam i piekłam dawno temu. Przecież nie mogę na Forum pojechać z pyzata buzią :)) A poważnie mówiąc, to od dłuższego czasu zupełnie nie mam ochoty na słodkie, co jest pewnie wynikiem różnych przypadłości. Ale Dawid słodkie lubi. I lubi serniki. Ja ostatnio lubię dynię, szczególnie na słodko. Mając na uwadze farsz do naleśników, zrobiłam znacznie więcej puree niż było mi potrzebne i postanowiłam wykorzystać je do upieczenia sernika. Nie korzystałam z żadnego przepisu, tylko zrobiłam swój sernik zupełnie od podstaw. Wczoraj w nocy zjadłam dwa duże kawałki. Mlask.
Poniżej podaję przepis na sernik dla mnie idealny, ale nie każdemu z Was musi on smakować. Nie jestem fanką suchych serników, czyli takich do których dodaje się mąkę czy proszek budyniowy. Nie lubię w sernikach spodów, szczególnie tych wykonanych z gotowych ciastek. Takie ciastka mają w sobie dużo polepszaczy i całą masę innych składników, których nie jem (nigdy nie kupuję ciastek, wolę sobie sama upiec - przynajmniej wiem co do nich dodałam).

Dla każdego sernik idealny oznacza zupełnie co innego. Jedni wolą serniki zwarte, a inni wilgotne i maziste (jak ja). To jaki sernik uzyskamy zależy od dodanych do masy serowej dodatków, ale przede wszystkim od rodzaju użytego twarogu.

Twaróg

W starych książkach kucharskich nie znajdziecie przepisu na sernik, do pieczenia którego użyto kupnego, już zmielonego sera 'na sernik'. To nie jest dobry ser i na pewno smacznego sernika z niego nie upieczemy. Ponieważ nie posiadam maszynki do mięsa ratuję się serem zmielonym z wiaderka. Ale upewnijcie się, że pisze na nim twaróg zmielony, a nie twaróg na sernik.

Najlepszy ser to taki kupiony w kostce, niezbyt kwaśny i nie chudy. Taki ser należy zmielić w maszynce do mięsa dwukrotnie (a najlepiej trzykrotnie). Niektóre przepisy podają by ser przecisnąć przez praskę do ziemniaków (taką do puree), ale próbowałam i to nie jest to.

Ja najbardziej lubię sernik upieczony z własnoręcznie zrobionego sera, ale nie oszukujmy się. Zrobienie sera w domu wymaga czasu i nie zawsze mamy go odpowiednio dużo.

Dodatki

Jak już wspomniałam nie cierpię smaku mąki w sernikach. A to z prostej przyczyny - zupełnie zmienia ona jego smak. Dobrym i sprawdzonym sposobem jest dodanie dwóch ugotowanych i dobrze ostudzonych ziemniaków, tak jak podają stare i sprawdzone książki kucharskie.

Nie uznaję również dodatku proszku budyniowego. Sernik to nie budyń i nie ma co psuć świadomie jego smaku.

Dodatek jaki zawsze używam to chuda śmietana (9%), która niejako uzdatnia smak i konsystencję masy serowej. Nie dodaję nigdy do serników śmietany wiejskiej, bo jest za tłusta. Z tych samych przyczyn nie dodaję również śmietany kremówki.

Do sernika zawsze dodaję całe jajka - nigdy nie ubijam osobno białek. Dodatek takich ubitych białek niepotrzebnie napowietrza masę serową przez co sernik opada podczas studzenia.

Na 1 kg sera wystarczą nam 2 duże (lub 3 małe) jajka, szklanka cukru i szklanka śmietany. Dobrze dodać 2 dodatkowe żółtka, o czym ja zapomniałam. Do masy serowej można dodać ulubione dodatki - otartą skórkę z cytryny, pomarańczy czy limonki, sparzone rodzynki, posiekane orzechy, posiekaną czekoladę, ulubiony aromat czy alkohol.

Wykonanie

Na forum cincin wyczytałam, że wszystkie składniki użyte do pieczenia sernika powinny mieć temperaturę pokojową. I wierzę, że to prawda, chociaż mi zdarzało się piec sernik od razu po wyjęciu składników z lodówki. Tragedii nie ma, ale sernik może popękać. Mi to nie przeszkadza :)

Ważniejszą sprawą jest bardzo krótkie miksowanie wszystkich składników - tylko do ich połączenia. To tak ja w przypadku ciasta naleśnikowego i masy do tiramisu - im dłużej masę miksujemy tym więcej wtłaczamy a nią powietrza i tym samym bardziej ją rozrzedzamy. Taki sernik urośnie w trakcie pieczenia, a stygnąc opadnie i popęka.
Sernik najlepiej piec w tortownicy z odpinaną obręczą niż taką z tylko wyjmowanym dnem. Spód formy zawsze wykładamy papierem do pieczenia, a boki smarujemy tłuszczem, co zapobiegnie przywieraniu masy serowej do wnętrza formy.
Różne źródła zalecają pieczenie sernika w kąpieli wodnej, czyli zabezpieczenie formy folią aluminiową i wstawienie jej do większego naczynia z wodą, która sięga do połowy wysokości formy z masą serową. Taki sposób pieczenia sprawia, że sernik piecze się jednakowo w każdym miejscu. Ja raz upiekłam tak sernik i więcej nie będę się w to bawić. Smaku sernika to nie zmieniło, a para wodna skropliła się przy studzeniu i przy rozwinięciu folii była naprawdę kłopotliwa. Ale nikomu nie zabraniam - można samemu spróbować i ocenić, czy lubicie taki sposób pieczenia sernika.
Sernik najlepiej piec w temperaturze 170C i bez włączonej funkcji termoobiegu, która niepotrzebnie wysusza masę serową. Idealna opcja to włączenie pieczenia z górną i dolną grzałką. Sernik jest gotowy, gdy masa serowa zacznie odstawać od brzegów formy, a jego środek będzie niedopieczony i lekko 'drżący'. Wtedy piekarnik wyłączmy i zostawiamy w nim sernik do całkowitego ostygnięcia. W połowie czasu stygnięcia lekko uchylamy drzwiczki piekarnika, by para mogła swobodnie się z niego wydobyć.
Upieczony i ostudzony sernik najlepiej zostawić na noc w lodówce i podawać na drugi dzień, co może być trudne :) Ale uwierzcie mi, że warto poczekać.

Sernik można polać ulubioną polewą, posypać orzechami, startą czekoladą lub kakao albo podać z dodatkiem świeżych owoców.
***
A tak naprawdę to i tak znajdą się osoby, które się nie zgodzą ze wszystkim co napisałam :) To jest moje subiektywne spojrzenie na sernik. Pewnie te wszystkie porady możecie schować do kieszeni i zrobić sernik z jakiegokolwiek przepisu i zupełnie po swojemu :)
A nawet jak sernik popęka i lekko opadnie (tak jak mi) to co z tego? Przecież nie bierze udziału w konkursie o złote kalesony. Chodzi o smak!

MOCNO KORZENNY SERNIK Z PUREE Z DYNI

750g trzykrotnie zmielonego tłustego sera

1 szklanka chudej śmietany (9%)

500g słodkiego puree z dyni

pół szklanki białego cukru

ćwierć szklanki brązowego cukru

2 duże jajka

2 łyżeczki ekstraktu z wanilii

1 łyżka domowej przyprawy korzennej (lub kupnej, ale takiej bez dodatku mąki)

skórka otarta z trzech dużych pomarańczy

szczypta soli

100ml miodu pitnego dwójniaka (a najlepiej półtoraka)

1 szklanka niedbale zmielonych orzechów włoskich (nie do końca - lepiej żeby zostało trochę małych kawałków)

Zmiksować ser, śmietanę, puree z dyni i oba cukry. Należy to zrobić bardzo szybko, ale w miarę dokładnie.

Następnie dodać jajka i jeszcze raz wymieszać.

Dodać resztę składników i wymieszać łyżką lub łopatką.

Spód formy wyłożyć papierem do pieczenia i wylać do niej masę serową.

Sernik piec na środkowej półce piekarnika w temperaturze 170C przez 45 minut (opcja grzałka górna i dolna).

Następnie wyłączyć piekarnik i zostawić w nim sernik do ostygnięcia (w połowie stygnięcia otworzyć drzwiczki piekarnika).

Sernik włożyć na noc do lodówki.

Po wyjęciu polać ulubioną polewą (ja podałam sernik z sosem śliwkowym).

Smacznego!

Naleśniki, korzenny farsz dyniowo-serowy i winny sok z pieczonych śliwek. Jesień.

2011-10-05T12:50:00.002+02:00

Lato nie zasłużyło na to, by za nim tęsknić. W tym roku jesień ma przewagę. Dumnie mieni się tysiącem barw i ogrzewa nas pomarańczowym słońcem. Wdzięcznie kusi brązem kasztanów i wilgocią ziemi. Szumi wiatrem i orzeźwia chłodnym powietrzem.

Cieszę się na tą jesień.

Na wełniane rękawiczki bez palców, na wojskowe buty, na długie wełniane swetry z bujnymi kołnierzami i na swój ulubiony jesienny płaszcz. Na Jej zapach.Tak, jesień pachnie!

Pachnie skoszoną trawą, wilgotnym wiatrem i pierwszymi żółtymi liśćmi, które po cichu spadły z drzewa. Pachnie wrześniowymi pomidorami, które smakują odchodzącym latem. Pachnie pomidorową i czosnkowymi grzankami. Pachnie grzybami i pieczoną dynią. Pachnie pieczonymi śliwkami, korzennymi ciastami i rozgrzewającymi zupami.
Pachnie pieczonym ziemniakiem z rozmarynem i gruszkami z cynamonem.

Pachnie... sobą.

NALEŚNIKI Z KORZENNYM NADZIENIEM DYNIOWO-SEROWYM I WINNYM SOSEM Z PIECZONYCH ŚLIWEK

Słodkie, korzenne puree z dyni

1 mała dynia o wadze 1.5kg

2 płaskie łyżki brązowego cukru

1 łyżka przyprawy korzennej

6 łyżek delikatnego oleju (np. z pestek winogron)

1 łyżeczka octu ryżowego (lub soku z cytryny)

Dynię obieram, kroję na ćwiartki. Każdą ćwiartkę kroję w poprzek na cienkie paski, a następnie każdy pasek w kostkę.

W dużej, płaskiej misce mieszam dokładnie kostki dyni z cukrem, przyprawą korzenną, olejem i octem.

Dużą blachę do pieczenia wykładam papierem i równomiernie rozkładam kawałki dyni.

Piekę w piekarniku nagrzanym do temperatury 180C z włączonym termoobiegiem, aż dynia będzie miękka (ok.15 minut).

Wystudzone kawałki dyni rozdrabniam na puree za pomocą blendera.

Winny sos z pieczonych śliwek

30-40 śliwek węgierek

150ml wina śliwkowego

1 płaska łyżka brązowego cukru

pół łyżki przyprawy korzennej

Śliwki dokładnie myję, przekrawam na połówki i usuwam pestki.

Przekładam do zamykanego pojemnika, zalewam winem i zostawiam na całą noc.

Na drugi dzień przekładam śliwki wraz z winem do naczynia żaroodpornego, posypuję równomiernie cukrem oraz przyprawą i zapiekam w piekarniku przez 20 minut, w temperaturze 170C.

Śliwki mają być miękkie, ale powinny zachować swój kształt.

Sos trzymam w piekarniku, by był ciepły.

Ciasto naleśnikowe

TUTAJ przeczytasz jak zrobić idealne naleśniki

125g mąki pszennej

100ml wody lekko gazowanej

150ml mleka

1 jajko

szczypta soli

pół łyżki delikatnego oleju (np. z pestek winogron)

Mąkę mieszam dokładnie z mlekiem i wodą za pomocą trzepaczki balonowej (można ubić szybko mikserem na jak najniższych obrotach).

Dodaję jajko, sól i olej i jeszcze raz dokładnie mieszam.

Ciasto odstawiam do lodówki na minimum 30 minut.

Na rozgrzanej patelni o średnicy 26cm smażę kolejno cienkie naleśniki (z podanej porcji powinno wyjść 6 cienkich naleśników).

Usmażone naleśniki przykrywam ścierką i odstawiam w ciepłe miejsce.

Farsz dyniowo-serowy

200g białego sera

300g korzennego puree z dyni (j/w)

1 jajko

2 łyżki cukru

sok wyciśnięty z jednej cytryny

2 łyżki miodu pitnego dwójniaka (a najlepiej półtoraka)

1-2 łyżki mielonego siemienia lnianego (do zagęszczenia masy)

Wszystkie składniki nadzienia dokładnie mieszamy w blenderze lub miksujemy mikserem (będą małe grudki).

Wykonanie

Każdy naleśnik smarujemy obficie nadzieniem serowo-dyniowym (zostawiając około 1cm od brzegów naleśnika) i składamy w kopertę.

Na patelni rozgrzewamy 1 łyżkę masła i 1 łyżkę oleju i układamy naleśniki.

Smażymy z obu stron na złoty kolor i w trakcie smażenia posypujemy brązowym cukrem.

Podajemy ciepłe prosto z patelni polane sosem z pieczonych śliwek.

Smacznego!

EDIT

Do smażenia naleśników użyłam patelni Amie firmy Neoflan, którą dostałam od Producenta do przetestowania. Przyznaję, że nigdy tego nie robiłam więc nie wiem za bardzo co mam ująć w opisie :)

Co obiecuje producent?

Patelnia Amie firmy Neoflan (średnica zewnętrzna 26cm, dwukolorowa czerwona, uchwyt czarny) wykonana jest z odlewanego ciśnieniowo aluminium. Dno o grubości 5mm i solidna konstrukcja ścianek gwarantuje, że patelnia nie wybrzuszy się i nie odkształci podczas użytkowania. Od wewnątrz i na zewnątrz patelnia pokryta jest powłoką ceramiczną, składającą się głównie z dwutlenku krzemu z niewielkim dodatkiem około 20 minerałów m.in. żelaza, srebra. Nie zawiera żadnych szkodliwych substancji i nie wydziela toksycznych oparów podczas gotowania. Powłoka ceramiczna ma doskonałe właściwości nieprzywierające i dużą odporność na zadrapania. Do smażenia wystarczy użyć niewielkiej ilości tłuszczu. Można myć w zmywarce. Neoflam Poland gwarantuje minimum 24-miesięczne bezawaryjne działanie naczynia (patelnia nie wybrzuszy się i nie odkształci a powłoka nie złuszczy się i nie odpadnie ).

A co na to ja?

Patelnia ma odpowiedni ciężar, jest dobrze wyważona, równomiernie się nagrzewa i dobrze przewodzi ciepło co gwarantuje, że wszystko się na niej równomiernie smaży.

Oczywistą sprawą jest, że jeśli chcielibyśmy zrobić tarte tatin, nie możemy brać pod uwagę patelni ceramicznej, a poszukać stalowej lub żeliwnej ze stalową lub żeliwną rączką. Chociaż producent zapewnia, że można ją myć w zmywarce, ja tego nie robię. Wszystkie patelnie zawsze myję ręcznie. Inna sprawa, że w ogóle nie używam zmywarki :) Patelnia ma dno o średnicy 20cm i jest idealna do smażenia naleśników oraz zrumienienia grzanek czy ziaren. Nie trzeba smarować jej tłuszczem, a naleśnik ma właśnie taką wielkość, jaką lubię. Mogę potwierdzić z ręką na sercu, że do patelni nie przywiera dosłownie nic. Nie pamiętam, kiedy miałam taką radochę przy smażeniu naleśników! Włącznie z podrzucaniem i obracaniem ich w powietrzu :) Patelnię myje się błyskawicznie, a po wytarciu do sucha wygląda jak nowa.

Ma bardzo wygodną rączkę idealnie dopasowującą się do kształtu dłoni i co najważniejsze, rączka w ogóle się nie nagrzewa.

Patelnia jest trwała i odporna na zarysowania. Nie zawiera PTFE oraz PFOA. Jest naprawdę solidnie wykonana i jestem z niej bardzo zadowolona. Przyznam, że byłam wrogo nastawiona do ceramicznych patelni czy garnków, ale po przetestowaniu Amie rozważam dokupienie kompletu garnków w tym samym kolorze.

Gotye - Somebody That I Used To Know

2011-10-03T09:18:00.001+02:00

Polecam. Nie tylko muzykę, ale także (a może przede wszystkim) słowa.
A na nowy wpis zapraszam wkrótce.

Apfelschmarren. JABŁKOWY omlet.

2011-09-28T23:53:00.054+02:00

Nie mogłam przegapić Dnia Jabłka,chociaż wywołuje on u mnie lawinę myśli i wspomnień.
A zaraz za nią potok słów, które cisną się na usta.

Chciałabym, żeby było tak jak dawniej.Chciałabym (~~jak kiedyś~~) mieć więcej motywacji i zapału.

Chciałabym nie tęsknić za rozmowami wieczorową porą, bo chciałabym, żeby nadal trwały!

Dużo się zmieniło, rozjechało w różne strony.

Olga nie prowadzi już swoich kulinarnych zabaw, do których przyłączały się setki osób, a Weekendowa Piekarnia już dawno zamknięta na cztery spusty.
I jeśli mam na forum odpowiedzieć na pytanie, w którą stronę zmierza blogosfera to szczerze odpowiem nie mam pojęcia. W przeciągu 3 lat zmieniło się tak wiele! Czasem mam wrażenie, że nie potrzebujemy żadnych autorytetów, bo tak bardzo wierzymy w swoje umiejętności.
A może po prostu ja jestem jakaś dziwna?
Nie potrafię odciąć się od przeszłości i zrozumieć, że może właśnie na tym polega rozwój. Że tak wygląda zmiana na lepsze?
Trochę mi szkoda. I pewnie dużo w tym mojej winy.
Z łezką w oku wspominam, że dzięki Dniu Jabłka poznałam wiele wspaniałych osób.
I nie chcę zaprzepaścić tych znajomości, bo jedną straciłam pewnie na zawsze.
Ale niech tak będzie. Przyjmuję rzeczywistość taką, jaka jest.

Tatter dziękuję :*

Wiem, że już późno, ale zapraszam Was na pysznie puszysty omlet jabłkowy prosto z Południowego Tyrolu. Częstujcie się do woli, a ja przeniosę się myślami do tej pięknej krainy, którą miałam okazję odwiedzić zaledwie miesiąc temu...

JABŁKOWY OMLET (APFELSCHMARREN)

/składniki na 3 porcje/

40g drobnego cukru

1 czubata łyżka cukru z prawdziwą wanilią

6 żółtek

100ml mleka

100ml śmietanki 12%

1 łyżeczka rumu

150g pszennej mąki

6 białek

1 bardzo dużo jabłko obrane i starte na tarce do jarzyn (grube oczka)

cukier trzcinowy do posypania omletu

szczypta soli

olej i kawałek masła do smażenia

Żółtka ubić z cukrem i cukrem waniliowym na puszystą masę.

Dodać mleko, śmietankę, rum i mąkę i dokładnie wszystko wymieszać.

Białka ubić na sztywno ze szczyptą soli i delikatnie wmieszać w masę jajeczną.

1/3 porcji ciasta wlać na patelnię i smażyć, aż spód omletu zetnie się i zrumieni.

Wtedy rozłożyć rownomiernie na wierzchu omletu 1/3 porcji startego jabłka, posypać całość cukrem i wstawić do rozgrzanego piekarnika (200C) pod górną grzałkę.

Piec od 3 do 5 minut, aż góra omletu się zetnie (cukier ładnie się skarmelizuje i wierzch omletu będzie chrupiący).

Na koniec rozszarpać omlet na małe kawałki przy pomocy dwóch widelców lub palców.

Smacznego!

blog FORUM GDAŃSK 2011

2011-09-27T22:03:00.001+02:00

Kim są prawdziwi liderzy polskiej blogosfery?
Jak stawić czoło wirtualnym społecznościom?
Którędy wiedzie droga na szczyty popularności?

2 dni konferencji | 30 prelegentów | Wykłady | Panele dyskusyjne | Warsztaty umiejętności

Jestem tegoroczną prelegentką (panelistką).
I będę w Gdańsku.
Dorota również :)
Czy chcę znać odpowiedź na powyższe pytania? Niekoniecznie.
Nie chcę być liderem.
Chcę oddać się pasji i nią żyć.
Chcę by zawsze żyła we mnie tak samo mocno, jak teraz.
Do tego nie potrzeba popularności.
Czy blogosfera może zaskoczyć nieznaną twarzą? Może. Mnie pewnie już nie, ale Was kiedyś na pewno.
Zamierzam miło spędzić czas z ciekawymi ludźmi i posłuchać, co mają do powiedzenia.
Zamierzam być szczera.
Zamierzam przedstawić swój punkt widzenia.
Zamierzam się odprężyć i chłonąć atmosferę.
Dlatego WARTO tam być.
Jeszcze przez dwa dni możecie wysłać swoje zgłoszenie. Nic nie tracicie, a możecie sporo zyskać!
Będzie fajnie :)

Lola update. Again.

2011-09-19T21:15:00.003+02:00

Apologies, but I just can't help myself when it comes to Lola.

She is now almost 5 months old and, believe me or not, she is not THAT kittten any more.

She is just too big and too clever for it.

Mocno korzenny dżem potrójnie malinowy.

2011-09-18T00:00:00.004+02:00

To chyba najprostszy i najszybszy dżem, jaki kiedykolwiek przygotowałam.
Specjalnie na życzenie czytelniczki (Agnieszko pozdrawiam!)

Minimum składników, minimum wysiłku, maksimum smaku.

Można by rzec, że przygotowany zgodnie z zasadą less is more (dla niewtajemniczonych Mies van der Rohe używał tej maksymy w swoim minimalistycznym podejściu do projektowania).

Nie będę ukrywać, że lubię dżemy wieloskładnikowe (jak na przykład ten), ale doskonale zdaję sobie sprawę, że czasem coś prostego może być równie smaczne (ba! a nawet i lepsze) niż skomplikowane przepisy.
Jedna mała uwaga - ja bardzo lubię pestki w dżemach malinowych i nigdy ich nie przecieram, ale jeśli ktoś chciałby się ich pozbyć, dżem po pierwszym gotowaniu należy przetrzeć przez sito i ponownie krótko zagotować z nalewką.

W ten prosty sposób możemy przygotować właściwie każdy rodzaj dżemu - do jagodowego należy dodać sok i nalewkę jagodową, do morelowego sok i nalewkę morelową itp.

...na Sadybie coraz mniej letnich warzyw i owoców, za to każdy stragan mieni się różnokolorowymi pomidorami i dyniami o fikuśnych kształtach.
Łapię ostatnie promyki słońca, a wieczorem zakładam długi wełniany sweter i piekę drożdżówki z serem. Coraz częściej mam ochotę na kubek kakao z różowym pieprzem i kieliszek grzanego, korzennego wina.
Nie ma się co oszukiwać. Zima przyjdzie szybciej niż się spodziewamy, więc ja zamykam jak najwięcej zapachów lata i jesieni w słoikach, póki są sezonowe składniki. Trochę mam mniej zapału w tym roku do gromadzenia przetworów, ale zawsze staram się mieć pod ręką słoik domowego dżemu czy konfitur.
A może skusicie się na:

* użyłam domowej przyprawy korzennej (można zastąpić mieszanką przypraw korzennych wymieszanych w równych proporcjach - np. cynamonu, goździków, czarnego pieprzu, imbiru i kardamonu)
* tu przeczytasz jak zrobić swój pierwszy dżem

21 Food Photography and Styling Tips from Alastair Hendy

2011-09-16T07:09:00.004+02:00

1. Pictures of some foods sell more magazines than others. Chocolate is the most obvious one but strawberries, ice cream and figs are also very popular on the news stands.

2. Use a series of images to create a “story”. Mix close ups and long distance shots. Use a palette of common colours to link pictures together.

3. The three winning elements for great food photography are the look, the light and the lens.

4. Adding a “human element” can lift food that is difficult to photograph – have someone holding something or taking a bite.

5. When photographing ice cream, freeze the plate or dish to give yourself more time to shoot before it melts.

6. Make sure the food is the hero of the shot. Do not over style.

7. Use coloured paper as a background.

8. A picture of an empty bowl or plate can still tell a story. A “dirty” bowl of soup would still be styled so it looks like a “nice” used bowl!

9. Tie a napkin around a small pie to convey warmth!

10. If using hot drinks in glass cups, a plate rested on the top will create some condensation on the surface so the viewer knows the liquid is warm.

11. Leave space in magazine shots for copy.

12. Angled shots have more movement – an angled shot of a crowd will instantly look more like they are walking in a hurry.

13. Use a blow torch to revive molten chocolate or butter which have solidified.

14. Toss salads in water to stop oil and vinegar dressings from breaking them down too quickly.

15. Keep herbs in bowls of cold water so they are fresh.

16. Does your soup ration look stingy? A small raw potato submerged in your broth will make the bowl look fuller and won’t soak up any liquid.

17. When photographing in markets, don’t rush to take pictures. Stand around for a while and become part of the scenery. People around you will relax and forget you are there.

18. When disillusioned with scruffy backdrops in markets, remember you will be able to crop out tatty tarpaulin and unattractive pallets of rotting vegetables.

19. Photographing window displays, angle yourself so you don’t get yourself in the shot.

20. Angle cutlery so to avoid excess glare or reflections of yourself. (A further tip from me – wearing black will reduce the likelihood of your outfit being reflected in spoons!)

21. Never, ever use a flash when photographing food!

Obiad spod żółtej KURKI. Makaron z sosem z kurek z dodatkiem Porto

2011-09-13T15:30:00.002+02:00

'Gdyby kultura nie miała filtru, byłaby bezsensowna - tak bezsensowna jak bezkształtny, bezbrzeżny obecnie Internet. A gdybyśmy wszyscy posiedli całą wiedzę z sieci, bylibyśmy idiotami!' Umberto Eco dla 'The Paris Review'.

Prawie zapomniałam, jak pachnie kartka ulubionej gazety, jaki dźwięk wydaje stalówka pióra lekko poruszająca się w rytm słów, jak można umilić sobie drogę do pracy, wyciągając z torby swoją ulubioną książkę i zupełnie się w niej zatapiając. Koszmar. KOSZMAR.
Bezbrzeżny internet omamił mnie do końca. Bezsensowne stukanie w klawiaturę. Stuk, stuk... Sekunda za sekundą. Aż nadchodzi przesyt i wtedy walka z materią nie ma sensu. Płyną te same słowa, te same myśli, ogarnia mnie zmęczenie i niechęć.
I kolejna obietnica, że w końcu coś TRZEBA z tym zrobić.
Każdy czasem MUSI podjąć męską decyzję. Nawet ja to POTRAFIĘ.

...

I wtedy, zupełnie przez przypadek, może się okazać, że sos z kurek jest NAPRAWDĘ smaczny.

SOS Z KUREK Z DODATKIEM PORTO
Zupełnie i przez przypadek podobny do tego sosu...

2 łyżki masła
2 łyżki oliwy z oliwek
2 małe szalotki pokrojone w cienkie piórka
3 duże ząbki czosnku drobno posiekane
listki oberwane palcami z kilku gałązek tymianku (gałązki również będą nam potrzebne)
500g kurek, umytych i osuszonych na papierowym ręczniku (małe grzyby zostawiamy całe, większe kroimy wzdłuż na połówki)
1 łyżeczka świeżo startej gałki muszkatołowej
200ml Tawny Porto
maly kubek kwaśnej śmietany 12% tłuszczu
sok wyciśnięty z połowy cytryny
duża szczypta świeżo mielonego lub młotkowanego czarnego pieprzu (polecam ten drugi)
sól zwykła lub wędzona do smaku
ugotowany ulubiony makaron (porcja dla 4 osób)
odrobina pokruszonego niebieskiego sera pleśniowego
odrobina drobno posiekanego szczypiorku

Na głębokiej patelni roztapiam masło i dodaję oliwę.
Zmniejszam moc palnika i wrzucam cebulę, czosnek, listki i gałązki tymianku. Podsmażam całość na małym ogniu, aż cebula i czosnek zaczną nabierać bursztynowej barwy.
Wtedy dorzucam kurki i gałkę muszkatołową.
Smażę całość przez około 10 minut na niewielkim ogniu, caly czas mieszając.
Śmietanę dokładnie mieszam z Porto (najlepiej użyć małej trzepaczki balonowej) i wlewam na patelnię.
Całość mieszam i doprawiam do smaku sokiem z cytryny, pieprzem, solą oraz tymiankiem, jeśli uważam, że jest go za mało.
Sos podaję z makaronem, posypany serem pleśniowym i szczypiorkiem.

Smacznego!

Sneak peek...

2011-09-09T11:28:00.001+02:00

Udanego piątku! Ja czuję jesienny chłód na każdym kawałeczku swojego ciała.

SPAGHETTI z karmelizowaną cebulą i smażonymi pomidorami

2011-08-31T22:40:00.010+02:00

Powrót do rzeczywistości bywa bolesny. Szczególnie powrót do smutnej do bólu architektury blokowisk, gdy przez ostatni tydzień wystarczyło otworzyć szeroko drewniane okiennice, wyjść na taras, wystawić buzię do słońca i słuchać, wąchać, patrzeć...

36 klatek to za mało, by uchwycić to co pragnie się zapamiętać. 72 klatki wystarczy, by zachować to, co zachowane być powinno...

Ale o tym będzie innym razem. Jeszcze układam w głowie obrazy. Jeszcze nie jestem gotowa, by o nich pisać. Chcę większość z nich zachować tylko dla siebie, dlatego czeka mnie syzyfowa selekcja.

Chciałabym jednak pozostać w klimatach włoskich, ale jak zwykle dostosowanych do tego, co lubię. Do tego, co warto wydobywać z jedzenia. Nie jestem wielką fanką makaronu. Nie skusiłam się nawet na spróbowanie jednej nitki włoskiego spaghetti podczas wakacji. Ale dobrym makaronem przygotowanym w domu nie pogardzę. Nie muszę dodawać, że musi to być DOBRY makaron z semoliny (mąki z pszenicy durum) i ugotowany tylko i wyłącznie AL DENTE. A jeśli całe danie z Jego udziałem przygotowuje się nie dłużej niż 15 minut, to zjem całą porcję, wyliżę miskę i ładnie podziękuję /chyba że w makaronie będą siedziały powtykane w ukryciu małe, dziwnie pachnące i smakujące 'muszlowce' - na takie cuda się nie skuszę i wolę zjeść suchy chleb chociażby dla konia :-)/

Wybaczcie, ale dzisiejsza potrawa nie jest ani skomplikowana, ani niskokaloryczna, ale za to niebiańsko smaczna. Nie ma nic lepszego niż lekko karmelizowana w occie balsamicznym cebula, podsmażone na dobrej oliwie małe, słodkie i pełne słońca pomidory i dobry twardy włoski ser. I tu mogę polemizować, bo pewnie większość z Was pomyślała o parmezanie, ale ja wybieram pecorino. Ten ser ma własnie TEN smak, którego potrzebuję.

Lubię wyrafinowaną prostotę. To własnie ona smakuje mi najlepiej i daje najwięcej satysfakcji.

To danie kojarzy mi się od zawsze ze schyłkiem lata. Lata, którego w Warszawie w tym roku praktycznie nie było. Chociaż nadal mam jego niedosyt, czekam z utęsknieniem na jesień. Wczoraj poczułam na policzkach jesienny wiatr. Polska złota jesień jest przepiękna i mam zamiar zrobić Jej dużo zdjęć.

Przemycam dzisiaj mały product placement. Daleka jestem od promowania na swoim blogu rzeczy, do których jestem wrogo nastawiona lub takich, które są mi obojętne. Ale z pełną świadomością wspominam w przepisach produkty, które lubię i których używam w swojej kuchni. Wiele razy pisałam o soli Maldon i blenerze Kenwood'a kMidx zupełnie za darmo i przez nikogo do tego nie zmuszana. Dzisiaj przemycam w przepisie produkty Monini, bo dlaczego właściwie nie? Ja mam zapas naprawdę dobrej włoskiej oliwy z oliwek (której i tak na co dzień używam w kuchni), a producent zaciera ręce, bo ma za darmo reklamę. Dodam tylko, że te produkty widziałam na półkach sklepowych we Włoszech.

Kto znajdzie Lolę?

Oliwę z oliwek Extra Vergine Classico zostawiam do spryskiwania blach, foremek i ciasta chlebowego, bo jest w sprayu i jak dla mnie jest za mało aromatyczna, by wykorzystać ją inaczej.

Olej ryżowy (rafinowany) zostawiam do przygotowywania domowego majonezu i wszelkich dipów, bo ma lekko słodki, migdałowy smak.

Oliwę z oliwek extra vergine D.O.P. Val di Mazara zostawiam do naszych ulubionych dań. Jest pysznie aromatyczna, ma piękną barwę i smak, który dobra oliwa powinna mieć.

Ocet balsamiczny jest smaczny, ale dosyć ostry i jak dla mnie ma zbyt 'swobodną' konsystencję - jestem przyzwyczajona do ciut gęstszej.

I naprawdę zachęcam Was do zrobienia tego makaronu. Tylko proszę, użyjcie aromatycznych pomidorów i nie kupujcie gotowego startego sera, bo całość będzie do wyrzucenia.

SPAGHETTI ZE SMAŻONYMI POMIDORKAMI I KARMELIZOWANĄ CEBULĄ

/W przepisie wykorzystałam Oliwę z oliwek extra vergine D.O.P. Val di Mazara i Ocet balsamiczny Monini/

6 łyżek oliwy z oliwek extra vergine (z pierwszego tłoczenia)
pół dużej białej cebuli
2 duże, opasłe ząbki czosnku
ćwierć łyżeczki suszonej pietruszki
ćwierć łyżeczki suszonego czosnku
duża szczypta suszonych płatków chili
400g małych, słodkich pomidorów na gałązce
2 łyżki octu balsamicznego
duża szczypta wędzonej (lub zwykłej) soli
50g orzechów włoskich, posiekanych (około dwie garście)
50g sera pecorino startego na tarce (około dwie garście)
szczypta świeżo mielonego czarnego pieprzu
makaron spaghetti z semoliny (mąki z pszenicy durum)

Na szerokiej patelni (użyłam woka) rozgrzać oliwę.
Wrzucić cebulę pokrojoną w cienkie piórka i ząbki czosnku pokrojone w cienkie plasterki. Zmniejszyć moc palnika i całość smażyć na małym ogniu, aż cebula zacznie się rumienić.
Dodać suszone przyprawy i wymieszać.
Dodać umyte pomidorki i ocet balsamiczny.
Odrobinę zwiększyć moc palnika i smażyć całość, aż pomidory zaczną pękać (gdy to się stanie nie mieszamy już więcej, ponieważ pomidory zaczną się rozpadać, a powinny zostać 'w całości').
Gdy sos lekko zgęstnieje, a cebula zacznie się delikatnie karmelizować całość posolić wedle gustu.
Porcję makaronu dla dwóch osób ugotować al dente.
Ugotowany makaron rozłożyć na talerzach i polać sosem z patelni, wraz z pomidorkami i cebulą.
Posypać siekanymi orzechami, posypać startym serem i odrobiną świeżo mielonego czarnego pieprzu.

Bon appétit!

BURGERY warzywne i marchewkowe TZATZIKI

2011-08-15T23:10:00.007+02:00

Mówią że człowiek jest jak zwierzę - drażnione, robi się agresywne.
Tu i ówdzie widzę w dżemach ocet balsamiczny, czasem widuję bazylię w kompocie, a ostatnio tymiankowy miód. Niech tak będzie. Mówią, że naśladownictwo to najwyższa forma pochlebstwa, więc na zdrowie. A ja rosnę w piórka, bo wychodzi na to, że moje przepisy są po prostu wspaniałe. Ale ani nie mam czasu o tym pisać, ani mi się nawet nie chce.
Pytacie, czy żyję. Żyję i mam się nadzwyczaj dobrze. Lekko zmęczona i zapracowana, ale dostałam skrzydeł i mam zamiar rozłożyć je jak najszerzej. Mam głowę pełną pomysłów i naprawdę bardzo bym chciała skrócić dzień pracy i maksymalnie wydłużyć czas wolny. Przez ostatnie lata czułam, że stoję w miejscu. Teraz czuję, że powoli idę do przodu. I choć nie jest idealnie i jeszcze nie do końca spełniam swoje marzenia, to jest dobrze.

Wiecie, że pierwszy raz zastanawiam się co napisać? :-) Nie mam powodów do narzekania, od dłuższego czasu nie śledzę blogowego życia. Brakuje mi go (brakuje mi Was), ale nadszedł moment w którym nabrałam do tego wszystkiego zdrowego dystansu. Jedyna rzeczą za którą tęsknię najbardziej jest siłownia. I na nic kolejne postanowienia. Po prostu nie mam na nią czasu. A szkoda.
Co jeszcze? Minęły kolejne urodziny (i bloga i moje) - pierwszy raz od pięciu lat spędzone dokładnie tak, jak chciałam. Już dawno przeminęły, ale wspomnienia o nich pozostaną ze mną zawsze.
Kulinarnie bez emocji. Mało mięsa, dużo sezonowych warzyw. Nowe przepisy na dżemy (naprawdę zastanawiam się, czy w ogóle je opublikować), nowe przepisy na sosy. Mało ciast i ciasteczek, ale dużo witamin. Pojawia się makaron z semoliny i chleby pszenno-orkiszowe. Kosz pełen owoców i gorzka czekolada. Bycie hedonistką zdecydowanie mi odpowiada, pewnie dlatego ostatnio poszukuję nowych smaków. I bardzo chcę się z Wami dzisiaj podzielić przepisem na udany obiad. Wegetariański. Skoro pogoda nas ostatnio nie rozpieszcza, można włączyć piekarnik i upiec delikatne bułki, usmażyć wyraziste burgery i podać je z nieklasycznym sosem tzatziki. Za tradycyjnymi burgerami nie przepadam (chociaż dobrze wysmażony burger w angielskim pubie to niebo w gębie), bo od zawsze kojarzy mi się z mdłym mielonym, w którym więcej jest namoczonej w mleku bułki niż mięsa. Ale TAKI burger to zupełnie inny wymiar.

Smacznego!

BUŁKI HAMBURGEROWE

/przepis, który znalazłam u Tater pochodzi z książki "The Bread Baker's Apprentice" P. Reinharta/

Zaczyn:

320g pszennej białej mąki chlebowej (typ 750 lub 850)
2 łyżeczki drożdży instant
340g letniego mleka (35-38C)

Drożdże mieszamy z mąką i dodajemy mleko.
Mieszamy, zakrywamy folią i zostawiamy na minimum godzinę w temperaturze pokojowej (zaczyn powinien potroić swoją objętość).

Ciasto:

215 g pszennej białej mąki chlebowej (j/w)
1.5 łyżeczki soli
3 łyżki cukru
1 żółtko z dużego jajka, rozbite widelcem
5 łyżek rozpuszczonego masła lub oleju roślinnego
1 jajko do posmarowania bułek

Do zaczynu dodajemy mąkę i cukier i dobrze mieszamy.
Dodajemy żółtko oraz masło lub olej.
Wyrabiamy miękkie, elastyczne i gładkie ciasto (ok 15 minut).
Formujemy kulę i wkładamy ją do naoliwionej misy, zakrywamy folią i wstawiamy do lodówki na całą noc.
Na drugi dzień wyjmujemy ciasto i zimne dzielimy na 12 kulki o wadze około 85g.
Formujemy dobrze naciągnięte bułki i układamy je w odległości około 5cm na dużej blasze wyłożonej papierem do pieczenia.
Przykrywamy luźno folią i zostawiamy na 2 - 2.5 godziny, aż bułki podwoją swoją objętość.
Piekarnik rozgrzewamy do 210C.
Każdą bułkę smarujemy dwukrotnie jajkiem roztrzepanym z łyżką wody lub mleka
i posypujemy ziarnem sezamowym.
Pieczemy przez 15-17 min, aż bułki będą rumiane.
Tatter pisze, że z tego ciasta można formować również bułeczki do "hot-dogów".

TZATZIKI MARCHEWKOWE

/przepis własny/

2 ogórki gruntowe
1-2 małe marchewki
ćwierć łyżki soli
szczypta ziaren kuminu (kminu rzymskiego)
3 duże ząbki czosnku
pęczek koperku
400ml jogurtu greckiego
sok z cytryny
pieprz do smaku

Ogórek i marchewkę (obrane) ścieramy na tarce do jarzyn (ogórek - grube oczka, marchew - oczka drobne) i mieszamy z solą oraz kuminem.

Odstawiamy na minimum godzinę i po tym czasie dokładnie odciskamy.

Do odciśniętych warzyw dodajemy przeciśnięte przez praskę ząbki czosnku, posiekany koperek, jogurt i doprawiamy sokiem z cytryny i pieprzem.

WEGETARIAŃSKIE BURGERY

/przepis własny/

500g marchewki startej na tarce do jarzyn (grube oczka)
2 cebule (pokrojone w piórka)
1 łyżeczka ziaren kuminu (kminu rzymskiego)
1 łyżeczka przyprawy curry
200g ugotowanych* ziaren ciecierzycy (lub soi)
1 duże jajko
3 łyżki oliwy
pół pęczka natki pietruszki
około 30g sera Parmezan startego na tarce do jarzyn (grube oczka)
2 łyżki ziaren białego sezamu
sól i pieprz do smaku
ew. 2 łyżki mąki z ciecierzycy (wtedy kotlety będą mniej rozpadać się przy smażeniu, ale będą miały więcej węglowodanów)
olej lub oliwa do smażenia

Na dużej patelni rozgrzewamy 2 łyżki oliwy i podsmażamy startą marchew oraz pokrojoną cebulę wraz z kuminem i curry, aż całość delikatnie zmięknie i przejdzie aromatem przypraw.

Do blendera przekładamy podsmażone warzywa, dodajemy ugotowane ziarna ciecierzycy (lub soi), wbijamy jajko, dodajemy 1 łyżkę oliwy oraz natkę pietruszki i całość miksujemy na masę (mniej lub bardziej jednolitą – jak kto lubi).

Do zmiksowanej masy dodajemy starty ser oraz ziarna sezamu.

Całość dokładnie mieszamy i doprawiamy solą i pieprzem (masa powinna być dość ostra).

Dodajemy mąkę (jeśli używamy) i jeszcze raz mieszamy.

Ręką formujemy kotlety i smażymy je z dwóch stron na dobrze rozgrzanym tłuszczu.
Podajemy w bułce (lub bez) z rukolą i ulubioną wersją tzatziki

*ziarna soi jak i ciecierzycy namaczamy przez całą noc w zimnej wodzie, na drugi dzień wodę wymieniamy i gotujemy je do miękkości (około 1 godzinę)

-------------------------------
PS
Droga Pani Iwono Szumska. Jeśli jeszcze raz ukradnie Pani jakiekolwiek zdjęcie z tej strony i wyśle je do JAKIEJKOLWIEK gazety bez mojej zgody, przywłaszczając sobie do niego (jak również do części przepisu) prawa autorskie podam Panią do sądu i obarczę Panią całkowicie kosztami postępowania sądowego.
Powyższe stwierdzenie dotyczy KAŻDEJ osoby, która ukradnie i wykorzysta publicznie bez mojej zgody jakiekolwiek zdjęcie i/lub przepis.

Dziękuję za uwagę.

Ewelina Majdak

Jak miło znaleźć w gazecie, której się w ogóle nie czyta, swoje zdjęcie i część swojego przepisu! Ewie dziękuję za czujność, a Aleksandrze, która z Panią Sz.miała już przyjemność, za pomoc w napisaniu maila do Redakcji.

MIGAWKI z Gdańska i Sopotu

2011-08-03T22:32:00.000+02:00

Podróż tasiemcem, uśmiechnięta Buzia otoczona puszystą rudą fryzurą o 5-tej nad ranem i Truskawkowe powitanie w chłodny poranek.
Lemoniada, pomidory z bazylią i śniadanie na tarasie.
I wzbudzająca zachwyt podłoga.
I starenowe krzesło.
I cudowny weekend.
Raz jeszcze.
Cyfrowo.

MIGAWKI z Gdańska i Sopotu

2011-07-27T10:50:00.000+02:00

Są takie chwile, których nie trzeba opisywać słowami.
Są miłe wspomniania, które nosi się w sercu przez całe życie.
Są piękne obrazy, zapisane w pamięci i na kliszy fotograficznej.

Kilka migawek z Gdańska i Sopotu.
Niewiele, bo resztę chciałabym zachować tylko dla siebie.
Dziś analogowe. Bo bardzo je lubię, chociaż nikt o tym nie wie.

KOKOSOWY likier (a'la Malibu)

2011-07-11T10:25:00.004+02:00

Kiedy wstajecie rano, a ulicą płyną strugi deszczu, właśnie w ten dzień, kiedy mieliście pójść do parku i poopalać swoje blade kończyny górne i dolne, kiedy mieliście wypić wino w parku z fajnymi znajomymi, a po południu spotkać się z dawno niewidzianą fajną koleżanką, w dodatku tydzień wcześniej, z powodów czysto technicznych, nie udało Wam się dojechać tam gdzie chcieliście być, to ze złości można się popłakać, prawda?
Ale przecież nie może być, aż tak źle.
Bo przecież dzień wcześniej udało Wam się kupić wymarzoną, granatową sukienkę do samiuśkich kostek, upiekliście pyszny chleb i spędziliście spory kawał czasu w wannie, z przyjemnie pachnącą maseczką na twarzy, popijając domowe Malibu.
Nie będę Was oszukiwać.
Domowa wersja tego popularnego trunku w niczym nie przypomina tej oryginalnej, ale odpowiednio przygotowana stanowi dla niej świetną alternatywę.
Malibu od zawsze kojarzy mi się z dzikim luksusem, na który nie mogłam sobie kiedyś pozwolić, a który teraz dawkuję sobie w odpowiednich ilościach. Najbardziej lubię Malibu porządnie schłodzone w lodówce i podane w towarzystwie kilku kostek lodu.
I to musi być właśnie TEN czas, kiedy jest odpowiednia na Malibu pora, które najlepiej smakuje mi w dzień, ustępując pod wieczór szklance Martini Rosso. Jest odpowiedni czas na kufel niepasteryzowanego piwa, a inny na Whisky z colą. Czerwone wino najlepiej smakuje przy blasku świec, a Porto lubię w towarzystwie ciężkiego, mięsnego obiadu.
I mogłabym tak pisać bez końca...

LIKIER MLECZNO-KOKOSOWY (a'la Malibu)

Na podstawie: Forum Wizaż.pl

500g wiórków kokosowych
400ml spirytusu
minimum 500ml chłodnej wody* (filtrowanej lub przegotowanej)
1 puszka mleka kokosowego
1 puszka śmietanki kokosowej
1 puszka mleka skondensowanego słodzonego

Wiórki zalewamy w słoiku (lub kamionkowym naczyniu) spirytusem wymieszanym z wodą i odstawiamy na około 2 tygodnie pamiętając, by naczyniem raz dziennie porządnie wstrząsnąć.

Po tym czasie wiórki bardzo dokładnie przecedzamy przez gazę (wiórków nie wyrzucamy bo można z nich zrobić pyszne kokosanki).

W głębokiej misce bardzo dokładnie mieszamy mleko skondensowane, mleko kokosowe oraz śmietankę.

Dolewamy "kokosową" wódkę (uwaga - kolejność jest ważna: wódkę do mleka, bo mleko może się zwarzyć).

Całość energicznie mieszamy, zlewamy do butelek i wstawiamy do lodówki.

Pijemy :)

Smacznego!

*ilość wody zależy od tego jak dużo alkoholu ma posiadać nasze Malibu (ja dodaję mniej, a później w miarę potrzeby uzupełniam, by osiągnąć pożądaną moc trunku

Lola update

2011-07-10T19:39:00.003+02:00

Nastrój na zrobienie wpisu prysł niczym bańka mydlana.
Dobrze, że jest Lola, która właśnie śpi na moim brzuchu i podgryza mój kciuk.

Udanego wieczoru!

-----------------------

It's been one of these days...
Thanks God Lola is here. She is sleeping on my belly, gently biting my thumb.

Have a nice evening!

WAFLE za jeden uśmiech

2011-06-27T11:00:00.026+02:00

Każda podróż do domu, to dla mnie podróż sentymentalna. Spacer po ulubionych ścieżkach, zajrzenie do wszystkich dziecięcych 'skryjówek'...

Zamość zmienia się z prędkością światła. Pewnie na dobre, chociaż zaczyna być zupełnie innym miastem. Deszczowy, wilgotny i pochmurny. Jednak wciąż 'mój'.

Lola oswoiła nowe kąty z prędkością światła i dzielnie zniosła podróż. Ja przez cztery dni nie mogłam nacieszyć się przebywaniem z bliskimi i ciągle mi mało. Jadłam pyszną botwinkę, zupę z sałaty i bigos z młodej kapusty. Opychałam się dobrym zamojskim chlebem na zakwasie i najlepszymi na świecie cebularzami.

Mamuś, mamy coś słodkiego?

Nie mamy. A co byś chciała?

Wafle. Wiesz, te Twoje przekładane ciemna masą.

Mamy znają sposoby, by na naszej buzi wywołać uśmiech.

Na drugi dzień wafle czekały na mnie w kuchni.
Zjadłam pięć duzych kawałków w przeciągu minuty.
I wciąż było mi mało.

WAFLE PRZEKŁADANE MASĄ KAKAOWĄ
/przepis mojej mamy/

1 kostka dobrego masła (250g)
0.5 - 1 szklanka cukru minus 2 łyżki (przy pełnej szklance wafle są dość słodkie)
2 łyżki cukru waniliowego
2 łyżki dobrego, ciemnego kakao
2 żółtka
1 łyżka kwaśnej śmietany
sok z połowy cytryny
pół słoika kwaśnego dżemu (najlepszy jest z mirabelek)

W rondelku na małym ogniu podgrzewamy masło i oba cukry, aż wszystko się połączy.
Dodajemy kakao i dokładnie mieszamy. Studzimy.
Żółtka krótko ubijamy ze śmietaną i łączymy z ostudzoną masą maślaną oraz z sokiem z cytryny.
Rondel ustawiamy ma większym rondlu wypełnionym wodą i ubijamy masę na parze, aż zgęstnieje.
UWAGA nie doprowadzamy masy do wrzenia, bo się zwarzy.
Gęstą masę studzimy i przekładamy nią wafle.
Dżem rozsmarowujemy na środkowym czystym waflu i łączymy go z waflem od strony masy (ja połączyłam z suchym waflem i wszystko się dobrze zlączyło).
Gotowe wafle zawijamy w folię aluminiową i obciążamy od góry (np. ciężkimi książkami).
Zostawiamy na minimum 12h i kroimy w dowolne kształty.

Smacznego!

W SŁOIKU - ogórki małosolne

2011-06-22T12:10:00.005+02:00

Wyobraźcie sobie, że możecie kupić prawie wszystko. Idziecie do sklepu, a na półkach na wyciągnięcie ręki leżą sobie rzeczy wszelakie. A Wam co roku w sezonie letnim sen z oczu spędza marzenie o tej jednej rzeczy…Ogórki małosolne.
Na emigracji towar deficytowy, a jednocześnie bardzo pożądany.
Ogródka własnego nigdy w Anglii nie posiadaliśmy, a kupienie ogórków gruntowych graniczyło z cudem. W zasadzie to nigdy ich w Anglii nie znaleźliśmy. Obiecałam sobie, że po powrocie do Polski rzucę się na małosolne jak szczerbaty na suchary.
To już trzeci słoik, którego zawartość znika z prędkością światła.
I na pewno nie ostatni, bo sezon na prawdziwe ogórki jest tuż za rogiem. Wtedy zacznie się prawdziwe szaleństwo!
I na szczęście mam już swój wypracowany przepis. Pycha.

Ogórki małosolne to dla mnie fenomen. A kromka chleba na zakwasie posmarowana grubo masłem, obłożona grubymi plastrami domowego białego sera i małosolnych to prawdziwe niebo w gębie.

Małosolne można ‘nastawić’ w kamionkowym naczyniu, ale ja używam (i polecam) szeroki słoik o pojemności minimum 1 litr – wtedy wiem, że zdążymy zjeść ogórki zanim za bardzo się ‘ukiszą’.
Do małosolnych zawsze używamy soli kamiennej (nigdy jodowanej!), która sprawi że ogórki będą jędrne i chrupkie.
Małosolne zalewam gorącą zalewą, która zadziała powierzchniowo i ‘zakonserwuje’ ogórki.
Po jednym dniu wkładam małosolne do lodówki, by spowolnić proces ‘kiszenia’.

OGÓRKI MAŁOSOLNE POLKI

Zalewa:

1l wody
1 płaska łyżka soli kamiennej (niejodowanej)
kilka ziaren jałowca
kilka ziaren czarnego pieprzu
kilka ziaren ziela angielskiego
kilka ziaren gorczycy
kilka liści wiśni (porzeczki) lub 1 gorzki migdał lub kilka ziaren mahlabu od Basi
szeroki słoik o pojemności 1litr (umyty i wyparzony do sucha w piekarniku
7-12 ogórków ogrodowych (w zależności od wielkości)
mały kawałek korzenia chrzanu
1 duży liść chrzanu
1 główka świeżego, polskiego czosnku
duży pęczek kopru z kwiatostanami

Przygotowuję zalewę z wody, soli i przypraw i trzymam ciepłą na małej mocy palnika.
W wyparzonym słoiku ciasno układam ogórki (pionowo), dodaję liść chrzanu, obraną i przekrojoną na pół główkę czosnku, a na wierzchu układam koper (oczywiście wszystkie warzywa porządnie czyszczę pod bieżącą wodą).
Całość mocno dociskam uważając, by nie uszkodzić ogórków i zalewam gorącą zalewą.
Słoik przykrywam gazą lub papierem do pieczenia (nie zakręcam) i odstawiam w ciepłe, ale nienasłonecznione miejsce.
Po jednym dniu ogórki są gotowe do jedzenia.

PS Ja lubię ogórki 2,3-dniowe, ale mam w domu zjadacza ogórków jeszcze ‘żywych’ :-)

TWOJE ULUBIONE placuszki śniadaniowe (z sosem rabarbarowym)

2011-06-13T20:20:00.018+02:00

Ciężko cokolwiek napisać, kiedy Lola dostojnie przechadza się po klawiaturze albo zaczyna swój codzienny rytuał lizania każdej części mojej twarzy jednocześnie przeprowadzając atak na moje prawe przedramię :)
Kiedy nie mogę zasnąć powracam myślami do przegadanych z Wami wieczorów i przepisów, które kołaczą mi się po głowie. Połowy z nich nigdy nie przelałam na papier, ale cały czas je pamiętam. Dobrych i ciekawych kombinacji smaków nigdy się nie zapomina.
Jedna myśl do mnie powraca bardzo często. Pewnie dlatego, że się z nią nie do końca zgadzam. Kilkakrotnie zarzucono mi, że używam w swoich przepisach trudno dostępnych składników.
Nieprawda.
Z uporem maniaka powtarzam wszystkim, że jestem normalna i że lubię kuchnię zwyczajną i przyjazną użytkownikowi.
Zatem dzisiaj przepis dla WAS. To przepis na WASZE ulubione placuszki śniadaniowe.

TWOJE ULUBIONE PLACUSZKI ŚNIADANIOWE

/na podstawie fantastycznej książki 'Snow flakes and schnapps' Jane Lawson/

150g ulubionych płatków niebłyskawicznych (np. jęczmienne i orkiszowe)
4 łyżki ulubionych ziaren (np, słonecznik i dynia)
4 łyżki ulubionych otrąb (np. granulowane żytnie)
2 łyżki ulubionych suszonych owoców (np. suszona wiśnia)
50g grubo posiekanych ulubionych orzechów (np. migdały, nerkowce i orzechy laskowe)
300ml ulubionego mleka (np. sojowe)
40g ulubionej mąki lub mielonych migdałów (np. miałka semolina)
1.5 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1 łyżeczka mielonego imbiru
2 łyżki ulubionego cukru (np. domowego waniliowego)
2 duże jajka

Płatki, ziarna, otręby, suszone owoce, orzechy i mleko wymieszać, przykryć i włożyć na całą noc do lodówki (ja zazwyczaj zostawiam na maksymalnie 4 godziny, żeby całość nie była za bardzo rozmoknięta).

Na drugi dzień dodać do lekko ubite jajka z cukrem, mąkę lub mielone migdały, proszek do pieczenia, cynamon, imbir i wymieszać.

Odstawić na 10-15 minut.

Smażyć na patelni lekko posmarowanej olejem przeznaczając 1 łyżkę na 1 placek.

SOS RABARBAROWY

/przepis własny/

1 kubek łodyg rabarbaru pociętych na 2cm kawałki
pół kubka soku z gorzkich pomarańczy lub grejpfruta
2 łyżki cukru waniliowego
2 łyżki octu balsamicznego

Składniki sosu (oprócz octu balsamicznego) umieścić w rondlu i doprowadzić do wrzenia.

Gotować (często mieszając), aż cały cukier się rozpuści.

Następnie zmniejszyć moc palnika i gotować, aż całość lekko zgęstnieje.

Na samym końcu dodać ocet balsamiczny.

LOLA

2011-06-12T22:51:00.002+02:00

Marzyliście kiedyś o czymś od dziecka (tak z całych sił) wiedząc, że jesteście na TO w pełni dojrzali i gotowi? Ja marzyłam i moje marzenie się spełniło.

Lola (która porusza się z prędkością światła) jest już z nami.

I jest najukochańsza na świecie.

Dobrej nocy.

----

Say hello to Lola, the most lovely kitty in the whole world, who runs with the speed of light.

My biggest dream has come true.

Sleep well.

DŻEM SESSION 2011

2011-06-07T12:30:00.007+02:00

Nie jestem mistrzynią w regularnym dodawaniu postów, ale znakomicie wychodzi mi pisanie postów długich :) Zatem to będzie długi post.

Pinkcake dziękuję za Twoje posty o jadalnych kwiatach - bez Ciebie nie odważyłabym się na eskperymentowanie z kwiatami bzu i płatkami róży.

Zebrałam w całość moją dwutygodniową produkcję czerwcowych przetworów.

Truskawki, rabarbar, płatki róży, kwiaty czarnego bzu. Do tego sok i skórka z cytryny, karmel, spirytus i ocet balsamiczny (koniecznie!). Jeśli spojrzycie na wszystkie przepisy zobaczycie, że mają ze sobą wiele wspólnego. Różnią się tylko doborem dodatków. W zeszłym roku wypracowałam sobie ulubioną metodę 'smażenia' dżemów i konfitur, a to wszystko po to, by uzyskać ich jak najlepszy smak, kolor i aromat.

Jak to robię?

* Zawsze zasypuję owoce połową cukru, dodaję do nich wszelkie dodatki (np. cynamon, ziarenka wanilii, kardamon skórkę z cytryny, imbir), odstawiam je w ciepłe miejsce na minimum 2 godziny i czekam aż puszczą sok.

* Z reszty cukru przygotowuję karmel (karmel to nic innego jak rozpuszczony w garnku cukier - najpierw na małym ogniu - każdy najmniejszy kryształ cukru musi się rozpuścić, a później możemy sukcesywnie moc palnika zwiększać. Im ciemniejszy karmel tym mniej staje się słodki. Uwaga by go nie przypalić!

* Do gotowego karmelu wciskam sok z cytryn, mieszam i dodaję do garnka owoce uprzednio zasypane cukrem wraz z całym sokiem i dodatkami. Każdy dżem smażę krótko, ale na moderowanej mocy palnika. Zasada jest jedna – najpierw gotujemy go na dużej mocy by karmel, który mógł się nieco skrystalizować ponownie się rozpuścił, a później sukcesywnie płomień zmniejszam i pozwalam by dżem bulgotał. Pamiętajmy by dżem często mieszać, bo będzie przypalał się do dna garnka. Długość smażenia dżemy zależy od rodzaju użytych owoców oraz od ilości dodanego cukru. Im go mniej, tym dłużej musimy dżem gotować. * Wiele książek podaje, by podczas smażenia z dżemu zbierać pianę – ja robię to zawsze na końcu i tylko jeden raz.

Jeśli ktoś zabiera się za przygotowanie swojego pierwszego w życiu dżemu, zapraszam do wnikliwej lektury zeszłorocznego wpisu. To naprawdę NIC trudnego!

DŻEMY

RABARBAR, TRUSKAWKI, BAZYLIA, WANILIA
/przepis własny/

500g rabarbaru

1kg truskawek

400g cukru trzcinowego

200g cukru waniliowego

20g listków bazylii

łodyżki bazylii

skórka otarta z 1 dużej cytryny

120ml soku z cytryny (sok wyciśnięty z 2 dużych cytryn)

2 łyżki octu balsamicznego

100ml spirytusu

Rabarbar pokroiłam w 2cm kawałki, a każdą truskawkę przekroiłam na pół.

Owoce zasypałam połową cukru, dodałam porwane palcami listki i łodyżki bazylii oraz skórkę otartą z cytryny.

Całość zostawiłam na 2-3 godziny.

W szerokim rondlu o grubym dnie zrobiłam karmel z pozostałej porcji cukru.

Dodałam owoce wraz z całym sokiem i dodatkami, wcisnęłam sok z cytryn i gotowałam przez około 45 minut, aż dżem uzyskał moją ulubioną konsystencję.

Na samym końcu dodałam ocet balsamiczny i spirytus, wymieszałam i zdjęłam rondel z palnika.

Gorący dżem przełożyłam do wyjętych z piekarnika słoików i mocno zakręciłam, po czym postawiłam na zakrętkach i przykryłam ściereczką do ostygnięcia.

RABARBAR, TRUSKAWKI, RÓŻA, RÓŻOWY PIEPRZ
/przepis własny/

750g truskawek

400g rabarbaru

3 garści płatków róży

300g cukru trzcinowego

skórka otarta z 1 dużej cytryny

10 kulek różowego pieprzu

5 kulek ziela ang

120ml soku z cytryny (sok wyciśnięty z 2 dużych cytryn)

2 łyżki octu balsamicznego

100ml spirytusu

Rabarbar pokroiłam w 2cm kawałki, a każdą truskawkę przekroiłam na pół.

Owoce zasypałam połową cukru, dodałam płatki róży, skórkę otartą z cytryny oraz rozgniecione kulki pieprzu i ziela angielskiego.

Całość zostawiłam na 2-3 godziny.

W szerokim rondlu o grubym dnie zrobiłam karmel z pozostałej porcji cukru.

Dodałam owoce wraz z całym sokiem i dodatkami, wcisnęłam sok z cytryn i gotowałam przez około 45 minut, aż dżem uzyskał moją ulubioną konsystencję.

Na samym końcu dodałam ocet balsamiczny i spirytus, wymieszałam i zdjęłam rondel z palnika.

Gorący dżem przełożyłam do wyjętych z piekarnika słoików i mocno zakręciłam, po czym postawiłam na zakrętkach i przykryłam ściereczką do ostygnięcia.

RABARBAR, TRUSKAWKI, BEZ, IMBIR
/na podstawie przepisu Pinkcake/

750g truskawek

300g rabarbaru

300g cukru trzcinowego

20 baldachów kwiatu bzu

1 duży kawałek korzenia imbiru przekrojony na 4 części

skórka otarta z 1 dużej cytryny

120ml soku z cytryny (sok wyciśnięty z 2 dużych cytryn)

2 łyżki octu balsamicznego

100ml spirytusu

Rabarbar pokroiłam w 2cm kawałki, a każdą truskawkę przekroiłam na pół.

Owoce zasypałam połową cukru, dodałam kwiaty bzu (pozbawione łodyg), skórkę otartą z cytryny oraz starty imbir.

Całość zostawiłam na 2-3 godziny.

W szerokim rondlu o grubym dnie zrobiłam karmel z pozostałej porcji cukru.

Dodałam owoce wraz z całym sokiem i dodatkami, wcisnęłam sok z cytryn i gotowałam przez około 45 minut, aż dżem uzyskał moją ulubioną konsystencję.

Na samym końcu dodałam ocet balsamiczny i spirytus, wymieszałam i zdjęłam rondel z palnika.

Gorący dżem przełożyłam do wyjętych z piekarnika słoików i mocno zakręciłam, po czym postawiłam na zakrętkach i przykryłam ściereczką do ostygnięcia.

KONFITURY

KONFITURA Z KWIATÓW BZU
/przepis własny/

500g kwiatów czarnego bzu (pozbawione łodyg)

120ml soku z cytryny (sok wyciśnięty z 2 dużych cytryn)

skórka otarta z 1 dużej cytryny

400ml wody

400g cukru

1 duży kawałek korzenia imbiru przekrojony na 4 części

150g cukru

Kwiaty bzu zasypałam cukrem, dodałam sok i skórkę z cytryny i odstawiłam do lodówki na 3 godziny,

Z 400ml wody i 400g cukru zrobiłam syrop i dodałam do niego kwiaty wraz z dodatkami oraz imbir.

Całość gotowałam na malej mocy palnika przez około 60-90 minut (uwaga, by konfitury nie gotować zbyt długo, bo wyjdzie nam twarda masa).

Pod koniec gotowania dodałam resztę cukru i gotowałam przez kolejne 30 minut.

Gorącą konfiturę przełożyłam do wyjętych z piekarnika słoików i mocno zakręciłam, po czym postawiłam na zakrętkach i przykryłam ściereczką do ostygnięcia.

KONFITURA Z PŁATKÓW RÓŻY
/przepis własny po konsultacjach z Basią, i Agą, a tutaj Basia napisała więcej oraz podała przepis na różę ucieraną (ponoć smaczniejszą:)/

250g płatków róży

500g cukru

120ml soku z cytryny (sok wyciśnięty z 2 dużych cytryn)

Płatki róży podlałam wodą i gotowałam w rondlu przez 15 minut.
Zmiksowałam ręcznym blenderem.

Dodałam cukier i całość gotowałam przez około 40 - 60 minut na minimalnej mocy palnika.

Na samym końcu dodałam sok z cytryny.

Gorącą konfiturę przełożyłam do wyjętych z piekarnika słoików i mocno zakręciłam, po czym postawiłam na zakrętkach i przykryłam ściereczką do ostygnięcia.

Smacznego!

ELDERFLOWER CORDIAL (Syrop z kwiatów czarnego bzu)

2011-06-01T14:50:00.004+02:00

There is absolutely nothing else as delicious as home-made elderflower cordial. I even cannot imagine anything else so fragrant and refreshing! It is just so much better than anything you can buy.

How to get some? It is such an easy thing! Just remember that the season is very short and you can pick elderflower once a year only, between end of May to the second week of June.

Simply find the greenest park in your neighbourhood (as far away from the roads as possible) and grab some elderflower heads from there. For making a well-flavoured cordial you need to pick flowers on a sunny day and use it as soon as possible. Choose the freshest-looking ones. Finally buy some unwaxed lemons and spend 30 minutes in your kitchen.
And that's it!
Just a little bit of patience, three glass bottles with fixed lids and here IT is.

When ready, you can mix IT with cold water (it is your choice whether still or sparkling), you can splash IT over fruits salads, soups or cocktails, you can use IT to make a very special dessert. Also you can serve IT with berries or you can add IT to sparkling wine for a delicious cocktail. But I am telling you now – mix IT with a glass of Martini Rosso (or Bianco), add some ice-cubes, have a big gulp and start thinking of your holidays.

Ladies and Gentlemen summer is just around the corner!

HOME-MADE ELDERFLOWER CORDIAL

Adapted from Kuchnia Alicji

1.3 litres boiling water
100ml vodka
zest and juice from 3 unwaxed lemons
finger-sized piece of fresh root ginger, peeled
4 tsp of your favourite honey
400g Demerara sugar
2 tsp orange flower water
40 very fresh large elderflower heads

Very gently clean the elderflower heads to remove any dirt or little creatures and pull the flowers from their stalks

In a large saucepan bring the water to the boil, pour over the sugar and give it a good stir to dissolve.

Let it cool completely.

Add both zest and lemon juice, ginger and then the flowers.

Mix well, cover and leave to infuse for 72 hours.
Once a day bring the cordial to the boil and stir well.
Finally add vodka, strain the elderflower liquid through a sieve lined with either muslin or a clean tea towel.
Discard the flowers, lemon zest and ginger and pour the liquid into the sterilised bottles.
Seal well and leave to cool.
Keep refrigerated for up to one month.

COOKING TIPS
Adding the elderflowers while the water is still boiling hot, will change the taste of the cordial.
Instead of keeping the cordial in bottles you can pour it into ice cube trays and keep them freeze.

Enjoy!

SOK Z KWIATÓW CZARNEGO BZU

Na podstawie przepisu Petry, podanym przez Alcię

1.3l wody
100ml wódki
sok i skórka z 3 niewoskowanych cytryn
1 duży kawałek imbiru wielkości kciuka, obrany
4 łyżki ulubionego miodu
400g cukru Demerara
2 łyżki wody z kwiatów pomarańczy
40 baldachów kwiatów bzu

Delikatnie oczyść kwiatostany bzu by pozbyć się ewentualnych zanieczyszczeń i drobnych żyjątek.

BARDZO delikatnie oberwij kwiaty usuwając większe części zielonych łodyg.

W dużym garnku doprowadź wodę do wrzenia, dodaj cukier i zamieszaj dobrze tak, by cały cukier się rozpuścił.

Zostaw do całkowitego ostygnięcia.

Dodaj skórkę i sok z cytryn, imbir oraz kwiaty bzu.

Przykryj i zostaw na 3 dni, by sok nabrał mocy.

Każdego dnia krótko zagotuj zawartość garnka i dokładnie wymieszaj.

Po trzecim dniu przecedź sok przez gęste sitko lub muślin.

Dodaj wódkę, zagotuj i przelej do wysterylizowanych butelek.

Szczelnie je zamknij i zostaw do ostgnięcia.

Trzymaj sok w lodówce do miesiąca.

CENNE UWAGI
Dodanie bzu pierwszego dnia do gorącej wody zdecydowanie psuje smak całego soku.
Sok można również wlać do woreczków na kostki lodu i zamrozić.

Smacznego!

PS Nie zapomnijcie zajrzeć do letniego wydania Lawendowego Domu!

O MÓJ RABARBARZE. Kompot z rabarbaru z syropem bazyliowym.

2011-05-24T23:56:00.003+02:00

Jestem beznadziejna w odpisywaniu na komentarze i zaległe maile. Jestem jeszcze większym 'odwlekaczem' niż Anulka. I żebym nie wiem jak bardzo się starała, nie mogę odmówić sobie popołudniowej drzemki na kanapie w salonie. Nie lubię publikować nowych postów zanim nie odpowiem na zaległe komentarze i wiadomości, ale MUSZĘ, po prostu MUSZĘ podzielić się z Wami tym przepisem bo nie zasnę :)

Są takie dni kiedy mam wrażenie, że totalnie się wypaliłam. Czuję pustkę. To znak, by powrócić do obejrzanych już filmów, przejrzanych zdjęć i przeczytanych książek. To tak jakby w ogóle nie widziało się ich wcześniej. Inne emocje, inne odczucia, inne wnioski, inne przemyślenia. Nasza wyobraźnia jest skarbnicą niekończących się pomysłów, trzeba tylko ją uwolnić od wszelkich barier i reguł. I własnie wtedy nadchodzi nieodparta pokusa, by spróbować czegoś nowego.

Kiedy na straganach pojawia się rabarbar, w moim domu na stole pojawia się rabarbarowy kompot. Czasem zwykły, a czasem zupełnie inny. Zeszłoroczna wersja z różowym winem była prawie idealna. Prawie, bo Dawid nie lubi mięty. Za to oboje lubimy bazylię, którą mamy w kuchni prawie zawsze. Ponieważ nie lubię słodzić kompotów sypkim cukrem, przygotowałam syrop bazyliowy na bazie cukru Demerara. Celowo wybrałam właśnie ten cukier, bo syrop przygotowany na jego bazie podkręcił różową barwę kompotu i dodał mu ciekawego posmaku. Do tego świeże listki bazylii z rabarbarem… świetne połączenie! Smak idealny. Wystarczy kilka kostek lodu i możemy delektować się wyszukanym smakiem.

Jeśli chcemy by kompot miał różowy kolor, należy użyć czerwonych łodyg rabarbaru, których nie obieramy (pamiętając by je dokładnie umyć pod bieżącą wodą) oraz gotujemy kompot maksymalnie 10 minut, a następnie wstawiamy na całą noc do lodówki razem z kawałkami rabarbaru. Ilość cukru zależy od tego czy lubimy kompot mniej czy bardziej słodki.

Pamiętajmy, że kompot można pić zarówno na ciepło (np. w zimie) lub na zimno podany z kostkami lodu. Kombinacja owoców jest właściwie dowolna, co dodatkowo podkreśla jego uniwersalność i ponadczasowość. Kompot wspaniale przetrzymuje zimę – wystarczy zlać ciepły do dużych, umytych i osuszonych w piecu słoików, szczelnie zakręcić i chwilę pasteryzować, a potem przez zimę możemy cieszyć się wspaniałym smakiem wiosennych i letnich owoców.

W tym roku w wersji dla dorosłych, polecam wymieszać kompot pół na pół z Martini Bianco i wrzucić do szklanki kilka dodatkowych listków bazylii.

Mhmmmm…

BAZYLIOWY SYROP

200g cukru Demerara (lub białego, ale wtedy syrop nie będzie miał głębokiego, karmelowego koloru)
200ml wody
pęczek bazylii

Cukier i wodę umieszczamy w rondlu i gotujemy na średnim ogniu do momentu, aż cały cukier się rozpuści.
Wtedy dodajemy gałązki bazylii z listkami i całość gotujemy do tzw. nitki.
Przelewamy do butelki i studzimy.

KOMPOT Z RABARBARU Z SYROPEM BAZYLIOWYM

600g czerwonych łodyg rabarbaru, umytych i pociętych na 1-2cm kawałki
1l wody
skórka z dwóch cytryn otarta lub zdjęta zesterem
1 kawałek kory cynamonu
4 łupinki kardamonu z ziarenkami
1 laska wanilii, przecięta na pół
syrop bazyliowy j/w
sok z cytryny (do smaku)

Rabarbar gotujemy ze wszystkimi przyprawami (z wanilii wydłubujemy ziarenka i również dodajemy do kompotu) w 1l wody przez 10 minut (nie więcej!).
Odstawiamy do ostygnięcia i wstawiamy na całą noc do lodówki.
Na drugi dzień przecedzamy przez gazę i dokładnie odciskamy kawałki rabarbaru*, by uzyskać jak najwięcej soku.
Dosładzamy syropem bazyliowym i dodajemy sok z cytryny.
Podajemy z kostkami lodu i swieżymi listkami bazylii.
Polecam wymieszać kompot w proporcjach 1:1 z Martini Bianco.
Smacznego!

*rabarbar z kompotu możemy wykorzystać jako nadzienie do drożdżowych bułeczek, tarty czy szarlotki. Wystarczy odciśnięte kawałki rabarbaru wymieszać z mielonymi migdałami (bez skórki) i połową słoika słodkiego dżemu (np. truskawkowego z wanilią)

PS Zakończyłam wstępne prace nad swoim portfolio. Na razie skromne, ale moje. Jeśli macie ochotę, zapraszam.

KRZEMIEŃ

2011-05-20T14:55:00.000+02:00

Udanego weekendu! Niech będzie słoneczny i dokładnie taki, jaki sobie wymarzyliście.

SZPARAGI NA START dla Niej i dla Niego. I dla Basi :)

2011-05-19T10:30:00.008+02:00

Maj to zdecydowanie jeden z najfajniejszych miesięcy w roku. Pachnie bez, słońce wyciąga pierwsze, nieśmiałe piegi i jak grzyby po deszczu pojawiają się uliczne stragany i straganiki z sezonowymi warzywami i owocami. O tak, uwielbiam mieć wybór i cieszyć oko dobrem wszelakim!
I są już szparagi! Szparagów długo się bałam i nie byłam pewna, czy przypadniemy sobie do gustu. Zupełnie niepotrzebnie. Bo jak można bać się czegoś, co ma same zalety?

Szparagi są niskokaloryczne (mają tylko 18 kcal w 100g), są przy pożywne (zawierają sporo białka), są cennym źródłem witamin (C, K oraz z grupy B), żelaza, potasu, magnezu, selenu i fosforu, a dodatkowo w zielonych pędach znajduje się witamina A i zawierają znaczne ilości kwasu foliowego

Szparagi lubię, ale nie ogarnia mnie szparagowa gorączka. I chociaż z większym utęsknieniem czekam na inne warzywa, dziś bez szparagów nie wyobrażam sobie majowego obiadu. Poniżej niewielka garść informacji (które mam nadzieję będą dla Was przydatne) oraz dwa moje ulubione i najprostsze przepisy na szparagi.
W obu przypadkach podajemy szparagi z ulubioną sałatką.

Jakie szparagi wybrać?

Na naszym rynku dostępne są zarówno szparagi białe i zielone, ale moim faworytem są zdecydowanie szparagi zielone. Skąd róznica? Ich różna barwa wynika z różnego sposobu ich uprawy – zielone wypustki wyrastają nad ziemią, a białe rosną nią przysypane. Występuje jeszcze trzecia odmiana szparagów (szparagi fioletowe) w Polsce niestety niedostępna, albo bardzo trudno dostępna :)

Szparagi zielone mają bardziej wykwintny smak i nie wymagają obierania. Wystarczy je dokładnie opłukać, odłamać zdrewniałe końcówki łodygi i gotowe. Jak to zrobić? Chwycić szparaga mniej więcej w 2/3 długości (licząc od góry) i lekko zgiąć - szparag złamie się sam dokładnie w tym miejscu, w którym kończy się zdrewniała część łodygi.

Szparagi białe obiera się od góry tuż pod główką, odcinając zdrewniałe końce.
W obu przypadkach obierków i końcówek łodyg nie należy wyrzucać, bo można wykorzystać je do przygotowania wywaru na zupę, sos czy risotto.

Jak kupić dobre szparagi?

Żeby kupić dobre szparagi nie potrzeba specjalistycznej wiedzy. Szparagi muszą być smukłe, jędrne, intensywnie zielone i soczyste. Łodygi nie powinny mieć suchych, zdrewniałych końcówek, a sama główka powinna być świeża, ciemno zielona i zamknięta jak pąk. Miękkich i wiotkich szparagów z mocno rozłożoną główką NIE kupujemy,

Jak przyrządzić szparagi, by czerpać z nich jak najwięcej?

Szparagi najlepiej spożywać surowe lub jak najkrócej poddane obróbce cieplnej. Źródła wszelkie podają, że najkorzystniej jest gotować szparagi w całości związując je w pęczki po 8-10 sztuk i ustawiając pionowo w naczyniu. Nie jest to konieczne. Szparagi wystarczy dokładnie opłukać pod zimną, bieżącą wodą i wrzucić do wrzącej wody z odrobiną sol, cukru i soku z cytryny. Mała uwaga - soku z cytryny nie dodaje się podczas gotowania zielonych szparagów, ponieważ zabarwia je on na szaro.

Szparagi białe gotuje się do miękkości (około 10-30 minut - podaję widelki czasowe, bo w gotowaniu białych szparagów ekspertem nie jestem, najlepiej po 10 minutach spróbować i dogotowywać wedle gustu), a szparagi zielone do momentu, aż główki będą miękkie, a łodygi al dente. Po ugotowaniu szparagi od razu serwujemy, lub jeśli będziemy spożywać je w sałatce najlepiej rozłożyć je pojedynczo na papierowym ręczniku i ostudzić.

Ze szparagów przyrządza wyśmienite zupy (najczęściej typu krem), omlety, tarty, zapiekanki, są też efektownym składnikiem sałatek. Risotto ze świeżymi szparagami jest przepyszne i zachęcam Was do przygotowania tego dania chociaż raz w sezonie. Szparagi smakują wybornie polane dobrą oliwą i skropione sokiem z cytryny. Dobrze komponują się z sosami, które lekko kontrastują z ich łagodnym smakiem. Polecam posypać je świezymi ziołami.

Jak przechowywać szparagi?

Szparagi najlepiej spożyć w dniu zakupu – są wtedy najsmaczniejsze. Jeśli jednak nie mozemy tego zrobić, najlepiej zawinąć je w wilgotną ściereczkę lub ręcznik papierowy i schować do lodówki. Tak zabezpieczone szparagi wytrzymają około 4 dni.

Surowe szparagi można również zamrozić, oczywiście po umyciu i dokładnym osuszeniu i należy je zjeść w ciągu miesiąca. Jeśli przed zamrożeniem delikatnie je zblanszujemy, czyli włożymy do wrzącej wody i chwile obgotujemy, można je przechowywać przez kilka miesięcy. Zamrożone szparagi gotuje się bez rozmrażania przez około 2–3 minuty w posolonym wrzątku.

SZPARAGI DLA NIEJ (GOTOWANE WE WRZĄTKU, POSYPANE PARMEZANEM, PRAŻONYMI PŁATKAMI MIGDAŁOWYMI I POLANE SOSEM BALSAMICZNYM)

Sos balsamiczny

4 łyżki najlepszej oliwy z oliwek
2 łyżki octu balsamicznego
1 łyżeczka miodu (bardzo smaczny jest gryczano-lipowy)
sok i skórka z 1 cytryny
świeżo mielony czarny pieprz
szczypta wędzonej soli (lub zwykłej soli)
1 duży ząbek czosnku przeciśnięty przez praskę

Wszystkie składniki sosu umieszczamy w zakręcanym pojemniku i energicznie mieszamy, aż do połączenia składników.
Odstawiamy na bok.

Szparagi

18 zielonych szparagów (umytych i przygotowanych j/w)
kilka gałazek bazylii z listkami
garść płatków migdałów
garść startego parmezanu
sok z cytryny (do smaku)

Płatki migdałów prażymy na suchej patelni.
Szparagi wrzucamy na 3-4 minuty do osolonego wrzątku i osuszamy ręcznikiem papierowym.
Ciepłe związujemy galązkami bazylii (po 3, 4 sztuki), kładziemy na talerzu, polewamy sosem balsamicznym, skrapiamy sokiem z cytryny i obsypujemy płatkami migdałów oraz parmezanem.

SZPARAGI DLA NIEGO (GOTOWANE WE WRZĄTKU, OWINIĘTE W PLASTERKI SZYNKI PARMEŃSKIEJ, KRÓTKO OBSMAŻONE NA OLIWIE, POSYPANE PARMEZANEM I POLANE SOSEM BALSAMICZNYM)

Sos balsamiczny

4 łyżki najlepszej oliwy z oliwek
2 łyżki octu balsamicznego
1 łyżeczka miodu (bardzo smaczny jest gryczano-lipowy)
sok i skórka z 1 cytryny
świeżo mielony czarny pieprz
szczypta wędzonej soli (lub zwykłej soli)
1 duży ząbek czosnku przeciśnięty przez praskę

Wszystkie składniki sosu umieszczamy w zakręcanym pojemniku i energicznie mieszamy, aż do połączenia składników.
Odstawiamy na bok.

Szparagi

18 zielonych szparagów (umytych i przygotowanych j/w)
6 plasterków szynki parmeńskiej
garść startego parmezanu
sok z cytryny (do smaku)

Szparagi wrzucamy na 2 minuty do osolonego wrzątku i osuszamy ręcznikiem papierowym.
Ciepłe zawijamy w plasterki szynki parmeńskiej(po 3 sztuki szparagów na jeden plasterek) i smazymy krótko na dobrze rozgrzanej patelni z kilkoma kroplami oliwy, aż szynka będzie chupiąca.
Podsmażone szparagi kładziemy na talerzu, polewamy sosem balsamicznym, skrapiamy sokiem z cytryny i obsypujemy parmezanem.

ZAMOŚĆ

2011-04-25T19:52:00.000+02:00

WDZIĘCZNOŚĆ

2011-04-24T22:31:00.000+02:00

NA ŚNIADANIE - placuszki z bananem i orzechowym masłem.

2011-04-22T10:50:00.001+02:00

Odpowiadając grupowo na liczne, powtarzające się pytania zadawane drogą mejlową:

Nie brakuje mi dostępności do niezwykłych produktów, bo można je kupić w Polsce.
Nie brakuje mi londyńskiego metra, bo nigdy go nie lubiłam.
Nie brakuje mi londyńskich parków, bo mam piękne warszawskie.
Nie brakuje mi Londynu.
NIE brakuje mi Anglii.
Czego mi brakuje? Kultury osobistej ludzi, ale bez tego potrafię żyć.
Nie potrafię żyć bez domu, a dom to dla mnie nie tylko miejsce, gdzie mieszkam, ale również rodzina, znajomi, przyjaciele i wewnętrzne szczęście, spokój i harmonia. I to MAM.

Sobotni poranek, mocna kawa i poranny przegląd ulubionej prasy. Jest WSPANIALE.
NARESZCIE mogę na bieżąco czytać Wysokie Obcasy. Pochłaniam kolejne artykuły jak wszechobecny aromat mielonych kawowych ziaren. Zachwycam się starannością i literackim kunsztem.
‘Piątka wymaga od kobiet odwagi. Kiedyś – odwagi bycia nowoczesną, dziś – nienowoczesną (…)’*
W natłoku przeróżnych kulinarnych nurtów wybieram bycie nienowoczesną.
Wybieram polne kwiaty w wazonie i domowy twaróg.
Wybieram masło i domowe nalewki.
Wybieram kaszę gryczaną i polskie zioła.
Wybieram ręczne wyrabianie ciasta drożdżowego i rozgniatanie bananów między palcami.
Wybieram powolne celebrowanie śniadań.
Wybieram placuszki bananowe z masłem ocrechowym.
*cytat pochodzi z artykułu ‘Chanel 5. Zapach śpiącej pantery’ Wysokie obcasy extra, Maj 2011

PLACUSZKI ŚNIADANIOWE Z BANANAMI I MASŁEM ORZECHOWYM

/Przepis własny. Podane proporcje wystarczają na przygotowanie 1 porcji (6 placuszków)/

125ml ulubionego jogurtu (u mnie kozi jagodowy - do kupienia w delikatesach Piotr i Paweł)
1 jajko, lekko rozbite
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego lub migdałowego
1 bardzo dojrzały banan, rozgnieciony
2 łyżki masła orzechowego
60g mąki ulubionej mąki (u mnie orkiszowa)
pół łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta sody oczyszczonej
szczypta soli
ćwierć łyżki oleju

miód tymiankowy, ulubiony dżem, ulubiony jogurt, słodka śmietanka - do podania

Do miski wkładamy jogurt, rozbite jajko, ekstrakt, rozgniecionego banana i masło orzechowe i krótko, ale dokładnie mieszamy mikserem lub trzepaczką balonową.
Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia, odrobiną sody i szczyptą soli.
Dodajemy do wymieszanej masy i jeszcze raz krótko mieszamy.
Na samym końcu dodajemy olej i ostatni raz mieszamy.
Placuszki smażymy na rozgrzanej patelni bez tłuszczu i ciepłe podajemy z ulubionymi dodatkami.

Smacznego!

PS
Życzę Wam pięknego i harmonijnego czasu wielkanocnego.
Po prostu.

Polka

Autor zdjęcia: Dawid

LUBICIE banany?

2011-04-16T20:19:00.000+02:00

DROŻDŻOWA brioszka z semoliny

2011-04-14T08:10:00.002+02:00

Bo drożdżowe ciasto jest najlepsze na świecie!

Bo dobrze wyrobione jest miękkie i puszyste.

Bo ładnie odchodzi od dłoni.

Bo jest sprężyste i dobrze 'naciągnięte'.

Bo drożdży w nim ma być tyle, by nie było ich mocno czuć.

Bo ma odpowiednią ilość każdego ze składników.

Bo zawiera prawdziwe masło i dobrą mąkę.

Mama nauczyła mnie jak zrobić je dobrze. Wszystkim co wiem podzieliłam się z Wami tutaj.

I mogę powiedzieć z dumą, że ciasto drożdżowe wychodzi mi zawsze i robię je z pamięci.

Ale zdarza się, że przez swoją nieuwagę czegoś nie doczytam i przepis mnie pokonuje.

I tak było z przepisem na brioszki, które były propozycją Zapbook w Weekendowej Piekarni Ali i musiał on czekać ponad rok, bym znowu się z nim zmierzyła.

O brioszkach przypomniała mi Basia, więc szybko odkopałam przepis u Ali, troszkę go zmieniłam i upiekłam pyszną drożdżową brioche (brioszkę). I nie będę już piekła żadnej innej, bo ta jest dla mnie idealna!

Semolina nadaje temu wypiekowi szlachetności i ciekawego smaku. Przyznam, że nie byłam pewna konsystencji tego ciasta, ale zupełnie niesłusznie. Ciasto jest bardzo miękkie i nie sprawia żadnych problemów podczas wyrabiania. Pięknie chłonie tłuszcz i bardzo łatwo daje się formować.
Przepis, który zawiera 300g masła, więc może być odrobinę kłopotliwy. Ostatni etap trwa dosyć długo, bo dodanie masła MUSI odbyć się w kilku etapach, a kolejną porcję masła dodajemy dopiero wtedy, gdy poprzednia zostanie przez ciasto wchłonięta. Ciasto po pierwszym wyrośnięciu musi postać w lodówce przez minimum godzinę - to ułatwi jego formowanie oraz wpłynie na smak i strukturę brioche. Przy formowaniu kulek blat musimy delikatnie posypać semoliną, a cały etap musi odbyć się dosyć szybko, by ciasto nie zaczęło 'płynąć' od temperatury naszych dłoni.Brioche wspaniale smakuje z masłem, ulubioną konfiturą czy nutellą (jeśli ktoś ją lubi). Jeśli upieczemy ją w keksówce, pokrojona na kromki wspaniale czerstwieje w lekko rozgrzanym piekarniku. A najlepiej smakuje gorąca, wyjęta właśnie z pieca o 1-ej nad ranem. Tak wiem, każdy kawałek zawiera nieskończoną ilość kalorii, ale szczerze (i brzydko) mówiąc mam to gdzieś.

TYMIANKOWY miód

2011-04-09T12:50:00.009+02:00

Kuchnia to magia. Moje prywatne atelier smaków i zapachów.
Dodaj szczyptę miłości, szczęścia, radości i spokoju, zamieszaj i ciesz się niepowtarzalnym smakiem.
Koniecznie dodaj świeże zioła.
Wystarczy kilka aromatycznych listków czy gałązek i zwykłe zamienia się w niezwykłe.
Bez świeżych ziół kuchnia jest nudna, prawie nijaka. Zioła pozwalają wydobyć z potrawy to, co głęboko w niej ukryte. A utwierdziłam się w tym w zeszłym roku, gdy w małej kuchni londyńskiej ważyłam dżemy z ziołami.
Coś wspaniałego!
Hodowanie ziół przynosi spokój.
Rozmawiaj z nimi, dotykaj ich listków i gałązek, rozetrzyj je delikatnie między palcami i ciesz się nieskończonym aromatem.
Mój faworyt to tymianek.
Biel doniczki i soczysta zieleń.
Para idealna.

MIÓD TYMIANKOWY

Pasuje do wszystkiego! Słodkich i słonych placuszków, mięsa, herbaty, razowego chleba, dojrzałego sera, orzechów - posłuchajcie swojej wyobraźni.

1 mały słoiczek ulubionego miodu (mój ulubiony to miód akacjowy)
kilkanaście gałązek świeżego tymianku
odrobina soku wyciśniętego z cytryny
kawałek świeżego korzenia imbiru

Tymianek dokładnie płuczemy.
Listki tymianku odrywamy z gałązek. Możemy też zostawić gałązki w całości.
Można to zrobić na dwa sposoby - możemy delikatnie chwycić za czubek gałązki i palcami 'zjechać' ku jej dołowi) lub możemy delikatnie skubać listki palcami.
Listki wraz z gałązkami wkładamy do małego rondla.
Dodajemy miód i sok z cytryny oraz imbir pokrojony w cienkie plasterki
Całość podgrzewamy na małym ogniu przez kilka minut, pilnując by miód się nie zagotował.
Rondel zestawiamy z palnika i zostawiamy do ostygnięcia.
Miód wraz z gałązkami i listkami tymianku przekładamy do słoika i zakręcamy.
Trzymamy w kuchennej szafce.

Smacznego!

CUKIERNIA u Polki

2011-04-01T09:00:00.010+02:00

Do trzech razy sztuka!

Cukiernia po raz trzeci otwiera swoje drzwi i mam nadzieję, że już ich nie zamknie.
Prawda jest taka, że jej żywotność zależy od Was. Jeśli będą chętni na wspólne pieczenie, Cukiernia będzie trwała po wsze czasy. A przynajmniej do czasu pisania przeze mnie bloga.

Nowe otwarcie to nowa nazwa i nowe logo.
Ponieważ pieczemy raz w miesiącu, nazwa Weekendowa Cukiernia się przedawniła. Dlatego od dzisiaj zapraszam Was do Cukierni Polki.
Poza zmianą nazwy i logo reszta pozostaje dokładnie taka sama.
Zresztą.
Tutaj możecie przeczytać sobie wszystko na nowo.
Stworzyłam również bardzo prosty formularz, dzięki któremu możecie zgłosić swoje wypieki bez wysyłania linków na moją skrzynkę pocztową.
I z tej samej strony możecie pobrać kody do banerów (w wersji dużej oraz małej).

A na pierwsze odnowione, przedwielkanocne wydanie Cukierni u Polki zapraszam w imieniu Moniazo i Jej bloga Trzy pomidory. Mam nadzieję, że licznie przyłączycie się do nas!

Pozdrawiam,

Polka

EDIT
Nie bójcie się ingerować w oryginalny przepis! Przeciez wtedy jest najlepsza zabawa :)

EDIT2
Proszę o podsyłanie linków TYLKO I WYLĄCZNIE do wypieku zaproponowanego przez Moniazo. Na tym wlaśnie polega cała zabawa, że pieczemy to samo każdy w swojej kuchni. Linki do innych wypieków nie będą akceptowane. Proszę przeczytajcie zasady Cukierni.

ŚNIADANIE MISTRZÓW. Domowa granola dla wymagających.

2011-03-28T22:13:00.003+02:00

Czasem wystarczy prosty przepis, kilka składników, trochę wyobraźni i można stworzyć coś z 'niczego'.
Przepis na tą granolę znalazłam dawno temu, robiłam już ją kilkanaście razy, ale nigdy nie udało mi się zrobić żadnego zdjęcia. W międzyczasie jedno opakowanie granoli kupiłam (nie smakowało mi zupełnie - było zbyt słodkie i za mało chrupkie), jedną porcję domowej granoli spaliłam, a przepis o którym dzisiaj mowa znalazłam na stronie Delicious Magazine.

Przepis sam w sobie jest ubogi, ale metoda przygotowania granoli jest mistrzostwem świata.

Podgrzewamy naturalny sok jabłkowy (lub ulubiony sok z jak najmniejszą ilością konserwantów), syrop z daktyli i oliwę.

Podgrzaną mieszanką zalewamy szczodrą porcję ulubionych płatków wymieszanych z ulubionymi ziarnami i bakaliami.

Całość doprawiamy ulubionym ekstraktem.

Mieszamy i rozkładamy na blaszce.

I pieczemy.

Powoli, niespiesznie, cierpliwie.

I takie powinno być nasze śniadanie.

Uwielbiam powtarzalność i związaną z nią spokój.
I poranki, kiedy opatulona w ulubiony szlafrok otulam się zapachem świeżej kawy, wszechobecną ciszą i zapachami świeżego poranka.

Szykuję dwie miski, dwie porcje mleka sojowego lub nasz ulubiony sok.

W międzyczasie czytam ulubioną gazetę i włączam ulubioną muzykę.
A potem razem z Dawidem jemy nasze ulubione śniadanie.
Śniadanie mistrzów.
Ulubioną granolę.
Granolę, na którą skusiła się szczęśliwa Tili.

A może i Wy dacie się na nią namówić?

DOMOWA GRANOLA

2 łyżki delikatnej oliwy z oliwek
150ml jednodniowego soku jabłkowo-gruszkowego
100ml syropu z daktyli (syropu klonowego lub miodu)
1 łyżeczka ekstraktu z migdałów (lub ekstraktu z wanilii)
400g płatków orkiszowych (lub owsianych górskich)
3 łyżki ziaren sezamu
3 łyżki ziaren siemienia lnianego
100g płatków migdałowych
3 łyżki mieszanych orzechów
2 łyżki wyłuskanych ziaren słonecznika
2 łyżki wyłuskanych ziaren dyni
2-4 łyżek rodzynek sułtańskich
2-4 łyżek rodzynek koryntek
4-6 łyżek suszonej żurawiny
4-6 łyżek suszonej czarnej porzeczki lub czarnej jagody (można kupić w Herbapolu)
2 łyżki posiekanych suszonych moreli
2 łyżki posiekanych suszonych daktyli lub suszonych fig
3 łyżki wiórek kokosowych
sok z 1 cytryny

Piekarnik rozgrzewamy do 160C (wiatrak 140C, piekarnik gazowy 3).

Dużą blachę do pieczenia smarujemy delikatnie oliwą.

W rondlu mieszamy razem oliwę, sok, syrop z daktyli, ekstrakt z migdałów i szczyptę soli i delikatnie podgrzewamy, aż składniki połączą się.

W dużej misce mieszamy płatki wraz ze wszystkimi składnikami.

Wyciskamy sok z cytryny i dodajemy naszą miksturę z rondelka.

Dokładnie mieszamy i próbujemy, dodając któryś ze składników wedle uznania.

Granolę rozkładamy cienką warstwą na blasze i pieczemy przez 45 minut, aż zbrązowieje i będzie chrupka, mieszając dokładnie co 10 minut widelcem lub silikonową łopatką.

Upieczoną wyjmujemy z piekarnika, studzimy i przekładamy do szklanego słoika lub puszki.

Podajemy z ulubionym mlekiem, jogurtem lub sokiem.

Smacznego!

DZIĘKUJĘ

2011-03-24T22:04:00.003+01:00

Cudownie jest być człowiekiem i spotykać na swojej drodze życzliwych ludzi o dobrym sercu.
Bez Was by mnie TU nie było...

Dziękuję.

Z CIECIERZYCY. Falafel, Hummus i Baba ghanoush

2011-03-22T11:50:00.000+01:00

Za oknem promyki słońca i ciepły wiatr na policzkach.

A w słońcu leniwie wygrzewa się Kotka.

Kotka, w której jestem szaleńczo zakochana.

Wystarczył tydzień, a dowiedziałam się, że koty chrapią, że burczy im w brzuchach, że mruczą jak im miło i przyjemnie, że potrafią wybudzić się w środku nocy z głębokiego snu, żeby dokończyć wieczorną toaletę, że patrzą wnikliwie i potrafią to robić przez pół nocy.

A co podoba mi się w kotach najbardziej, to ich powściągliwość.

Nikogo nie obdarzają zaufaniem zbyt szybko. Na ich sympatię trzeba sobie zasłużyć.

Ale moment, kiedy kogoś polubią i postawią swoje łapki na obcych kolanach wart jest ponad tygodniowego czekania.

Przeszłam swój prywatny test na sierść. Nie strzepuję już z siebie nerwowo kolejnego kociego włosa.
Nie przeszkadzają mi kocie włosy na ciemnej kanapie.

Nie budzę się w środku nocy przestraszona, że zaraz jakiś pazur wbije mi się w szyję :)

Budzę się i podziwiam iskrzące kocie oczy.

Jestem gotowa na oswojenie swojej Kotki.

A u Agnieszki wyczytałam piękne zdanie.

Bo tracimy coś, żeby w zamian coś zyskać...

A tuż przed wyjazdem przygotowałam dla Dawida jego ulubione falafele. A do nich przygotowałam hummus podpatrzony tutaj (uwaga: chodzi o przepis maguri, zawarty w komentarzu) oraz baba ghanoush - przepis podstawowy podpatrzony tutaj.
Basiu dziękuję za wpis o hummusie i podpowiedź z dodaniem sody oraz inspirację, jak ładnie hummus podać :*
Dzięki magicznym działaniom sody ciecierzyca ugotowała się dużo szybciej i dała się rozdrobnić na kremową masę.
Takie obiady lubię najbardziej!

FALAFEL

250g suchej ciecierzycy
1 łyżeczka mielonego kuminu
1 łyżeczka ziaren kolendry
3-4 ziarna pieprzu
2 łyżki sezamu
1 cebula
4 ząbki czosnku
pęczek natki pietruszki
1 łyżeczka soli
3/4 łyżeczki sody oczyszczonej
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka gałki muszkatołowej
oliwa do smażenia

Ciecierzycę moczymy przez noc w dużej ilości zimnej wody.

Na drugi dzień odsączamy, a wodę z moczenia zachowujemy.

Na suchej patelni prażymy ziarna kuminu, kolendry, pieprzu i sezamu.

Studzimy i rozdrabniamy w moździerzu.

Namoczoną ciecierzycę, natkę pietruszki, cebulę i czosnek bardzo mocno rozdrabniamy za pomocą blendera. Dodajemy przyprawy z moździerza, sodę, sól, cynamon i gałkę oraz odrobinę wody z moczenia ciecierzycy.

Laczymy wszystkie zmielone skladniki razem i reką formujemy kulki, które lekko spłaszczamy.

W rondelku rozgrzewamy oliwę i smażymy falafele do zbrązowienia z obydwu stron.

Wykładamy na papierowy ręcznik i podajemy ciepłe.

HUMMUS KLASYCZNY

1 szkl. suchej ciecierzycy
0.5 łyżeczki sody oczyszczonej
sok z 1 dużej cytryny
kilka kropel soku z limonki
3 ząbki czosnku
4 łyżki tahini (masła sezamowego)
sól

Moczymy 1 szklankę suchej ciecierzycy przez noc.

Po namoczeniu gotujemy ciecierzycę do miękkości w dużej ilości wody z dodatkiem sody.

Wody nie solimy, a wywar po gotowaniu zachowujemy.

Gdy ciecierzyca zacznie się rozpadać (po około godzinie) odcedzamy ją, a wywar zachowujemy. Studzimy.

Wyciskamy sok z cytryny oraz limonki i miksujemy w blenderze z czosnkiem i solą.

Dodajemy partiami ugotowaną ciecierzycę i jeśli całość jest za gęsta, dodajemy odrobinę wywaru z jej gotowania (zasada jest taka, że im go mniej tym lepiej).

Dodajemy tahini i oliwę z oliwek i miksujemy na kremową masę.

Doprawiamy pieprzem i/lub papryką.

Odstawiamy do lodówki na minimum pół godziny.

Przed podaniem polewamy obficie oliwą i posypujemy orzeszkami piniowymi (również podpatrzone u Basi).

BABA GHANOUSH

2 duże bakłażany
4 ząbki czosnku
0.5 łyżeczki soli
3 łyżki soku z cytryny
2 łyżki tahini
szczypta ziaren kuminu
szczypta białego pieprzu
2 łyżki jogurtu naturalnego
oliwa z oliwek
garść natki pietruszki
garść orzeszków piniowych

Piekarnik rozgrzać do 230C.

Ząbki czosnku obrać i pokroić wzdłuż na kilka kawałków.

Bakłażany umyć i ostrzem noża zrobić w nich kilka głębokich nacięć.

Do każdego nacięcia włożyć kawałek czosnku.

Bakłażany włożyć do piekarnika i piec tak długo, aż skórka ściemnieje i będzie pomarszczona, a miąższ będzie miękki.

Po upieczeniu ostudzić, obrać ze skóry, a miąższ zachować.

Miksujemy sól z sokiem z cytryny i dodajemy upieczony miąższ bakłażanów oraz tahini, kumin i pieprz.

Dodajemy oliwę i jeszcze raz miksujemy.

Dodajemy jogurt oraz posiekaną natkę pietruszki.

Przed podaniem posypujemy orzeszkami piniowymi,

Smacznego!

POCZTÓWKA z podróży

2011-03-15T19:18:00.000+01:00

PS To nie żart, naprawdę mieszkamy w Warszawie!

ZIELONY SOS z tuńczyka i awokado

2011-03-14T20:29:00.001+01:00

Wystawiam policzki w kierunku słońca.
Uczę się Warszawy.
Oswajam Warszawę.
Chłonę Warszawę.
Mieszkamy w Warszawie.
Nowe blogowe znajomości i uśmiech na twarzy.
Bezinteresowna życzliwość ludzi.
Jest ciepło.
Jest wiosennie.
Jest domowo.
Jest fajnie.
A Londyn?
Londyn to pocztówka z podróży. Nic więcej.

ZIELONY SOS Z TUŃCZYKA I AWOKADO

Na podstawie przepisu Anoushki

1 puszka tuńczyka w oliwie
1/2 opakowania gęstego greckiego jogurtu (użyłam jogurtu firmy Total)
1 duże bardzo dojrzałe awokado
1 duży pęczek bazylii (listki + łodyżki)
1 duży pęczek zielonej pietruszki (listki + łodyżki)
1 duży pęczek koperku (listki + łodyżki)
1/2 łyżki solonych kaparów lub ćwierć łyżeczki soli morskiej (lub odrobinę więcej zwykłej soli)
sok z połowy dużej cytryny
3 duże ząbki czosnku
świeżo mielony pieprz

W blenderze (żyrafie) miksujemy na gładką masę tuńczyka wraz z oliwą i pozostałymi składnikami.

Doprawiamy do smaku - sos musi być lekko kwaśny i odpowiednio słony.

Anoushka pisała, że sos świetnie się również sprawdza jako dip, w którym możemy maczać surowe kawałki warzyw, a jeśli zmniejszymy ilość jogurtu powstanie smaczne smarowidło do kanapek.

Ja najbardziej lubię ten sos w towarzystwie jajek ugotowanych na półtwardo (gotuję jajka 5 minut od włożenia do gotującej się wody).

Smacznego!

TAM gdzie wszystko się zaczęło

2011-03-02T23:51:00.000+01:00

KEKS obłędnie zdrowy

2011-02-25T20:00:00.003+01:00

6 cudownych dni.

Powolnych, niespiesznych, leniwych.

Oglądanie filmów w nocy i przeciąganie się w łóżku do późnego południa.

Ja i Siostra.
Siostry to część mnie.

Nasze ścieżki nieustannie przeplatają się, krzyżują i łączą ze sobą.

To tęsknota i łzy w oczach na pożegnanie.

To szczera radość, bez drzazg zazdrości.

To porozbijane kolana.

To kręcące się spódnice.

To wata cukrowa i oranżada w woreczku.

To robienie głupich min do zdjęć.

To podbieranie sobie ubrań i kosmetyków.

To wspólne spacery.

To osoby, na które mogę zawsze liczyć.

Miłość siostrzana to potęga, której kiedyś nie rozumiałam, a którą teraz cenię ponad życie.

Jestem szczęściarą, wiecie?

Przepis na to zdrowe ciasto znalazłam w zeszycie u Siostry. W zeszycie pełnym nowinek i starych przepisów. Ciasto zawiera w sobie dużo bakalii, dlatego z powodzeniem może zastąpić bożonarodzeniowy keks. Przepis skusił mnie swoją prostotą i składnikami, a także łatwością wykonania. Jest bardzo smaczne, chociaż to z gatunku tych bardziej ciężkich. Nie rośnie prawie w ogóle, a jest miękkie (choć nie jest puszyste). Kusi mnie tylko jedno - dodanie do ciasta większej ilości jajek. Następnym razem spróbuję zwiększyć ich liczbę z jednego do trzech oraz dodam odrobinę więcej jogurtu. Po naradach z Alą i Edytką postanowiłyśmy dodać swoje ulubione przyprawy - każda do swojego wypieku. Najlepsza rekomendacja? Ciasto ma jedną wadę - nie można przestać go jeść! I ten zapach prażonych płatków i ziaren lnu...
Edytka & Alcia pieczenie z Wami to sama przyjemność!

BARDZO ZDROWY KEKS

Ciasto piekłam z połowy porcji w 8 indywidualnych małych keksówkach o wymiarach: dół - szer. 4cm, długość 7cm, góra - szer. 6cm, długość 9cm, głębokość - 4cm.

1.5 szkl ulubionych płatków śniadaniowych, niebłyskawicznych (użyłam okiszowych i żytnich wymieszanych pół na pół)
0.5 szkl siemienia lnianego
0.5 szkl otrębów pszennych
1 szkl ulubionej mąki (użyłam białej orkiszowej, pamiętajmy że razową lepiej przesiać w celu pozbycia się otrębów)
0.5 szkl brązowego cukru
2 łyżeczki proszku do pieczenia
3/4 łyżeczki soli
skórka otarta z 1 cytryny
1 łyżeczka mielonego imbiru
szczypta cynamonu
2 szkl bakalii (np. śliwki, morele, daktyle, rodzynki, papaja, ananas, imbir, skórka kandyzowana, migdały, orzechy włoskie)
1.5 szkl jogurtu naturalnego (użyłam sojowego)
2/3 szkl miodu
1 jajko
tabliczka gorzkiej czekolady
kawałek masła
szczypta różowego pieprzu

Płatki, siemię i otręby opiekać na blasze 10 minut, ostudzić i zmielić w młynku.
Dodać mąkę, cukier, proszek, sól, skórkę, przyprawy i bakalie.
Wymieszać.
Osobno utrzeć jogurt, miód i jajko.
Mokre składniki dodać do suchych i dokładnie wymieszać
Piec w formie do keksu przez około godzinę, albo do suchego patyczka*.
Studzić chwilę w formie, a później na kratce.
Masło stopić w kąpieli wodnej, dodać czekoladę połamaną na kawałki, pieprz u wymieszać.
Czekoladę wylać na ciasto i poczekać, aż zastygnie.
Można posypać siekanymi migdałami.

Smacznego!

PS O konkursie ziarenkowym pamiętam i już wkrótce wylosuję zwycięzce!

ZMIERZCH

2011-02-25T12:07:00.001+01:00

Lubicie?
Ja bardzo.
Tak samo jak siedzenie na parapecie i gapienie się przez okno na kolory nieba.
Do tego kawałek zdrowego ciasta i filiżanka kawy z pianką.

Udanego dnia!

KEDGEREE z wędzonym łososiem i krewetkami królewskimi

2011-02-22T10:00:00.004+01:00

Krążą i przekrzykują się nawzajem.

Nie dają spokoju, dopóki ich nie udobruchasz, uciszysz.

Czasem nieśpieszne, czasem niespokojne, a czasem zachłanne.

Żądne uwagi.

Wystarczy dobre słowo, bliskie ramiona i garść optymizmu.
Kilka udanych, słonecznych zdjęć.

Oraz wspólne gotowanie i miska ciepłego obiadu.

Przepis na kedgeree znajdziecie w książce Gordona Ramsay'a 'Szef kuchni po godzinach'. Moje małe zmiany to użycie bulionu warzywnego (tylko taki miałam 'na stanie') oraz dodanie do potrawy czosnku, soku z cytryny i wędzonej soli. Kawałki łososia, które kupiłam w sklepie Tesco były bardzo kruche i lekko wędzone - rewelacja! Od spodu miały kawałek skóry, który zostawiłam na czas gotowania w bulionie, dzięki temu łosoś ładnie utrzymał kształt i nie rozpadł się. Po obgotowaniu skóra bardzo lekko odeszła od ryby.
Bałam się, że jaja przepiórcze sprawią mi kłopot podczas obierania, ale pracowało się z nimi bezproblemowo! Pod skorupką znajduje się cienka błonka i jeśli ją odpowiednio się do niej 'dobierzemy' skorupka odchodzi sama. Jajka nie ciemnieją po nocy spędzonej w lodówce i są bardzo delikatne w smaku.
Ponieważ użyłam brązowego ryżu basmati, musiałam gotować go około 25 minut, o połowę dłużej niż podawał przepis.
Całe danie palce lizać!
Tili & Oczko dziękuję za kulinarne odwiedziny! :)

KEDGEREE Z WĘDZONYM ŁOSOSIEM I KREWETKAMI KRÓLEWSKIMI

700 ml bulionu (drobiowego, warzywnego lub rybnego)
kilka świeżych gałązek tymianku
sok z 1 dużej cytryny
250 g lekko wędzonych filetów z łososia bez skóry
200 g surowych krewetek tygrysich, obranych i oczyszczonych
2 łyżki oliwy z oliwek
2 szalotki, drobno posiekane
3 duże ząbki czosnku, posiekane
2x25g niesolonego masła
1 łyżeczka łagodnego curry
350 g ryżu brązowego basmati (może być biały)
12 jaj przepiórczych o temperaturze pokojowej (lub 4 jajka kurze)
garść posiekanej pietruszki
cząstki cytryny do dekoracji
szczypta wędzonej soli (opcjonalnie)
świeżo mielony pieprz

Wlej do rondla bulion, dodaj sok z cytryny, tymianek oraz po szczypcie soli i pieprzu.

Zagotuj i powoli zanurz w wywarze filety z łososia.

Gotuj je 4 minuty, a następnie wyjmij delikatnie łyżką durszlakową.

Włóż do wywaru krewetki i gotuj przez 2 minuty, aż stwardnieją i przestaną być błyszczące.

Wyłów krewetki i połóż obok łososia.

Przykryj folią aluminiową, by nie wystygły.

Przecedź wywar i wyrzuć gałązki tymianku.

Wstaw dużą patelnię lub szeroki rondel na ogień, wlej oliwę, rozgrzej i zeszklij szalotki oraz czosnek, doprawiając je solą i pieprzem.

Dodaj masło i curry.

Mieszaj 2 minuty, potem wsyp ryż i smaż kilka minut.

Wlej bulion, zamieszaj i zagotuj.

Przykryj rondel i gotuj na małym ogniu przez 25 minut.

Po tym czasie wyłącz ogień i zostaw nie odkrywając na 5 minut.

W tym czasie ugotuj jaja w małym rondlu przez 3 minuty w osolonej wodzie.

Odcedź i przepłucz zimną wodą.

Obierz jajka i przekrój na pół.

Spulchnij ryż widelcem i sprawdź jego doprawienie, dodaj drugi kawałek masła.

Podziel filety łososia na duże kawałki i dodaj do ryżu wraz z krewetkami oraz większością posiekanej pietruszki. Delikatnie wymieszaj.

Rozłóż na płaskie talerze, udekoruj połówkami jajek, pozostałą pietruszką i połówkami jajek.

Podawaj od razu.

Smacznego!

MOCNO CYTRYNOWE ciasto na ciemnym kruchym spodzie

2011-02-14T11:00:00.001+01:00

Zapach.
Smak.
Spojrzenie.
Bliskość.
Dotyk.
Łzy.
Smutek.
Radość.
Ulotne chwile.

Miłość.

Jak kochamy?
Czasem zbyt mocno, a czasem zbyt słabo.
Czasem zaborczo, a czasem niewinnie.
Miłość na siłę powszednieje, miłość prawdziwa czasem gubi się wśród potoku innych uczuć.
Miłość z wiekiem nabiera mądrości i szlachetności.
Każdy kocha inaczej, bo nie ma uniwersalnego przepisu na kochanie.

Śmiej się często, kochaj mocno i żyj pełnią życia... codziennie.

A ciasto?
Ciasto to kruchy, ciemny i niezbyt słodki spód.
Ciasto to jasna, puszysta masa z wyważoną nutą cytrynową.
Prawie bez mąki!
A na języku prawdziwa gra smaków i kolorów.
Gorzki, słodki i kwaśny...
Idealne dopełnienie.
Pewnej Dobrej Duszy dziękuję za serce od serca, a Edytce dziękuję za kolejny smaczny Dzień Zakochanych !

CIASTO MOCNO CYTRYNOWE NA CIEMNYM, KRUCHYM SPODZIE

Spód:

Na podstawie TEGO przepisu

140g miękkiego masła
50g drobnego cukru
175g białej mąki orkiszowej lub pszennej minus 3 łyżki
3 łyżki ciemnego kakao
50g brązowej mąki ryżowej lub zmielonego brązowego ryżu
50g mielonych dowolnych orzechów lub migdałów

Masło ubić z cukrem na puszystą masę.
Mąki wymieszać razem z kakao i dodawać do ubitej masy maślanej po 1 łyżce, miksować na niskich obrotach.
Na końcu dodać orzechy (lub migdały) i rękami zlepić ciasto w kulę.
Włożyć do lodówki na 30 minut.
Rozwałkować i wyłożyć kwadratową blachę o szerokości boku 22cm lub okrągłą o średnicy 23cm
Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180C i piec przez 15-20 minut.

Masa:

Bardzo smakowała mi TA masa, ale to jednak trochę dużo masła i migdałów więc pomyślałam o czymś takim

skórka otarta z 5 dużych cytryn
sok wyciśnięty z 5 dużych cytryn, przelany przez sito (musi być 200ml lub odrobinę więcej)
4 jajka
100g cukru (może dodać więcej - trzeba spróbować)
100g mielonych migdałów (lub pół na pół z mąką pszenną)

Jajka bardzo krótko ubić z sokiem z cytryny, dodać cukier, ubić, dodać mąkę, migdały i skórkę.
Wymieszać, wylać na podpieczony i ostudzony spód i wstawić do piekarnika nagrzanego do 160C.
Piec do ścięcia około 25 minut.
Wystudzić i pokroić.

Smacznego!